Wie wil ek wees?

Ek het in die afgelope paar weke ‘n heerlike reis deur die Psalms onderneem.

Die eerste helfte van die honderd en vyftig Psalms is deur Dawid geskryf. Sy hartroerende eerlikheid, sy hartstogtelike gepleit by die Here, raak elke maal my hart. As dit sleg gaan met Dawid, dan sê hy dit. In baie van die Psalms verraai die aanvangsverse ‘n magteloosheid in sy binneste. Maar in net so baie van Dawid se Psalms, kies hy om God midde sy innerlike stryd te loof. Om op God se goedheid en Sy almag te fokus. En dan eindig daardie aanvanklike droewige Psalm in ‘n lofgedig! Ons kan groot lesse in dié verband by Dawid leer. In Psalm 72 leer ons Dawid se seun, Salomo, se pennevrug ken. Die laaste vers in dié Psalm kondig die einde van Dawid se gebede, of dan Psalms, aan.

Vir die volgende tien Psalms vanaf Psalm 73, kry ons ‘n kykie in die psige van Asaf. Asaf bekyk, soos Dawid, sy leefwêreld met realisme, en soms selfs met ‘n tikkie sinisme. Hy beroep Hom ook op God vir hulp. Maar op hier en daar ‘n uitsondering na, ontbreek Asaf in die uitbundige lofbetuiginge van Dawid se Psalms. Asaf roep voorts na God om vergelding vir sy teënstaanders, sonder die liefde waarvoor Jesus jare later sou kom pleit. As ek eerlik moet wees, het ek nie met soveel waardering gelees aan Asaf se Psalms, as aan dié van Dawid nie.

Die volgende vyftien Psalms is geskryf deur verskeie Bybelse figure. Die kinders van Korag se lofbetuiginge aan God is selfs nog meer liries en passievol as dié van Dawid. Etan kry ‘n spreekbeurt, so ook Moses, na wie verwys word as ‘die man van God’. Is dit nie ‘n wonderlike beskrywing vir elke Christen om na te streef nie?

Na ‘n klompie Psalm waarin die outeur nie gelys word nie, is ons in Psalm 101 terug by Dawid. Sy lofbede gaan voort asof dit nooit onderbreek is nie.

Dit laat my wonder…

Wie wil ék wees:

‘n Dawid, ‘n Asaf of ‘n Korag?

Advertisements
Posted in Geestelik | 2 Kommentaar

Parkrun-inspirasie

By die parkrun is daar geen gebrek aan inspirasie nie…

Daar is Lize, ‘n dapper jong dame wat week na week die Parkrun kafdraf. Wat dit besonders maak, is dat Lize dit in ‘n rolstoel doen. Sy bestuur haar eie motor, beheer self haar rolstoel, en lag al die pad met almal vir wie sy agterlaat op die roete. Sy is vir menige Parkrun-entoesiasties ‘n groot inspirasie. Daar was selfs al ‘n berig oor haar in ons plaaslike koerant. Dit het ‘n weldoener se hart so geraak dat Lize ‘n spesiale rolstoel ontvang het, wat meer geskik is vir die beoefening van sport. Doen so voort Lize!

My man is die verwesenliking van die gesegde dat ‘n vreemdeling net iemand is met wie jy nog nie vriende gemaak het nie. Hy is die meester van geselsies met vreemdelinge aanknoop, of dit nou in ‘n inkopsiesentrum of by die Parkrun is. Dit is hoe hy oom Andries, ‘n afgetrede predikant, ontmoet het. Die Oom is ‘n sewentig-plusser wat, na ‘n skermutseling met kanker, tans ‘n kolostomie-sakkie dra. Moet egter nie dink dat dit hom keer om sy lewe voluit te leef nie! Hy is elke Saterdag getrou op sy pos by die Parkrun, om sy oefening vir die week in te kry.

