Voete bedek

Tydens Bybeltyd lees ons gesin die gedeelte waar Koning Saul alleen in ‘n grot ingaan, en onwetend so vir die voortvlugtige Dawid, wat in die einste grot vir die koning skuil, die geleentheid gee om vir Saul om die lewe te bring. Dawid het egter liefs stilletjies ‘n stukkie van die koning se mantel afgesny – om later te gebruik as bewys van sy goedgesindheid teenoon koning Saul. Die 1983-vertaling draai nie doekies om wanneer dit by die rede vir die koning se grot-besoek kom nie. Hy wou homself gaan ontlas. Die term laat my toe dadelik wonder hoe die ander vertalings dit sou bewoord… In die Nuwe Lewende Vertaling het koning Saul ‘n draai gaan loop, ‘n term wat enige moderne leser sal verstaan. Maar soos altyd, is dit die eiesoortige vertaling in die 1933-uitgawe van die Bybel wat my aandag vasgryp. Daar het die koning in die grot ingegaan om ‘sy voete te bedek’. Liefman verduidelik dat die mans in Bybelse tye jurke gedra het, en wanneer die koning in hierdie geval hurk, sou sy jurk oor sy voete hang. Nodeloos om te sê, ek en my huismense gebruik ook van daar af die term ‘my voete bedek’ wanneer ons ons draaie gaan loop…

Ek hou van die sagte aanslag waarmee die 33-Vertaling van die Bybel met woorde omgaan. Soos ook in Genesis waar Adam vir Eva beken, waarna sy swanger geword en die heel eerste baba in die wêreld gebring het. In die meer moderne 1983 vertaling het Adam met Eva gemeenskap gehad, en in die Nuwe Lewende Vertaling, het die mens by sy vrou, Eva, geslaap. Slaapkamer en badkamer sake word duidelik in die 33-Vertaling met omsigtigheid benader, terwyl meer vryheid daarteenoor in die latere Bybel-vertalings getoon word.

Maar dan weer, wanneer dit by sonde kom, is dit asof die teenoorgestelde gebeur. Die 1933 vertaling noem dinge wat nie volgens die Here se riglyne is nie, sonder huiwering op die naam. Maar dit is asof die meer moderne vertalings dit in ‘n suikerstropie bedien. So asof die vertalers saam met die res van die mensdom wonder of sonde nog as sonde tel… Want dese dae glo ons mos maar alles is ‘all right’.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Koebaai

My man en dogter hou daarvan om te kyk na flieks met ‘n wetenskap-fiksie onderwerp. Reise in tyd is ‘n besonder gewilde tema in die onderwerp. Superhelde reis terug in tyd om die wêreld te red van ‘n allerverskiklike delimma. Individue reis terug in tyd om persoonlike krisisse te beredder. Dit laat my gedagtes gaan, sou ek kon terugreis in tyd, na watter tydsgleuf sou ek gaan?

Ek glo sterk aan Romeine 8:28, dat God alles wat gebeur vir Sy kinders se beswil laat uitwerk. Daarom glo ek dat selfs foute wat ek gemaak het, op die einde tot my voordeel was. Dit het my wyser gemaak, onverwante situasies beredder, en my meer genade en empatie met my naaste se menslikheid laat ontwikkel. Maar tog, daar is een insident waaroor ek seker altyd ‘n onderliggende hartseer sal beleef…

