Twee pa’s

Ek en ‘n maat gesels oor ons grootwordjare, en hoe dit ons geesmens in ons volwasse jare beïnvloed het.

My maat se pa het ‘n wankelrige begin in die lewe gehad, maar kon, met die hulp en ondersteuning van die mense na aan hom, later bo sy omstandighede uitstyg.

Hy was ‘n goeie pa wat opreg was in sy liefde vir sy kinders, maar hy het hoë standaarde aan homself, sowel as aan sy kinders gestel. Met hul prestasies was hy selde of ooit tevrede, sodat sy kinders later gewonder het of hul harde werk werklik die moeite werd was. Eers later in sy lewe kon my maat die Vaderhart van God leer ken en verstaan.

My pa is in sy sestiende jaar uit die skool om te gaan boer, soos wat dit in daardie dae byna standaardpraktyk was. Toe sy familie later die plaas verloor, was sy loopbaankeuses beperk. Hy het uiteindelik ‘n betrekking in ‘n nederige omgewing aanvaar, waar hy dan ook vir die grootste gedeelte van sy volwasse lewe werksaam was. In ‘n wêreldse perspektief het hy nooit ‘n indrukwekkende leierskapsrol in sy beroep beklee nie.

Wat vaderskap betref, is my pa egter ‘n miljoen rand werd. Van my vroegste onthou af weet ek, sonder enige twyfel, dat my ouers my onvoorwaardelik liefhet, en onvoorwaardelik trots op my is. Daar is níks wat my ouers nie vir my sal doen nie.

As ‘n direkte uitvloeisel daarvan kan ek in alle eerlikheid sê dat dit nog altyd vir my natuurlik en vanselfsprekend is om God as ‘n liefdevolle, dog regverdige Vader te erken

Wat ‘n wonderlike getuigskrif is dit vir enige pa. En wat ‘n lieflike seëning vir sy kinders.

Advertisements
Posted in Hartsmense | 1 Kommentaar

Die beste wyn

My werksmater deel wonderlike insiggewende gedagtes uit die elektroniese boek, Don’t follow your heart, deur Jon Bloom. In die boek word ‘n artikel, soos in 2005 gepubliseer in The Washington Post, aangehaal. In die artikel word verduidelik dat goeie wyn gemaak is van druiwe waarvan nie die grondkwaliteit of die klimaattoestande optimaal vir die groei van druiwe is nie. Hoewel die toestande nie ideel vir die druiwelote is nie, is dit wel bevorderlik vir die verbouing van kwaliteit wyn. Druiwelote wat onder druk verkeer, werk harder om vrug te produseer. Dit lei tot ‘n kleiner getal druiwekorrels, maar korrels van ‘n baie beter kwaliteit; as wat in ideale groei-omstandighede die geval sou wees.

In die boek word die vergelyking deurgetrek na die groei van geloof in Christene. Geloof van ‘n diep en standhoudende aard word dikwels in moeilike omstandighede gekweek. Ek stem heelhartig saam met hierdie stelling. In my eie lewe het ek God se karakter ten beste leer ken in die uitdagende seisoene van my lewe. Ek het in tye van hartseer en verlies geleer dat dit veilig is om op God te vertrou. So ook het ek baie van myself geleer, en innerlike groei beleef in tye wanneer die ‘grond’ en ‘klimaattoestande’ baie van my geëis het. Dit is ook ‘n feit dat ‘n mens se getuienis ‘n baie groter impak het as jy gegroei en lesse geleer het in krisistye. Dikwels ontwikkel so ‘n krisis tot ‘n bedieningsveld waardeur vele lewens aangeraak en verryk word.

‘This phenomenon of nature is also a parable for how God produces rich, complex, intense faith in His children. Because when it comes to faith, God loves good wine.’

My vriend maak die opmerking dat Jesus, tydens die laaste avondmaal, vir die dissipels gesê het dat Hy eers na die wederkoms weer wyn sal drink.

Mattheus 26:29
Maar Ek sê vir julle: Ek sal van nou af nooit meer van hierdie vrug van die wynstok drink nie, tot op daardie dag wanneer Ek dit met julle nuut sal drink in die koninkryk van My Vader.

My vriend maak die fassinerende stelling dat die wyn wat Jesus dan drink, dalk mag sinspeel op die vrug wat Sy kinders in moeilike tye gegroei het. Want, voer ek die gedagte verder, dit is ook so dat Jesus in Sy eerste wonderwerk, om water in wyn te verander, die beste wyn vir laaste gehou het.