Oom Frans is ‘n legende in eie reg, en dit is heerlik om hom week na week in ons Parkrun-kring te verwelkom. Oom Frans, wat eersdaags sy negentigste verjaardag vier, het ‘n week of ses gelede sy honderdste Parkrun gehardloop. Die maer bene in sy kenmerkende skuifel-stappie insprireer al wat leef en beef; sodat oom Frans ook al ‘n slag in ons plaaslike koerant gesig gewys het. Mooi so, oom Frans, ek is vas van plan om in jou voetspore te volg!

Petro is ‘n vrou soos menige ander om haar. Gelukkig getroud, mamma van twee pragdogters. Wat Petro besonders maak, is dat sy ‘n allemintige klomp kilogramme in gewig binne enkele maande afgeskud het. Haar transformasie is ongelooflik, eenvoudig verstommend! Behalwe vir haar persoonlike oefensessies, neem Petro ook gereeld deel aan ons plaaslike Parkrun, waarin sy steeds besig is om haar tyd te verbeter. Dit alles omdat sy haar gesondheid as belangrik genoeg ag om daarin te belê; en dat haar gesondheid daarby baat vind, is ‘n onweerlegbare feit! Haar dogters spog met hul merkwaardige Mamma op sosiale media. Haar man vertel graag van haar prestasie, en eindig so ‘n gesprek met ‘n dromerige: ‘Sy is amazing!’. Wie sal dan nou ook daarteen wil stry!

Die laaste inspirerende figuur vir vandag, is my eie Liefman! My man wat twee jaar gelede so in die kloue van ‘n Diabetes-draak vasgedraai het, dat sy gesondheid ‘n groot bron van kommer vir ons familie was. Nadat sy huisdokter hom met die Insulien-Monster gedreig het, het hy ‘n radikale lewenstyl-verandering gemaak. Ons as gesin beperk sedertien ons stysel- en suikerinname, en my man beskou die Parkrun as die hoogtepunt van elke week. In so ‘n mate dat hy die eerste lid van ons gesin was wat deel kon word van die 50 Parkruns groep. Daarby laat hy hom ook heel gewillig na padwedlope saamsleep, wanneer die geleentheid hom voordoen. Ons sal seker maar altyd moet let op wat ons eet, maar ek is die Here ewig dankbaar vir die kennis waarmee ons diabetes met groot welslae kan beheer. Ek is trots op jou, Liefman!

Posted in Hardloop, Inspirasie | Lewer kommentaar

Liefdestale

Gary Chapman se vyf liefdestale het my nog altyd gefassineer. Ter agtergrond, my liefdestaal is daardie aksie wat teenoor my betuig word, wat my emosioneel vul. Wat my geliefd, spesiaal en geborge laat voet.

Chapman gebruik die volgende klassifikasie vir die vyf liefdestale:

Woorde van bevestiging
Kwaliteittyd
Geskenke
Dade van diens
Fisieke aanraking.

Dit is ook so dat die wangebruik van my primêre liefdestaal, die manier is waarop my innerlike die slegste gekwes kan word.

Die liefdestale het ‘n groot verskil in my huwelikslewe gemaak. My primêre liefdestaal is woorde, waarvoor my man die laagste telling op sy vraelys gekry het.
My man se primêre liefdestaal weer, is Diens. En jy raai reg, dit is ook die laagste telling op my vraelys.
Dus het ons twee, wat die taal van die liefde betref, heeltemal bymekaar verby gepraat!
Hoewel ek op ‘n intellektuele vlak geweet het dat my man my liefhet, het ek sy liefde nie op ‘n emosionele vlak beleef nie, omdat sy liefdestaal so radikaal van my verskil.

Beide ek en my man het besonder min punte vir die ‘Geskenke’ liefdestaal behaal; terwyl Kwaliteit Tyd weer hoë punte vir ons albei besorg het. Dus is nie een van ons groot op verjaardaggeskenke nie. Ons sal maklik reguit vra wat die ander se behoefte is in terme van ‘n geskenk, of die verjaardagmaatjie sal sommer self die geskenk koop en aan die gewer gee om toe te draai. Ons het selfs al ‘n paar maal ooreengekom om nie vir mekaar geskenke te koop nie, maar eerder die geld te gebruik om lekker te gaan uiteet. Baie mense sal dit vreemd vind, maar dit maak perfek sin as ons onderskeie liefdestale in ag geneem word. Nie een van ons word eintlik geraak deur geskenke nie, terwyl ons albei baie daarvan hou om kwaliteit tyd saam met mekaar deur te bring.