Toe ek haar ontmoet, het sy reeds kanker gehad. Ons verhouding het vinnig tot ‘n innige vriendskap gegroei. Sy het ‘n hartmaat sonder gelyke geword. Ek het geweet dat ek haar iewers aan kanker sou verloor, dit was onafwendbaar. Maar daardie dag het ver in die toekoms gelê. Deur die loop van ons vyf-jaar lange vriendskap, was sy ‘n hele paar maal gehospitaliseer. Daarom dat ek nie onraad vermoed toe sy my laat weet het dat sy weer opgeneem is nie. Sy sal beter word, soos nog elke keer. Dit was ‘n deurmekaar week, aangesien ons ander baie siek vriendin ook in dieselfde week vir die hoeveelste keer gehospitaliseer is. Ons het besluit om die Vrydagmiddag na werk by albei besoek af te lê, hoewel hul in verskillende hospitale was. My hartsmaat se Jelly Babies was gekoop, haar ‘word beter’-kaartjie geskryf. Net voor ons sou ry, bel ek haar man om te hoor hoe dit met haar gaan. Hy berig verlig dat dit beter gaan, dat sy nou rustig slaap. Ons besluit om haar nie te steur nie, maar liefs by ons ander siek vriednin te gaan kuier, en Hartsmaat se besoek tot die volgende oggend uit te stel. Sy het daardie nag gesterf. Ek het nie kans gehad om haar te groet nie. Dit was, tesame met die hartseer oor my verlies, verskriklik moeilik om te verwerk. Diep in my hart weet ek dat sy my nie kwalik sou neem nie, dat sy sou verstaan. Dat nie stokke of swaarde my daar sou weghou as ek geweet het dat dit haar laaste aardse dag is nie. Maar as ek kon teruggaan en ‘n tweede kans op net een insident in my verlede kon kry, sou dit hierdie een wees. Ek sou vir my vriendin gaan koebaai sê het.

‘n Hele paar jaar later word my Swaer gediagnoseer met kanker. Ag ons was so lief vir hom. Ek het my hart en siel in sy siekte gewerp, gereeld gaan kuier, boodskappe ter bemoediging gestuur, daar gewees vir hom op die beste manier wat ek geweet het hoe. Sy dood het net vier maande na sy aanvanklike diagnose gekom. Dit was baie onverwags en ‘n verskriklike skok vir ons almal. Met sy laaste aardse nag het ek die hele nag saam met my sus en ander naby familie by die hospitaal gebly. Ek het alles vir hom gesê wat ek wou, oor en oor. Hy was reeds bewusteloos, maar ek glo dat sy gees my kon hoor. Die hartseer en gemis is natuurlik daar, maar ek het geen ‘regrets’ nie, daar is niks wat ek anders sou doen, sou ek die geleentheid kry om dit oor te doen nie.

Op ‘n manier het ek tog my tweede kans om koebaai te sê, gekry.

Posted in Gister se dinge, Hemellinge | Lewer kommentaar

Gesoek: ‘n Avontuur vir vyftig

Ek hoor nou die dag ‘n nuusberiggie op ‘n streeksradiostasie wat my laat glimlag. Dit gaan naamlik oor ‘n man wat ‘n wêreldrekord verbeter het deur op honderd en eenjarige ouderdom sy eerste vryvalsprong uit ‘n vliegtuig te doen. Die omie vertel dat hy dit eintlik al op negentigjarige-ouderdom wou doen, maar sy vrou wou niks daarvan weet nie. Hy het toe maar gewag met die avontuur tot na sy vrou se dood. Op navraag oor wat die geheim is om so ‘n hoë ouderdom te bereik, verklaar hy ewe: ‘you just have to keep on breathing…”.

Ek haal my hoed vir hom af. Ek dink dit is wonderlik om nog steeds groot te droom en avontuurlustige spronge te waag op sy ouderdom. Ek het met my veertigste verjaardag besluit om die Comrades maraton te hardloop. Dit was sekerlik een van my grootste kordaatstukke tot nog toe. ‘n Goue dag, ‘n belewenis wat ek vir altyd sal onthou. Maar dit laat my met ‘n delimma: wat op aarde doen ek vir my vyftigste! Dit lê darem nog ‘n hele paar jaar in die toekoms, maar ek sukkel om te dink aan ‘n uitdaging wat ek kan pak wat ‘n vyftigste verjaardag waardig is…