Dit maak die seer en swaar tye van hierdie lewe nie net die moeite werd nie, maar ‘n eer en ‘n voorreg.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Die prins van cool

Jongkollega verstaan die kuns van cool-wees. Hy dra graag ligpienk hemde, met soms ‘n smal, gebreide das daarby. Sy gebleikte skinny jeans en gepunte skoene rond die uitrusting perfek af. Hy is belese en wel-besproke oor onderwerpe van ‘n breë en diverse spektrum. Hy is innemend met ‘n aangename persoonlikheid, en ‘n pittige humorsin daarby. Ja-nee, Jongkollega verpersoonlik die definisie van cool!

Jongkollega weet voorts hoe om goeie menseverhoudings te handhaaf. Hy deel onder meer graag komplimente uit. Wanneer ek my sonskyngeel rok dra, groet hy my met ‘n ‘You look brightly today!’. My groen rok op blommotief, ontlok ‘n ‘You look flowery today!’. Wanneer ek my jeans en formele swart baadjie dra, sê hy: ‘Looking good…!’

My en Jongkollega se werksverhouding is lig, ontspanne en vrolik. Maar ons twee deel ‘n belewenis wat tot gevolg het dat ons mekaar baie goed verstaan. Ons albei ken die sonskynkant, asook die stertkant van die Comrades ultra-maraton. Met my eerste Comrades het ek die eindstreep kort voor afsnytyd bereik, absoluut eurofies om so ‘n groot en tradisie-ryke wedloop after my naam te kan skryf. Die volgende jaar was ek nie so gelukkig nie. Ek het laat in die dag moedig deur die eindelose, kronkelende heuwels geworstel, en op ‘n stadium vir Jongkollega, wat vir die eerste maal aan die wedloop deelgeneem het, in ‘n ‘rescue-bussie’ verby sien ry. Hy het later vertel dat kuitkrampe sy drome van ‘n eerste Comrades-medalje platgevee het. Ek het, helaas, ook later as die toegelate tyd by die voorlaaste afsnypunt aangekom, en ek en Jongkollega is albei stert tussen die bene terug huis toe. Ons het saam nabetragting gehou en wonde gelek. Die volgende jaar het ons albei weer probeer, en weer misluk. Ek het besluit om die aftog te blaas, maar Jongkollega het met hernieude ywer begin oefen. En na die volgende Comrades-dag trots in sy wedloop-hemp en medalje om die nek kom werk. Niemand was blyer vir hom as ek nie!

Ek is mal oor die diversiteit in vriendskap wat my werksomgewing my bied. Dit maak my menswees skatryk!

Posted in Ligweg | 1 Kommentaar

Landloop-geselsies

Op pad terug huis toe vanaf die eerste landloopliga van die seisoen, waaraan ek en my veertienjarige dogter albei deelgeneem het, deel sy haar waarnemings, soos gevorm gedurende die wedloop, met my.

‘Om lang afstande te kan hardloop, het ‘n mens determinasie, dissipline en krag nodig. ‘n Mens moenie teen ander atlete kompeteer nie, want dan begin jy teen daardie deelnemer se pas hardloop. Dit maak ‘n mens later moedeloos! ‘n Mens kompeteer eintlik teen die stemmetjie in jou kop wat sê jy moet tou opgooi omdat jy moeg word. Dan sê ‘n mens vir daardie stemmetjie: ek kán!’

‘Voor die wedloop het ek vir Jesus gevra om my te help’, vervolg my dogter. ‘En Hy het! Eintlik is Jesus die petrol in my bloed wat my aandryf.’

My kind is nog lank nie klaar gesels nie. ‘Langafstandhardloop leer ‘n mens dat jy eintlik tough is. Dit help in die lewe ook, want as ‘n mens iemand nodig het wat tough is, dan weet jy, jy het jouself. Soms sê my maats by die skool dat ek party dinge nie sal kan regkry nie, omdat ek klein gebou is. Dan word ek baie kwaad, want ek is sterker as wat hulle dink!’

‘Ja, maar jy moet versigtig wees’, maan ek haar met ‘n lag in my stem. ‘Want een dag het jy ‘n goeie wedloop en glo jy, jy kan enigiets regkry. Maar net die volgende keer het jy ‘n aaklige wedloop, wat jou gelyk met die grond maak.’

