Vakansietyd

Vakansietyd is om te beleef dat Tyd stadiger loop.   Asof om seker te maak dat ek die meeste uit elke oomblik kan haal.  Die hoofdoel van elke dag om myself onbevange te kan oorgee aan pret en plesier.

Vakansietyd is om heerlike vroegoggend drafsessies met Liefkind te deel.  Soos ook vele verspotte ek-kan-myself-nie-help-nie lagbuie.  En lighartige gesprekke wat algaande verdiep soos wat sy die inhoud van haar hart vir my wys.

Vakansietyd is om nuwe waardering vir die toewyding van die Liefste in my lewe te voel groei.   Om my te verloor in sy eindelose bederf, styg ingeryg soos skulpie-krale.  Dis om lief te hê en geliefd te voel.  

Vakansietyd is om diep geraak te word deur die volmaakheid van die Skepping.  Om die Here se vingers oral raak te sien.  En rus te vind in die onwrikbare wete:  God is in beheer.

Vakansietyd is om ‘n lang, besige jaar finaal van my af te gooi.  En slaggereed te voel vir die nuwe wat wag.

Advertisements
Posted in Liefde | Lewer kommentaar

Getuienis van ‘n grasspriet

Die streek waarin ek nou al vir meer as twintig jaar lank al woon, gaan tans gebuk onder ‘n langdurige, knellende droogte. Vir die afgelope twee jaar heers hier ‘n waterbeperking waarvolgens geen tuinslange gebruik mag word nie. Mens is aanpasbaar, ons hou by geharde plante en hou dit met gryswater aan die gang. Maar helaas, van my eens welige groen tuin-tapyt, is daar niks oor nie.

Ons het onlangs reën gehad – ‘n skaflike agtien millimeter binne die tydsbestek van twee dae. Die reaksie van my dooie grasperk op die reën was verstommend. Binne ‘n week het daar groen grassprietjies op my grasperk uitgeslaan. Ek het besef dat ‘n grasperk wat dood lyk, nie dood is nie, maar slegs dormant is. Rustend, wagtend op uitkoms.

Dit het my aan die dink gesit. Werk dit nie ook maar so in menselewens nie? Ek het in my veeetig plus lewensjare geleer dat die lewe ook maar in seisoene werk. Dat daar langdurige, knellende droogtes in ‘n mens se lewe kan aanbreek. Die natuur se droogtes word deur El Nino veroorsaak. My droogtes het ander name gehad, soos ‘Onvrugbaarheid’, en ‘Dood in die familie’ Jou droogtes sal weer ander name hê.

My reën het gekom. My hart se tuin sien geil en groen daar uit. Maar die lewe is onvoorspelbaar, daar mag verdere droogtes in my toekoms wag. Die gedagte ontstel my nie uitermatig nie. Ek weet dat, met tyd, sal daar altyd weer herstel, uitkoms en restourasie wees. Ek ken die Goeie Gewer van geestesreën lank en goed genoeg om ten volle op Hom te vertrou.

Jy wat nou in die greep van ‘n binne-droogte leef: moenie moed verloor nie. Dit neem tyd om ‘n droogte te breek – soms baie tyd. Jou reënseisoen kom. Ek twyfel nie ‘n oomblik daaraan nie.

Posted in Hartsdinge | Lewer kommentaar

Laat gaan

Tydens ‘n sosiale kuier by my huis, loop ons Niggietjie, of dan Klein Magneet, deur die tuin en voel verwonderd aan al wat blom is. Voordat enige iemand regtig besef wat haar plan is, herhaal sy die oefening met ‘n oop handjie oor die turksvyplant. Ag dit was ‘n hartseer storie. Klein Magneet wat huil soos wat ek haar nog nooit gehoor het nie. Oupa, wat haar op die tuinwandeling vergesel het, voel so sleg soos ‘n hond. En Magneetjie se Mamma probeer haar Kleinsteling sonder sukses oortuig om die handjie oop te hou sodat sy die doringtjies met ‘n ‘tweezer’ kan uittrek.