My Sus het voorgestel dat ek ‘n uiters wilde perd opsaal en die Washie 100-myl wedloop hardloop. Dit is ‘n wedloop van honderd en sestig kilometer in die Oos-Kaap, wat binne ses en twintig ure afgelê moet word. Water word net vir die eerste vyftien kilometer verskaf, daarna moet die atleet staat maak op sy helpers. Helpers word toegaat om dele van die wedloop saam met die atleet te hardloop. Dit sal beslis ‘n ‘accomplishment’ soos geen ander wees. Maar sjoe, dalk is die Washie so iewat buite my verwysingsraamwerk. Op die Washie-webblad word na die Comrades-maraton as ‘n oefensessie vir die Washie verwys… Die Comrades is, in my opinie, alreeds byna ‘n bo-menslike uitdaging om aan te pak.

Ek wou nog altyd bitter graag die Halwe Ysterman, of dan Ysterman 70.3 kompetisie, voltooi. Die 70.3 verwys na die totale afstand myle wat afgelê word tydens die kompetisie, waarvan die ekwivalent 113 kilometer is. Dit behels ‘n 1.9 swem-been, gevolg deur 90km op die fiets, en dit word afgesluit deur ‘n halfmaraton (21.1km) te hardloop. Die afsnytyd daarvoor is gewoonlik ag en ‘n half ure. Ek het laas op skool fiets gery, en besit nie op hierdie stadium ‘n fiets nie, maar daardie hekkie is nie onoorkombaar nie. Van hardloop hou ek sommer baie, en ek het al baie verder as 21 kilomter gehardloop. Hoewel dit seker ‘n totale ander storie is wanneer daardie halfmaraton deur ‘n stewige skof in die water en op die fiets voorafgegaan is. Die swem-been is egter problematies. Ek kan swem, so op my manier, maar sal kan baat by swemafrigting voordat ek daardie afstand aanpak. Voorts word die swem-been in die see afgelê, wat die voortuitsig vir my nog meer skrikwekkend maak. Maar dit sal uiters ‘cool’ wees om die Half Ysterman agter my naam te kan skryf. Wie weet…

‘n Ander aanloklike opsie sou wees om vir my vyftigste ‘n avontuur in Anderland te beleef. Soos om Kilimandjaro te klim, ‘n maraton in ‘n wêreldstad te hardloop of om die Camino staproete in Spanje te takel. Al hierdie opsies is natuurlik afhanklik van die beskikbaarheid van finansies, wat die uitvoerbaarheid daarvan kan kniehalter. Niemand het gesê ‘n mens mag nie droom nie…

Daar is ‘n paar interessante staproetes in ons mooie land ook. Ek het hoeka ‘n saak wat in die lug hang met die Otter wandelroete. Ek het die vyfdag-staproete in my jeug getakel, maar ons kon nie deur die Bloukrans-rivier nie as gevolg van vloede in die area. Die roete is boonop op die tweede dag ook ontruim. Dus sal ek graag die vyf dae van die Otter wandelroete weer wil stap. Dan bied ons land ook ‘n eiesoortige Spaanse eweknie, die Tankwa Camino, ‘n 250km lange staptog oor tien dae deur die Karoo. Dit klink na sielskos, net die manier om tydsaam oor ‘n halfeeu se verloop nabetragting te hou…

Hoe dit ook al sy, soos die rugbyspeler Adriaan Strauss ook onlangs tydens ‘n praatjie by ‘n skool waar hy ‘n borgskap gelewer het, benadruk: dit is belangrik – en heerlik – om nooit op te hou om te droom nie.