‘Dit is amper soos wat dit met die pad na die kruis werk’, word my tienerkind filosofies. ‘Daar is bergtop-ervarings om jou moed te gee. En dan is daar weer diep-vallei ervarings om jou nederig te hou.’

Ek dink terug aan haar landlooponderwyser se woorde, flussies langs die landloopbaan. Hy het gesê dat my dogter soos ‘n langafstandatleet lýk, en vir afstande veel verder as die vier kilometer om die landloopbaan gebou is. Hy het ook opgemerk dat dit duidelik is dat sy die belewenis baie geniet. Ek is dit met hom eens. My dogter is nie mal oor span-gebasseerde sportsoorte van ‘n aggressief kompeterende aard nie. Maar van langafstandhardloop hou sy sommer baie.

Ons nader die huis, en my dogter sluit die gesprek af met die volgende woorde. ‘Om by Ma te wees, is soos om saam met my tienervriende uit te hang. Ma het net meer wysheid. Ma is liefdevol, maar Ma is ook cool.’

Vir ‘n groter kompliment kan geen moeder vra nie. Ek is diep dankbaar vir die voorreg om fiks en gesond te kan wees sodat ek hierdie tipe belewenisse met my tienerkind kan deel. Dit vorm gommetjies wat my en haar verhouding oneindig innig en spesiaal maak.

Posted in Hardloop | Lewer kommentaar

Raakpunte

Behoede die man wat tergelyketyd met ‘n menopasale vrou en ‘n tienermeisiekind moet huishou, korswel ek met Liefman. In reaksie trek hy sy gesig op ‘n kamma gepynigde plooi. Ek dink darem nie hy het té veel om oor te kla nie. Ten minste is sy lewe nie vervelig nie… ; )

Die gedeelde belewenisse het voordele ook aan. So bieg my tienerdogter nou een dag dat sy soms só geïrriteerd raak, dat sy sommer lus voel om iemand ‘n taai klap te gee. Dan kla ek weer dat ek soms so ‘blou’ voel, sommer om eers regtig mooi te weet hoekom. Ons albei identifiseer simpatiek met die ander se belewenisse. Hormoonskommelinge kan seker nie áltyd vir álles die skuld kry nie, maar dit kan verseker ook nie geïgnoreer word nie.

‘n Radioloog het my gewaarsku dat ek, met my geskiedenis van multi infertiliteitsbehandeling sessies, ‘n hoë-risiko kandidaat vir borskanker is. Met dít in gedagte het ek besluit om liefs met natuurlike middele te eksperimenteer om menopause-simptome die hoof te bied, as om hormoonterapie te oorweeg. My algemene praktisyn is van mening dat die basis molekule van natuurlike hormoonaanvullers steeds esterogeen is, en dat dit dus nie werklik ‘n verskil aan die newe-effekte maak nie. Hoe dit ook al sy, vir lastige hormoonplakkers is ek tog nie lus nie.

My persoonlike ondervinding is dat die dosis van een kapsule van Vital se ‘Menopause’ aanvulling per dag te gekonstreerd vir my is, en tot vroeë swangerskapagtige simptome lei. Feelgood Health se menopause-combo, bestaande uit MellowPause- en Don Quai druppels, werk egter uitstekend. Veral die aaklige nagggloede waarmee ek so gesukkel het, het heeltemal verdwyn. Dit is ook maklik om te eksperimenteer met die hoeveelheid druppels wat geneem word, om die optimale dosis te bepaal.

Ek en my tiener gebruik ook Vital se Evening Primrose Oil kapsules op ‘n daaglike basis. Dit wil my wel voorkom of my tiener se hormoonskommelinge beter onder beheer is as gevolg daarvan.

Ek is van nature geneig tot angstigheid, en dan is verhoogde stresvlakke ook ‘n simptoom van die menopause. Ek vind dat fisiese oefening die beste teenvoeter daarvoor is. Na ‘n lekker drafsessie voel ek so mak soos ‘n lammetjie. Ek het ook begin om in te skakel by ‘n Pilates-klas, en die intense konsentrasie van die uur-lange klas laat my van al my kwellinge vergeet.

Ek dink dit is voorts belangrik om perspektief te behou dat menopause, soos tienerskap, ‘n natuurlike lewensfase, en net nog ‘n seisoen in ‘n vrou se lewe is.