Nog ‘n illustrasie is toe my man heel onlangs vir my ‘n Michael W. Smith CD, wat ek dolgraag wou hê, huis toe bring. Ek was baie bly daaroor, en put steeds elke dag vreugde uit die uitstekende musiek deur een van my gunsteling kunstenaars. Maar ten spyte daarvan het die geskenk my nie besonder geliefd of spesiaal laat voel nie. Net so, as my man fisiese hulp aan my verleen deur te help kosmaak, inkopies doen of skottelgoed was, waardeer ek dit ongelooflik baie. Sulke werkies stel vir my ekstra tyd beskikbaar, en net die wete dat hy daarmee sy primêre liefdestaal praat, dat dit in effek sy heel beste ‘ek is lief vir jou’ is, maak dat hierdie eenvoudige liefdesblykies baie vir my betelen. Maar steeds vul dit my nie emoisioneel nie, en laat dit my nie besonder geliefd en spesiaal voel nie.

Maar vet weet, as my man my op gereelde grondsslag nooi om saam met hom buite te gaan sit wanneer hy ‘n braaivleisvuurtjie aan die gang het, dalk ‘n glasie wyn te geniet, rustig met mekaar te gesels, klop my hart pure tjoklits vir hom. Of wanneer hy raaksien dat ek ekstra moeite met my voorkoms gedoen het vir ‘n aandjie uit en my daaroor komplimenteer, voel ek soos ‘n koninging. My man se koningin. En dit net omdat hy die moeite doen om in my liefdestaal met my te kommunikeer, veral aangesien dit nie sy natuurlik liefdestaal van voorkeur is nie.

Dit is so maklik, en oor en oor die moeite werd, om te leer wat die liefdestaal van die mense in my lewe is – en dan daarin met hulle te kommunikeer!

Posted in Liefde | 2 Kommentaar

Geruislose helde

In my buurt woon ‘n vrou wat my aan ‘n engel laat dink. Sy het twee kinders. Die oudste is ‘n sterk, aantreklike jong man met ‘n aangename persoonlikheid. Die jongste ly van sy geboorte af aan ‘n spiersiekte en is erg gestremd. Die klienste mannetjie was net twee jaar oud toe sy pappa groener wievelde gaan soek het, met wie hy dan ook later getroud is. Die oudste seun het intussen Kaap toe koers gekry agter werk aan.

Die Mamma-engel stort haar hart, siel en lewe in die versorging van haar jongste seun in. Dit is ‘n seun wat met selfs die basiese funksies hulp en ondersteuning nodig het. Sy ma help sonder dat ek haar al ooit gehoor kla het. Sy deel uit eie keuse ‘n slaapkamer met hom, omdat sy bang is dat sy nie hoor as hy dalk in die nag ophou asemhaal nie. Haar selfopofferende liefde en haar toewyding aan haar kind maak ‘n diep indruk op my. Dit kan nie elke dag maklik wees nie, sy het haar eie kans op ‘n tweede liefde ondergeskik gestel aan die grootmaak van ‘n kind wat altyd afhanklik van haar sal bly. Dit is moederliefde in ‘n besonder suiwer vorm, en daarom hartroerend mooi.

In my werksomgewing is daar ‘n man wat vroeg reeds die liefde van sy lewe ontmoet het, en twee lieflike kinders saam met haar aan’t grootmaak is. Sy vrou is ‘n spontane, sprakelende mens, pragtig daarby. Toe kom klop veelvoudige sklerose aan haar deur. Die siekte het aanvanklik sag met haar gewerk. Sy het weliswaar later die gehoor in haar een oor verloor, maar dit het niks van haar sprankel weggeneem nie.