Posted in Hartsdinge | 1 Kommentaar

Die MielieStronk-Koning

Ek moet erken dat die idee van ‘n voëltjie in ‘n kou my nie juis aanstaan nie. Ondanks my enkelkind se gesmeek vir ‘n budgie, het ek vasgestaan. Soos dinge maar gebeur, het sy toe haar hartsgebeerte by vriende as verjaardaggeskenk ontvang – sonder dat dit vooraf met ons as ouers bespreek is. Ek was in ‘n hoek, ‘n geskenk kan jy tog nie weier nie, en so het dit gebeur dat ‘n budgie sy intrek in ons huis geneem het. Dit was nie lank nie, toe besluit Liefkind dat die knaap besig is om te vereensaam. Om ‘n enkellopende blou budgie in ‘n hok te wees met net jou spieëlbeeld as geselskap kan vir g’n voëltjie lekker wees nie. Toe ek my weer kom kry vermuwe my hart en gradeer Pikkie op na ‘n groter hok – sodat die fraaie poeierblou Pippie haar intrek kan neem. Selfs ek moes instem, dit was ‘n bak plan! Pikkie was op sy stukkie en het vir die vale by die mooie dametjie gepronk. Sy het haar die aandag laat welgeval, en die tweetjies het snags knus teenmekaar op die stokkie gesitslaap, en beurte gemaak om mekaar se koppies met hul snawels te krap.

‘n Jaar of wat later begin ‘n sonneblom-geel budgie toe bo-op die blouetjies se hok kuier. Liefkind het haar voos gesukkel om die budgie te vang as toevoeging tot haar budgie-familie, maar telkemale ‘n bloutjie geloop. Totdat ons huishulp op ‘n dag daarin slaag om die budgie met ‘n voëltjienet te vang en sonder seremonie binne-in die hok te prop. Liefkind het gejubel, maar ek het my lot luid bekla: ‘ek wou glad nie budgies gehad het nie – nou is daar drie!’.

Die nuweling is ‘Geles’ gedoop, uit gebrek aan ‘n oorspronkliker naam. Die twee blou voëltjies was hondmak en het op Liefkind se vingers gespring sou hul haar arm in die hok gewaar. Dan sou sy hulle uithaal om op haar skouer rond te rits. Geles wou egter niks daarvan weet – hy het verwoed gebyt na al wat in menslike gedaante in sy hok sou waag. Die rustige bestaan van die twee blou budgies was ook daarmee heen. Die twee wyfies, Pippie en Geles, het uit die staanspoor geen ooghare vir mekaar gehad nie. En arme Pikkie, hoewel die oudste bewoner van Die Hok, het verward rondgefladder om uit die twee veglustiges wyfies se pad te bly. Hy het skynbaar besluit dat hy net sy sit mag kry op ‘n plekkie waarin die twee wyfies op enige gegewe oomblik nie belangstel sou stel nie.

Ons verligting was groot toe ‘n speelmaat van Liefkind om eienaarskap van een van die drie budgies begin bedwing. Geles was die uitverkorene, sonder enige gewetensgroef aan ons kant. En raai, die harmonie in die hok is feitlik onmiddelik herstel. Die twee blouetjies koer nou weer vir mekaar en is die beste maats denkbaar. Pikkie het boonop sy selfvertroue herwin. Hy slaap desedae snags op die toppiek van ‘n kaalgestroopte mieliestronk wat op ‘n ruwe stukkie stok staangemaak is. So het dit gekom dat ons vir goedige ou Pikkie gekroon het as ons huis se eie MielieStronk-Koning.

Die budgie-gedrag bevestig twee lewensbeginsels… Wanneer twee Vroutjies om die dominante posisie in die huis meeding, word die vrede vir die totale huishouding deurmekaar gekrap. En die Mannetjie wat vir meer as een Vroutjie op ‘n slag kans sien, kom bedroë daarvan af.