Oupa skree: ‘Waar’s die Vaseline?!’. Dit word op die handjie gesmeer onder Magneetjie se hartseer gehuil deur. Tannie sê: ‘Net een ding sal help: Annique se Resque Cream’. En Ouma vertel haar ou Moeder het altyd gesê vet laat die dorintjies uitglip. En so kry die handjie ‘n skoot kokosneut olie ook by. Ten einde laas gaan lê Magneetjie met haar kop op haar Mamma se skoot, en druk die seer handjie oop en styf teen haar Mamma se wang vas. GrootNiggie gaan haal ‘n sagte speelgoedhond vir ekstra troos, en gaandeweg neem Magneetjie se hartseer snikke af. Magneetjie het ‘n paar uur later skoon vergeet van die hele petalje, maar haar Mamma vertel hoedat sy op haar lippe moes byt om nie self in trane uit te bars nie.

Ek deel haar sentiment. Sien, my amper Graad Sewetjie was onlangs op haar heel eerste skoolkamp. Die dingetjie was baie bekommerd oor die affêre voor die kamp. ‘Sê nou ek kry nie my tas toe nie. Sê nou ek slaap koud. Sê nou….’ Ek probeer haar paai, wys mooi hoe om sommer bo-op die tas te sit om die klere platter te kry. Stel voor dat sy ‘n paar frokkies gaan haal, net vir die wis en onwis, al is dit hoogsomer. Op die groot dag van die vertrek vanaf die skoolterrein is die kinders bly om mekaar te sien en opgewonde oor die vooruitsig van die kamp. Ek neem foto’s van die geskiedkundige oomblik – dit is immers ‘n eerste kamp! Die kinders kry later almal, op bevel van die onderwyser, hul sit in die bus, maar ek besluit om te bly staan totdat die bus vertrek. Liefman steek egter ‘n stokkie daarvoor, en verklaar dat dit ‘uncool’ sal wees vir die amper-tiener as ons langer daar rondhang – al die ander ouers het hoeka reeds hul ry gekry!

Daar is nie selfoon opvangs by die kampterrein nie, en die leerlinge mag in ieder geval nie selfone op die toggie saamneem nie. Dus hoor ek, behalwe vir ‘n vyf-woord sinnetjie ter bevestiging van die groepie se veilige aankoms op die kampterrien, vir die volgende drie dae gaan taal of tyding van my enigste kind nie. Ek bekommer my onophoudelik. Kry sy genoeg om te eet? Daar het inderdaad koel, bewolkte weer uitgebreek, het sy ooit genoeg warm klere saamgeneem? Sal sy onthou om sonskerm aan te wend? Sal die onderwysers mooi kyk na haar? Sodat my man my later maan: ‘Hou nou op met worry!’. ‘n Kollega troos goedig: ‘Sy sal oukei wees’. Waarop ek gelate antwoord: ‘Sy moet eers terugkom, dan sal ék weer oukei wees’.

Liefman haal elke slag vir ons HartSeTeerstePunt ook eetgerei uit die kas wanneer ons aansit vir ete. Die eerste oggend gaan haar wekker douvoordag af. Dit laat ons net nog meer verlang. Die huis is netjies en stil. En leeg… ‘Kan jy dink hoe dit gaan wees as sy oor ‘n paar jaar die huis verlaat?’, wil ek van Liefman weet. ‘Ja, dit sal soos ‘n eiesoortige rou-proses wees’, beaam my man.

Maar alle goeie (en slegte) dinge kom tot op ‘n einde, en oplaas is dit tyd om saam met die ander ouers die skoolbus in te wag. Ek waai opgewonde vir haar deur die venster. Die wangetjies is rooi gebrand en die hare hang in slordige slierte in ‘n bokstert. ‘Ek het my borsel verloor, toe kon ek nie hare kam nie’, verduidelik sy argeloos. En verbeel ek my, of ruik sy… wel – nie so lekker soos altyd nie? Op my taktvolle navraag of sy darem gestort het, antwoord sy taamlik vaag. Daar was blykbaar nie warm water nie : )

Sy vertel die een na die ander storie, en ek weet dat hierdie eerste kamp-belewenis positief in haar lewe en haar selfvertroue ingebou het. Sy kan regkom sonder Ma as dit moet.

*Snik*

Ouerskap is vol uitdagings. Maar, voel ek vandag, die heel moeilikste daarvan is om te laat gaan.

Posted in Ouerskap | 1 Kommentaar

Braaivleis-teologie

Ek staan oorgehaal en lus vir hardloop. Vandag is die dag wat ek my doelwit om die vyf kilometer lange roete van die parkrun in onder dertig minute te voltooi, gaan bereik! Die doelwit speel die afgelope paar weke kat-en-muis met my. Ek spog met tye van 30.12, 30.04 en 30.03 op my sporthorlosie, maar vervlaks of ek daardie laaste paar sekondes wat nodig is om die afstand onder 30.00 minute te hardloop, kan slag. Ek vertel vir ‘n hardloopmater van my frustrasie.