Tot op die rampspoedige oggend dat sy wakker word sonder enige gevoel in haar bene. Na intensiewe toetse het die dokter beslis dat die siekte letsels aan haar rugmurg veroorsaak het, en dat haar verlamming waarskynlik permanent sis. Haar man het geweier om die aaklige vonnis te aanvaar, en ry sy vrou die land vol, om veral alternatiewe vorms van behandeling te ondersoek. Intussen doen hy wat hy kan om dinge beter te maak. Hy maak die nodige verbouings aan sy huis om die rolstoel te akkommodeer en skaf ‘n motor aan wat spesiaal aangepas is vir haar gestremdheid sodat sy ‘n groter mate van onafhanklikheid kan beleef. Hy deel sy onfeilbare pannekoekresep met die kantoordames, en vertel hoe sy huisgenotee daaraan smul.

Hier is ‘n man wat nie die pakket gekry het waarop hy gereken het nie. Dit is ‘n man wat dit as vanselfsprekend beskou om daar te wees vir ‘n geliefde, op enige manier wat nodig mag wees. Sy onbaatsugtige, volkome liefde vir die vrou van sy jeug, vir hul pragtige kinders, maak van hom ‘n held in my oë.

Posted in Inspirasie | 1 Kommentaar

Herfs

My verknogtheid aan Herfs se oorsprong loop dertien jare terug. In die drie jaar wat daardie tydperk voorafgegaan het, was ek in die wurggreep van infertiliteit vasgevang. Dit was drie lange jare van teleurstelling op teleurstelling, eindelose trane, en ‘n wanhopige, knaende vrees dat ek nooit die vervulling van moederskap sal smaak nie.

‘n Rampspoedige behandelingsiklus by die infertiliteitskliniek het gevolg. Alles het verkeerd geloop, sodat ek diep in my hart geweet het dat die resultaat van die swangerskaptoets weereens negatief sou wees. Ek was verkeerd. Die Here het juis daardie siklus gekies om my mooiste droom te verwesenlik, sodat ek altyd sal onthou dat my baba ‘n wonderwerk uit die hand van my Almagtige God is; en nie die resultaat van mediese ingryping nie. Die onvrugbare word in ‘n oogwink ‘n begenadigde van God.

My gunsteling herinnering van my maande tuis met kraamverlof, is die gereelde wandelinge deur my woonbuurt wat ek saam met Kleine BabaLief onderneem het. My sintuie het oortyd gewerk, en beelde is vir ewig in my gedagtenis ingeprent. Die geknars van die stootwaentjie se wiele oor die herfsblare. Die malse ontploffing van kleur in die bome op die sypaadjies. Die guitige fladdering van goudkleurige blare deur die lug wanneer ‘n briesie deur die bome speel. By terugskouing sal ek altyd daaraan terugdink as van die gelukkigste tye van my lewe. ‘n Seisoen van genoegdoening… van vervulling… van volkomendheid.

By die aanskouing van die eerste gekleurde blaar in elke Herfs sedertien, bars daardie blye emosies opnuut na die oppervlak van my menswees. Ek voel soos die mees dankbare vrou wat ooit hierdie aarde sal bewandel.

Daar is maar slegs een ding wat ooit die skoonheid van Herfs sal kan oortref: die gesig van my lieflike, langbeen meisiekind.

Posted in Liefkind, Ouerskap | 2 Kommentaar

Die getuienis van wolke

Ek en Liefkind ry laatmiddag huis toe na ‘n kuier by familie op ‘n hoewe knap buite die stad. Soos altyd, verkyk ek my aan die wolke.

Links van ons is ‘n pragtige formasie van stapelwolke. Die basis daarvan is skitterwit, die top ligroos gekleur deur die die son se laaste strale.

Regs van ons is die wolke donker, dreigend en onheilspellend; met ‘n weerlikstraal wat met gereelde tussenposes daardeur klief.