; )

Posted in Ligweg | 1 Kommentaar

My grootmensheld

My man is bykans tien jaar gelede met insulien weerstandigheid gediagnoseer. Ons is na ‘n dieetkundige verwys, en het ‘n kursus bestaande uit drie sessies bygewoon waar ons in groot detail geleer het hoe om diabetes met dieet te beheer. ‘n Basiese hoë-vesel lae-vet dieet is aanbeveel, en hoewel ons regtig probeer het, het my man voortdurend hongerig gevoel op die dieet, asof hy ontneem is van al die lekker dinge wat die lewe kan bied. Dit was seker onafwendbaar dat hy ‘n paar jaar later na diabetes gevorder het. Hy het medikasie gebruik om sy insulienvlakke te beheer en ons het nog, taamlik lafhartig, probeer om by die dieetkundige se riglyne te hou.

My man moes elke ses maande sy glukosevlakke met ‘n vastende bloedtoets laat neem, en die dosis van sy medikasie is ‘n aantal kere na so ‘n toets verhoog. Hy het al hoe meer met tipiese diabetessimptome begin sukkel, oormatige sweet, wisseling in sy emosionele toestand, baie lae energievlakke (hy sou in ‘n geselskap insluimer) en pynlike voete weens swak bloedsomloop. Sy gesondheid was defnitief op die afdraande pad. Na nog ‘n glukose toets in Augustus verlede jaar, het ons huisdokter bevind dat my man se vastende glukosetelling te hoog is, en dat jy moes begin om homself daagliks met insulien in te spuit. Ons het mooi gepraat en gesmeek vir nog ‘n kans, en die dokter het teënsinnig ingestem om my man een maand grasie te gee. As sy vastende telling nie dan onder agt is nie, kan sy nie anders as om aan te dring dat hy met insulieninspuitings begin nie.

Ons het onmiddellik met prof Noakes se ‘banting’ eetplan begin. Dit was vanselfsprekend dat ek, ter ondersteuning van my man, saam met hom by die riglyne van die dieet hou. Ek was aangenaam verras om te merk dat my maklik prikkelbare derm so baat vind by die nuwe eetplan, dat alle simptome daarvan verdwyn het! Dit was glad nie so moeilik om stysel uit ons dieet te sny as wat ek vermoed het nie; ook nie om warm drankies sonder suiker of versoeters te geniet nie. Ons leef nou al byna ‘n jaar lank sonder om enige pasta, rys en aartappel te eet. Ons sal op uitsondering na kul met ‘n snytjie brood, en ons eet nog sjokolade in klein hoveelhede. Dit ten spyt het my man se energievlakke so ‘n hupstoot met die banting eetplan gekry, dat ons gesin begin het om weekliks aan ons plaaslike ‘parkrun’ deel te neem. My man het aanvanklik die hele 5km gestap, maar sy fiksheid het sodanig verbeter dat hy nou, ag maande en byna dertig parkruns later, die totale afstand kan draf en boonop bykans elke week die afstand in ‘n vinniger tyd aflê. Sy gemiddelde glukose telling het van sestien gedaal tot by ses, en sy medikasiedosis is nog nooit weer verhoog nie.

‘n Mens dink soms dat so ‘n groot leefstylverandering onmoontlik is, maar my man is lewende bewys daarvan dat diabetes met groot sukses met die banting eetplan en ‘n aktiewe lewenstyl bestuur kan word. Ons sal dit sonder tywfel lewenslank kan volhou. Ek is ongelooflik trots op my man – in my oë is hy niks minder as ‘n held nie!

Posted in Inspirasie, Leefstyl | 1 Kommentaar

E-etiket

Ek het ‘n grootskaalse renons aan elektroniese kettingsboodskappe van enige aard. Dit is vir my moeilik om te verstaan dat enige iemand regtig kan glo dat daar iets FANTASTIES met my gaan gebeur as ek ‘n bepaalde boodskap vir almal op my kontaklys aanstuur, maar dat ‘n verskriklike ramp my sal tref durf waag ek om die opdrag te verontagsaam…

‘n Duidelik ewedenkende stuur toe mooitjies vir my ‘n boodskap aan wat my so laat grinnik dat ek wel besluit om dit vir ‘n klompie maters aan te stuur:

‘Vandag is Donderdag. Stuur hierdie boodskap aan tien mense en jy sal sien dit is môre Vrydag. Dit werk regtig. Dit het laasweek met my gebeur’.