Dit gaan voor die wind met die eerste drie kilometers van die parkrun. Ek hardloop teen ‘n stewige tempo en die syfers op my horlosie lyk belowend. Maar teen die vierde kilometer is ek flou, en slaan oor na ‘n stappie. Net vir vyf treë, paai ek myself. ‘Moenie dat ek jou vandag vang nie!’, terg HardloopMater vlak agter my. Ek begin maar weer hardloop.

Na die steil bult ‘n paar honderd meter verder gaan ek nogeens aan’t stap, ondanks my streng voornemens om die versoeking te weerstaan. Net om my asem terug te kry, troos ek myself. Of dalk net omdat ek my liggaam oor baie jare heen kondisioneer het om na ‘n steil bult ‘n paar treë te stap. Hoe dit ook al sy, slegte gewoontes is daar om afgeskud te word! HardloopMater is nou reg langs my. ‘Sub-dertig…’, kom die motivering.  Dit is genoeg aansporing om my weer aan die hardloop te kry. Ek is gedaan, maar HardloopMater bly langs my hardloop, en spoor my aan deur die krimpende afstand af te tel. Ek kyk eers na my horlosie toe ek oor die eindstreep is. Ek het my doelwit bereik met ‘n aantal sekondes om te spaar! Dankie, HardloopMater!

Die insident laat my dink aan my twaalfjarige filosoof se mymeringe een onlangse aand tydens ‘n kragonderbreking. ‘Elke Christen is soos ‘n kers; want een kers kan ‘n hele veld aan die brand steek.’ Dan is daar die Skrifgedeelte in Hebreërs 10:25 waar Paulus Christene waarsku om ‘nie van die samekomste van die gelowiges weg te bly nie’. My man, ‘n entoesiastiese braaier, lig die vers graag toe deur dit aan die hand van ‘n braaivleisvuurtjie te verduidelik. Wanneer ‘n rokende stomp verwyder en eenkant gesit word, sal dit spoedig afkoel en ophou smeul. Wanneer die stompe egter saamgroepeer word, brand daar in ‘n ommesientjie ‘n gesellige vuurtjie.

In die kerk werk dit ook so – gelowiges het mekaar nodig om in hul geloofslewe te groei. Veral in selgroepverband het ek al ondersteuning beleef, en vriendskappe gesmee, wat my lewenslank sal bybly. Ook is gelowiges wat hande vat en saamwerk se impak soveel groter.

Daarom is ek opreg dankbaar vir elke ‘hardloopmater’ wat oor baie jare heen vir stukke van my geestelike pad langs my kom loop het. Wat my moed inpraat, my laat glo ek kan. En nog ‘n groter dankie vir die maters wat my toelaat om dieselfde vir hulle te doen.

1 Korintiërs 12:12; 25-27

Die menslike liggaam het baie ledemate, maar hierdie baie ledemate vorm almal saam net een liggaam. So is dit ook met Christus se liggaam. Gevolglik heers daar harmonie in ons liggaam en al die liggaamsdele sorg saam vir mekaar. As een ledemaat swaarkry, kry al die ledemate saam swaar, en as een ledemaat vereer word, juig al die lede saam. Julle is Christus se liggaam en elkeen van julle is ’n noodsaaklike liggaamsdeel.

Posted in Geestelik, Hardloop | Lewer kommentaar

Koekstruif-tirade

Ek het douvoordag op Kersoggend opgestaan om ‘n nagereg te maak waarvan ek nie eintlik hou nie, en wat ek ook nie geniet om te maak nie.  Daar is baie wat ek teen koekstruif kan hou.

My hoofknelpunt sou wees of lae rolkoek, inmaak vrugte, jellie en boksvla dan nou werklik kan voldoen aan die kriteria vir ‘n spog-nagereg vir ‘n feesgeleentheid.   Toegegee, die eindproduk het heel aanneemlik gelyk, met roomtorinkies wat ek versigtig al om die ronde rante van ‘n toentertydse trougeskenk-glasbak gespuit het.  Voorts versier ek die boonste koekstruif-laag met rooi bessie en aarbei, en ‘n ruim skoot sjokolade krulle vir ekstra genot.  Maar o wee, toe die gasvrou van die kerstafel waar ek aansit die koekstruif in langsteelglasies opdien, het die lae saamgesmelt in een onooglike, sopperige  gebroedsel!