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar

Geoefende tong

Ek is tans besig met ‘n langtermynprojek om die Bybel vanaf Genesis tot Openbaring deur te lees. Die projek vind sy oorsprong in ‘n omgeegroepbyeenkoms, toe ‘n vriendin deel dat sy die Bybel al drie maal deurgelees het. Ek het voor my siel geweet dat ek haar stelling nie kan na-sê nie. Ek lees wel elke dag my Bybel, maar hier-en-daar, hot-en-haar, rond en bont soos die bevlieging my die dag pak – sonder plan of struktuur.

Daardie selfde aand het ek my Bybel by Genesis 1 oopgemaak, en ek sal nooit weer op ‘n ander manier as sistematies, boek vir boek, hoofstuk vir hoofstuk Bybel lees nie. Dit is nie ‘n reël nie, en ander Christene hoef dit verseker nie so te doen nie, maar dit werk vir my.

Ek vorder maar stadig met my Bybel-deurlees projek, maar dit is in die haak. Tyd is aan my kant. Ek wroeg deur sekere boeke, net om weer deur ander boeke te vlieg. Sommige boeke het ek baie maal vantevore gelees, ander lees ek nou sweerlik vir die heel eerste maal.

In die proses het ek wonderlike juweeltjies ontdek. Soos die onlangse oggend wat Jesaja 50:4a uit die gelese gedeelte spring en knus teen my hart kom nestel.

‘Die Here Here het My ‘n geoefende tong gegee, dat Ek kan weet om die vermoeide te verkwik met woorde.’

Laat in een werksdag deel ek oor die vers met my vriend wat nader is as ‘n broer. ‘Jy is geroep daarvoor’, is sy reaksie. ‘Hoe bedoel jy nou?’, vra ek half verward. ‘Want dit is wat jy doen’, antwoord hy eenvoudig.

Sy woorde kom lê sag in my hart. Ek en hierdie mater kom ‘n halwe leeftyd saam. Ons weet meeste wat daar van mekaar te wete is, en deel in ‘n hegte vriendskap wat geskoei is op wedersydse respek, deernis, toegeneëntheid en die kosbare geskenk van onvoorwaardelike aanvaarding van die ander se menswees.

Ek weet dat hy bedoel wat hy sê – dat dit sy eerlike waarneming oor my Bybelvers is. En hy is reg. Hoewel die voornaamwoorde in die vers in hooflettervorm op die persoon van Jesus dui, word die woorde in die vers my innige gebed.

Ek mag in my diepste menswees ‘n introvert wees, maar ek is lief vir mense, met veral ‘n hart vir emosioneel verwondes.

Mag dit so wees dat my woorde opbou en stig, heel en vrede bring. Feilbaar is ek in my menswees en oordeelsfoute sal ek maak. Te haastig sal soms ook maar mý woorde kom, sodat dit kwes en tot misverstand lei.

Maar tog, my strewe om ‘n verskil te maak op hierdie aarde, om my Heer se koninkryk te bou in mense se harte – ook en veral deur die woorde wat ek uiter – daardie begeerte lê diep, en is opreg.

Posted in Hartsdinge | 2 Kommentaar

Gekkedag

So besluit die Pa van die huis om sy tiener ‘n poets te bak op gekkedag. Dit is een dag voordat die skole amptelik vir die tweede kwartaal heropen. Die tienerkind neem gedurende die tweede week van die nuwe skoolkwartaal aan ‘n belangrike koor-optrede deel, dus besluit haar Pa om sy poets daarvolgens te rig. Hy bel haar toe, waar sy by haar grootouers kuier, en beveel aan dat sy blitsvinnig bad en aantrek, aangesien sy dringend moet skool toe om ‘n kooroefening by te woon. Die tiener is, helaas, te uitgeslape om vir haar Pa se poging tot ‘n gekkedag-grap te val.

‘n Rukkie later ontvang die Pa ‘n oproep van die einste tienerkind. Sy deel hom erg opgewonde mee dat sy sowaar twee fliekkaartjies in ‘n kompetisie gewen het! Aangesien die twee van hulle so mal is oor fliek, kies sy haar Pa as haar gelukkige metgesel! Daar is net een skadu-puntjie, vervolg sy, en dit is dat die fliek ter sprake ‘n ‘horror-movie’ is.
‘Nee, my kind. Ek hou nie van horror-movies nie. Vra maar liefs een van jou maats om saam met jou te gaan’, trap die niksvermoedende pa so reg in die tienerstrik.

Waarop sy ewe nonchalant antwoord: ‘My grap is net so flou soos Pappa s’n, né!’

: )

Posted in Ligweg | Lewer kommentaar