Om dit amptelik en formeel op skrif te sit…. Ek leef veilig en gekoester in God se hand. Ek is op geen manier afhanklik van die geluksgodin om seën, sukses of voorspoed in my lewe te bewerkstellig nie. So ook speel die noodlot geen rol in my lewe nie. Sou ek deur ‘n moeilike seisoen gaan of deur ‘n tragedie moet werk, bly al God se kosbare beloftes in die Skrif steeds van krag. My gunsteling Bybelvers is Romeine 8:28, waar God beloof dat Hy ALLES wat in my lewe gebeur, tot my beswil en Sy eer sal laat meewerk. Hoe is daai vir gemoedsrus! Ek glo voorts dat geen gebeurtenis in my lewe toevallig is nie. ‘n Vriendin stel dit baie raak dat ‘toevallig’-e gebeure eintlik as ‘Toe Val (die) Lig’, in ‘n Christen se lewe vertolk kan word. Ek is ook skepties oor die betroubaarheid van my gewete of die raadsaamheid om te vertrou op ‘n sogenaamde sesde sintuig. Ek gee veel eerder aan Heilige Gees die eer vir daardie vae, onverklaarbare gevoel van ongemak oor ‘n spesifieke saak, of daardie onverwagse klinkklare wete oor hoe ‘n spesifieke situasie hanteer moet word.

Ek dink tannie Emsie Schoeman moet nog ‘n boek skryf: ‘Etiketreëls van Sosiale Media”. Ek moet besef dat verskillende whatsapp groepe, verskillende oogmerke het. Wanneer ‘n onderwyseres by my kind se skool ‘n elektroniese groep stig met die doel om ouers van noodsaaklike inligting te voorsien, sal ek twee keer dink voordat ek ‘n ‘Goeiemôre Maatjies dit is ‘n splinternuwe dag’-tipe boodskappie daarop plaas. Ek sal ook moet oorweeg of die brokkie wat ek wil deel, werklik van toepassing is op al die lede in die groep. Des te meer as ek nie die administrateur van die groep is nie… Daarenteen sal ek met vrymoedigheid saamgesels en boodskappe deel op ‘n informele groepie wat uit familie of goeie vriende bestaan. Dit gesê, ek moet altyd onthou om toestemming te vra voordat ek lukraak begin om mense by ‘n whatsappgroepie te voeg. Ek verloor nie my reg op persoonlike ruimte en grense in die kuberruim nie. Inteendeel, grense ter beskerming is waarskynlik daar nog meer belangrik as in die fisiese realm!

Die Wimpy restaurantgroep het tans ‘n advertensie op die kassie oor hoe elektroniese media kwaliteittyd in gesinne en tussen vriende verniel. Ek durf nie toelaat dat daardie haastig aangestuurde boodskappie of die argelose plak van ‘n ‘Happy B-day!’ nota op ‘n vriendin se facebook muur die aanvaarbare standaard van kontak met die moskombersie mense in my lewe word nie.

‘Wat ek saai is wat ek maai’ – dit geld ook wanneer ek verhoudinge in stand hou met die mense vir wie ek omgee.

Posted in Ligweg | Lewer kommentaar

Daar is lewe na Comrades

Om die Comrades maraton te kan hardloop is MAGICAL! Dit is ‘n ondervinding waarvoor ek ewig dankbaar sal bly. Die elektriese atmosfeer by die wegspring… die betrokkenheid van die menigte toeskouers langs die pad… die kameradie tussen die atlete op die pad… die oorweldigende emosie wanneer jy die oor die eindstreep tree… die seer spiere van die volgende paar dae… die wete: ek het die Comrades gehardloop! Ek sal dit vir enige iemand wat daardie droom in die hart koester, aanbeveel. Dit is al die opofferinge en ontberinge werd. Oor en oor.