Die tweede punt wat ek teen koekstruif sou kon inbring is dat dit ‘O so ongesond!’ is.  Sondig, in der waarheid.  Ter wille van my diabetiese man, het ek en my gesin drie jaar gelede die banting eetplan begin volg.  Met groot welslae, kan ek byvoeg!  Dit gaan soveel beter met my man se gesondheid.  Dit is vir my ‘n riem onder die hart.  Hoewel ons grootliks styselvry leef, swig ons so dan en wan voor ‘n soete verleidelikheid van spys.   Selfs dan poog ek om die weg van die minste bloedsuiker-fluktuasie te volg.  Kaaskoek is dese dae ‘n groot gunsteling wanneer ek nagereg maak.  Romerig…   dromerig…  maar nie oormatig soet.   Perfek!   Maar vir Koekstruif sou Tim Noakes sweerlik saam met Pannekoek, as ‘duiwelskos’ klassifiseer.   Met goeie reg…

Nou maar hoekom, sou jy tereg kon vra, maak ek koekstruif as ek so daarteen te velde trek?  Dis my Pa, jy sien.  ‘n Man van klein postuur wat hou van kos van eenvoud.  Soos wat sy moeder dit nog berei het.  ‘Net ‘n bietjie’, sal hy haastig keer wanneer dit by die opskepslag kom.   En in ‘n restautant sal hy die eerste wees wat vir ‘n woefkardoes vra.  Maar by koekstruif hou my Pappa-lief moeilik verby.  Hy sal na die Kersmaal eers ‘n rukkie gaan skuinslê – ‘vir die kos om te sak’.  Met die wakkerword slag sal hy vir (net ‘n klein skeppie) koekstruif vra, en dit met groot genoeë sit en opeet.  Ek het die res van die koekstruif in Paps en Moederlief se yskas gaan bêre, om die lekker vir hulle so lank moontlik uit te rek.   En goed gelag toe Moeder doodluiters verklap dat die twee oues elk ‘n bakkie koekstruif op tweede Kersdag geniet het – as middagmaal…

Jy sal dus verstaan hoekom dit vir my ‘n groot voorreg was om douvoordag op Kersoggend op te staan om ‘n nagereg te maak waarvan ek nie eintlik hou nie, en wat ek ook nie geniet om te maak nie.

Posted in Hartsmense | 1 Kommentaar

Kers-inkopies

Ek bevind my in ‘n inkopiesentrum, die laaste Kersgeskenke in my mandjie. Dit is in ‘n uitbreiding van twyfelagtige reputasie – die buurt waarheen ek elke dag gaan om my brood en botter te verdien. Ek tref elke moontlike veiligheidsmaatreël voordat ek ‘n voet uit my werksplek waag – ek dra geen juwele, insluitend trouring, en bewapen myself slegs met ‘n bankkaart, geen kontant.

Die dame voor my in die ry by die betaalpunt is besig om haar inkopies uit die mandjie te laai. Ek kyk na die goedkoop pak hoender, die nederige poeierkoffie. Sy haal ook twee blikkies lekkerruikgoed vir mans uit haar mandjie. Ek raai dat dit Kersgeskenke moet wees. Sy fluister iets in die dogter by haar se oor, wat reageer deur ‘n item uit die mandjie te haal en sleepvoet stap om dit in die winkelrakke terug te sit. Die vrou dra dienlike skoene by ‘n verslete bloesie en ‘n lang denimromp. Hare in geen defnitiewe styl, swaarkry op haar gesig geskryf. Jammerte vul my hart. Sy hou die syfer op die kasregister angstig dop, en frommel ‘n banksakkie waarin ‘n paar geldnote is, ingedagte tussen haar hande. Nadat sy vir haar inkopies betaal het, stap sy met gekromde skouers, ‘n inkopiesak in elke hand uit die winkel uit. Verslae. Maar nie verslane nie.

My gedagtes nog by die vrou, groet ek die raakvatter, lewenslustige jong vroulike kassiere. Haar oë blink, haar gelaat is sag en glad. Keurig versorgde hare is netjies teruggekam. Blink oorkrabbertjies rond die prentjie af. ‘n Stukkie kant loer guitig bo haar uniform uit, en onder die standaardbloesie wat al die kassiere dra, getuig ‘n modieuse denimlangbroek van ‘n bekende handelsmerk van goeie smaak en die vermoë om ‘n lewenspeil te handhaaf.