Dit is vir my simbolies van God se karakter.
Sag, liefdevol, genadig, lankmoedig en vol van goedertierenheid.
Maar ook met krag, almagtig, ontsagwekkend en regverdig. Heilig.
Dit alles in die volmaakte balans van die Here se Godheid.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Die werksplek

Ek lees tans ‘n uiters insiggewende boek, naamlik ‘Transform your work life’, deur Graham Power

As inleiding verklaar Power dat hy reeds tweeduisend jaar gelede gered is, toe Jesus aan die kruis vir sy sonde gesterf het. Maar hy het eers lank daarna sy redding sy eie gemaak, deur dit te ‘claim’. Die Power-groep is ‘n ingenieursfirma. Dit is vir hulle belangrik om soveel moontlik kontrakte te kry, en nie om die redes waaraan ek eerste sou dink nie. Vir hulle besigheid gaan dit daarvoor om werk vir die Koninkryk op te eis. Sou die Power-groep ‘n tender kry om ‘n nuwe pad te bou, wy hulle daardie stuk pad aan die Here toe. Hulle bid teen ongelukke en sterftes op die pad. Hulle eis alle geld wat deur die pad geïn word, deur tolhekke en dies meer, vir die Koninkryk op, en staan alle vorme van korrupsie sodoende tee.

Power verduidelik voorts dat, volgens sensus-inligting, daar sowat tagtig persent Christene in ons land is. Hy het toe ‘n eenvoudige berekening gedoen, naamlik om te tel hoeveel sitplekke die kerke in elke stad het. Power het tot die skokkende ontdekking gekom dat daar net fisies plek is vir twintig persent van die tagtig persent Christene om hoegenaamd ‘n erediens by te woon. Asof dit nie genoeg is nie, is die terugvoer van die deursnee gemeente in enige gegewe stad, dat die kerk nooit meer as vyftig persent vol is tydens eredienste nie. Dus is slegs drie persent van die aanvanklike tagtig persent Christene gereeld in die kerk! Dit bewys Power se punt dat Christene nie slegs op die kerk kan staatmaak om bedien te word, of om die evangelie te versprei nie.

By die twaalf dissipels wat Jesus gekies het, illustreer Power sy punt verder, is daar nie een prediker of geestelike leier ingesluit nie. Die doel daaragter ondersteun Power se standpunt dat Christene die wêreld moet bedien deur gebruik te maak van die arbeidsmark waarin ons werksaam is. Een van die gewildste geestelike liedere oor die wêreld heen, is die bekende ‘I have decided to follow Jesus’. Een van die lirieke in die lied lui: ‘The cross before me, the world behind me’. Dit omvat die siening van die moderne Christen, gaan Power voort. Ons gaan Sondae kerk toe om ons geestelikheid te kry, en gedurende die week gaan ons terug na ons werksplek toe. Ons sien ons geestelike beweegruimte en ons werksplek dus as twee afsonderlike entiteite.

Daarenteen, Christene se fokuspunt moet juis op die wêreld, en dus die arbeidsmark, wees. Die apostel Paulus het telkens in die Bybelboek Handelinge, in die sinagoge gepreek; maar is telkens midde sy boodskap uit die sinagoge verwyder. Dan het hy op die markplein gaan sit, aangesien hy self ‘n professionele posisie as tentmaker beklee het, en so het hy die evangelie versprei. Uit hierdie gesprekke is bekeerdes wedergebore, en het kerke tot stand gekom.

Die gedagtes inspireer my eindeloos. ‘n Mede-Christen kollega het onlangs ‘n weeklikse gebedsgroep by my werksplek tot stand gebring, waar ek self inskakel. Hierdie gebedstye saam met my werksmaters is vir my oneindig kosbaar. Dit stig my gees en voed my siel. Ons deel ook gebedsversoeke op ‘n WhatsApp-groep soos wat behoefte daarna ontstaan. Die wete dat ek geestelike ondersteuning het van kollegas wat sterk staan in die Here, bied my soveel gemoedsrus. Ek voel sterk daaroor dat dit net die begin is. Ek is opgewonde oor wat God se plan met my werksplek is!

Posted in Geestelik, Leefstyl | Lewer kommentaar