Maar om na al die euforie ‘n Comrades-dag in die daaropvolgende jaar te beleef waar alles verkeerd loop en ek ‘n afsnypunt kort voor die eindpunt mis, is ‘n teleurstelling wat diep byt. Des te meer as dit daarna vir ‘n tweede keer gebeur… Ek het besluit dat Comrades hierdie geveg gewen het en die slagveld vaarwel toegeroep. Om deel te wees van die goue Comrades dag, is fantasties. Om te kwalifiseer deur ‘n maraton (42km) binne vyf ure te voltooi, is haalbaar. Maar ai, om vir maande aaneen vir minstens sewentig kilometer per week op die pad te mik, verg ysere dissipline en toewyding. Dit vra vir ten minste sewe ure se hardloop per week. Vir iemand wat reeds bankrot aan tyd is, is dit ‘n groot opoffering. Een waarvoor ek eenvoudig nie meer kans sien nie. En as ek eerlik moet wees, het ek die ekstra-lang afstande nie meer geniet nie. Om die waarheid te sê, het dit na ‘n straf gevoel om my tekkies aan te trek en die langpad aan te durf. Ek het groot gesprek vir ‘n mede-atleet wat haar eerste Comrades in haar veertigste jaar gehardloop het, en toe so voorgegaan het in die volgende nege jaar, om met ‘n groen nommer te kan spog. Of legendes soos Louis Massyn wat meer as veertig jaar lank die een na die ander Comrades maraton inryg.

Ek het na my besluit om (vir eers…) nie weer die Comrades te hardloop nie, iewat verlore gevoel op die gebied van fiksheid. Ek het ten einde laas by ‘n gymnasium aangesluit en dit tog geniet. Maar kort voor lank het die roepstem na daardie sonderlinge gevoel van vryheid wat tekkies op die teerpad bied, te moeilik geword om te ignoreer. In dieselfde tyd het ‘n kollega my man oorreed om aan ons plaaslike ‘parkrun’ deel te neem. So geseg, so gedaan, en ons hele gesin het sedertien ywerige ‘parkrunners’ geword.

Ek het altyd my neus opgetrek vir die nederige 5km padwedloop, maar dese dae is ek MAL daaroor! Om te beleef dat ek gereeld my persoonlike beste tyd met die parkrun verbeter – om ouer te word, en vinniger! Ai man, dis net lekker! Ek kompeteer met myself, maar ook met die ander deelnemers in my ouderdom kategorie. En ek vaar nie te vrot nie… Dit het my motiveer om vir die eerste keer in my lewe aan ‘n landloop-liga deel te neem, ‘n sportsoort waaroor my dogter gaande is. Die ruwe terrein is baie taaier en meer uitputtend as om op teer te hardloop, maar die ‘thrill’ is ongelooflik. Boonop word ek toe na my tweede liga gekies om my provinsie in ‘n interprovinsiale landloop byeenkoms te verteenwoordig. My insluiting in die span mag dalk meer te doen hê met die beperkte aantal deelnemers in my ouderdomskategorie as met my spoed (of liewer, my gebrek aan spoed…), maar ek is steeds erg in my noppies daarmee!

Dit is heerlik om in my mid-veertigs ‘n fasset van sport en fiksheid te ontdek waaroor ek gaande is. Dit is opwindend om elke week my doelwit hoër te stel, om my alles te gee, sonder asem en met wild-kloppende hart in volle vaart oor ‘n eindstreep te nael. Om die endorfiene onverdund deur my are te voel bruis, en jonk en superwindgat te voel. My vaste voorneme is om aktief te bly tot in my sewentigs… tagtigs…. – vir hoe lank ek ook al die voorreg mag hê om hierdie aarde te bewandel. Dis die beste verslawing in hierdie lewe.

Posted in Hardloop | Lewer kommentaar