Dit laat my dink aan ‘n ander insident ‘n paar dae gelede in ‘n ander inkopiesentrum. Hierdie keer in ‘n buurt met hoë standaard. Die toue by die kassiere is ellelang, soos dit maar hierdie tyd van die jaar gaan. Voor in die ry staan ‘n prosessie bestaande uit ouma, pa en ma, met ‘n knie-hoogte seuntjieskind wat jammerlik staan en huil dat jy hom wie weet waar kan hoor. Ek voel ‘n irritasie in my opwel, maar dan kry my jammerhart die oorhand. Inkopies doen is uitputtend, hoeveel te meer as jy net drie jaar oud is. Nie een van die netjies geklede volwassenes in sy groep steur hul enigsens aan die outjie nie, en dit laat hom net nog meer verdrietig huil. Ek wonder of hy dalk honger is, kleintyd was my dogter doodtevrede om met ‘n broodrolletjie in die hand in ‘n winkeltrollie sitgemaak te word. Sy het dikwels sommer net daar op haar kombersie aan die slaap geraak. Die ouma maak haar handsak oop om vir die inkopies te betaal. Daarna pluk sy die huilende seuntjie aan sy arm nader. Die groepie verlaat die winkel. Ouma voor, pa en ma agter haar aan. Met ‘n klein seuntjie wat huil-huil agterna strompel.

Was dit maar in my vermoë om alles vir almal beter te maak…

Posted in Mymeringe | Lewer kommentaar

Jaarafsluiting

Erg in my noppies stel ek my wekker vir kwart voor drie op ‘n Saterdagoggend. Dit is altyd ‘n groot bonus om te hoor van ‘n saamry-geleentheid na ‘n padwedloop in ‘n ander omgewing as die waarin ek gewoonlik hardloop. Die vooruitsig word nog meer besonders as die wedloop in my grootword-omgewing aangebied word.

Ek sit my hardloopklere netjies reg die vorige aand, en pak alles wat ek mag nodig kry in ‘n sak. Net reg vir aantrek en gryp en hol wanneer my wekker afgaan. Laat Vrydagaand begin my senuwees tog lol. Ek het bitter lank gelede so ver as die vyf en twintig kilometer afstand van die wedloop gehardloop. Ek is reeds om twee uur Saterdagoggend wawyd wakker, en lê en wag dat dit tyd word om op te staan.

Ek maak in ‘n ommesientjie gereed, en sorg dat ek ‘n voedsame ontbyt van wors en gekookte eier eet. Ek het ook ‘n piesang en ‘n Oats-stafie ingepak om voor die wegspring te eet. Niemand hou daarvan om in die middel van ‘n lang wedloop uit stoom te raak nie… Vyf minute voor die afgesproke tyd waarop my geleentheid my kom kry, sluit ek die huis agter my toe om buite te gaan weg. Dan is die motor daar, en ek draf hek toe.

Raymond, saam met wie ek al voorheen na ‘n wedloop gery het, het onlangs ‘n pensionaris geword, maar neem nog gereeld aktief aan padwedlope deel. Hy bewys weereens dat hy een van die vriendelikste, mees bedagsame mense is wat ek al ontmoet het. Twee kussings lê netjies opmekaar in die middel van die agtersitplek van die motor. Sou ek en my mede-agterbanker dalk ‘n uiltjie wou knip tydens die rit Magersfontein toe, verduidelik Ryamond. Hy bied ook vir ons elkeen ‘n peusel-pakkie aan wat duidelik met groot sorg gepak is. Later in die dag kom hy selfs te voorskyn met ‘n kannetjie water, kompleet met ‘n plastiese glasie vir elke insittende in die motor.

Een van die lekkerste byvoordele van hardloop, is die interessante mense wat ek al in die proses ontmoet het. Vandag is geen uitsondering nie. Trudie, ‘n mede-passasier, is ‘n vyftig-plusser – ‘n skoonheid in eie reg. Sy hardloop nog uitstekende tye waarvan ek net kan droom, hoewel ek met byna ‘n dekade haar junior is. Sy bewys die staal in haar pype deur met oogpotlood en maskara doenig te raak terwyl die motor oor ‘n grondpad vol poele reënwater spoed. Ek loer iewat verleë na my ongegrimeerde gesig in die motorspieëltjie. Ek verlaat nooit my huis sonder grimering nie – behalwe vir wanneer ek gaan hardloop.

Eerste dinge eerste, en ons val in die tou om vir die wedloop in te skryf die oomblik toe ons by Magersfontein aanland. Soos altyd vergaap ek my aan die doedelsak-orkes, kompleet uitgevat in Skotse rompies, wat die stilte in die oggendlug vul met hemelse musiek. Die hartroerende musiek laat my dink aan die elektriese atmosfeer by die Comrades maraton se wegspring by die aanhoor van ‘Chariots of Fire’. Die wedloopreëls word kortliks deurgegee, daar word geopen met ‘n gebed, die skoot klap, en ons val in die pad.

Die eerste helfte van die wedloop vlieg verby. Soos altyd, groepeer die atlete hulself spoedig volgens gelyke pas, en vrolike gesels en heel ondeunde opmerkings vul die oggendlug. Ons hardloop op ‘n grondpad met veld langsaan so ver as wat die oog kan sien. Ons gewaar vir Pappa en Mamma Waterbok wat langs die draad kom spog met hul nuutste kalfie. ‘n Windmaker volstruis neem deel aan die wedloop – aan sy kant van die draad wat veldlangs gespan is. My sintuie vier fees – hierdie belewenisse is sielskos. Die waterpunte breek stiptelik om elke drie-kilometer aan, en is goed toegerus Dit is altyd ‘n bonus om deel te neem aan ‘n wedloop wat goed georganiseerd aangebied word. Die vierde waterpunt is presies op die halfpadmerk van die wedloop, en behels ‘n koeldrankie (of ‘n biertjie vir die dapperes…) op die hotel in die dorpie se stoep. Saam met ‘n groot bondel ander atlete ruil ek die kaartjie wat by die inskrwingstafel aan elke atleet uitgedeel is, vir ‘n yskoue koeldrank. Ek drink ‘n paar haastige slukke uit die blikkie voordat ek saam met ‘n groep atlete die res van die langpad aandurf.

Ek is nie meer gewoond aan afstand nie, en is teen hierdie tyd goed moeg. Ek begin my hardlooptempo met beplande stapbreuke afwissel. Daar is atlete ‘n ent voor my, en ‘n klompie ver agter my, maar ek hardloop nou sonder geselskap. Die Noord-Kaap son begin ongenadig bak, en die sonbesies langs die pad moedig die atlete jolig aan. Ek voel ‘n diep vredigheid in my wortelskiet. Dit is presies waarop ek gehoop het toe ek besluit het om aan die wedloop deel te neem. Ek kruis pad met ‘n vroulike plaaslike atleet wat vaagweg bekend lyk. Ons ontdek dat ons donkiejare gelede koshuismaats tydens ons studentejare was. Ons herroep al hardlopende ‘n paar onthou-jy…’s en deel nuwe brokkies nuus, en toe verloor ons sinchronie en verval elk in sy eie pas.

Ek hou by my ritme, en gaandeweg word die kilometers minder. My saamry-maters, wat besluit het om liefs te volstaan by die tien-kilometer wedloop, kom kyk per motor hoe ek vorder. Hulle bied yskoue water uit die motor aan, en moedig my entoesiasties aan. Die blyk van omgee brand ‘n warm kolletjie diep in my hart. Die laaste drie kilometer van die wedloop beslaan ‘n lang, geleidelike klim. My bors brand soos aan die einde van die 1500m wedloop waaraan ek vroeër vanjaar deelgeneem het. ‘Moed hou, amper klaar’, sing die refrein in my kop. My maters wag vyftig meter voor die eindpunt, en Raymond neem ‘n spoggerige aksie-foto van ‘n moeë ek. Trudie hardloop die laaste paar meter saam met my, en gee raad oor hoe om my treë te rek sodat ek die momentum van ‘n skotige afdraandjie vlak voor die eindpunt kan benut.

Dankbaar neem ek die unieke medalje in ontvangs. Ek gaan sit by my nuwe maters in die skaduwee onder ‘n boom. Tydens die terugrit dommel ek weg. Doodmoeg, maar baie dankbaar dat ek ‘n besondere hardloopjaar met ‘n baie spesiale wedloopbelewenis kon afsluit.

Posted in Hardloop | Lewer kommentaar