Dinge wat my gelukkig maak

My eerste koppie tee vir die dag, gewoonlik ‘n paar minute na my aankoms by die werk. ‘n Koppie tee wat ek talmend, tydsaam drink. Slukkie vir slukkie wyl die behaaglikheid deur my spoel.

Om liefgehê te word deur ‘n kind. In alle naïwe opregtheid. Sonder plan of rede of voorbedagte rade. Dit is liefde in sy suiwerste vorm.

Om my te verloor in ‘n goeie boek. ‘The book thief’ was ‘n onlangse leeservaring wat my vir baie lank nog gaan bybly. In my boeke bly lees ‘n heerlike tydverdryf en bied dit vermaak van die heel beste gehalte.

Om aan ‘n glasie goeie rooi te teug, turend in die vlamme van ‘n vuurtjie, Liefman aan my sy. Hy is nie perfek nie, ek nog minder so. Maar hy maak my gelukkig, soos ek vir hom. Meer as dit sou wees om vir te veel te vra.

My orgideë se asemrowende blomme. Elke derde dag word ek verras deur nòg ‘n knop wat oopgaan. Dit sorg vir vreugde wat bly luier, glad nie haastig om sy ry te kry.

Reën. Die einste reën wat so hardnekkig wegbly, sou my nou sielsalig gelukkig maak. Reën wat elke sintuig betrek. Die klank, die reuk. ‘n Varsgereënde, papnat, tevrede aarde. Nat grond, druppels wat aan grasspriete kleef en aan roosblare hang. Asseblief Here, stuur die reën om die dorre aarde te versadig.

Louter vreugde is dit om my tekkies aan te trek en ‘n ent te gaan hardloop, des te meer as my tienerdogter deel in die pret. Met endorfiene wat kort voor lank onverdund deur my are begin bruis sodat ‘n spontane glimlag om my mond losbreek. Om kalmte te vind in klein, beheersde bewegings in ‘n Pilates-klas. Om in mooi natuurskoon te stap. Om by die see te wees, en die belewenis met elke sintuig in te drink.

Maar dalk, meer as enigiets anders, lê geluk daarin om iets vir ‘n ander te kan beteken. Om ‘n verskil te maak, ‘n ander se gemoed te lig en ‘n oomblik mooi te maak. Om die werktuig te wees wat God gebruik om iemand se gebed te verhoor. Dan eers, verstaan ek wat vreudgde werklik beteken.

Advertisements
Posted in Mymeringe | Lewer kommentaar

Een soos ek, en tog ook nie.

Ek is versot op haar. Absoluut en onvoorwaardelik. Skattige klein dogtertjie. Fraaie meisiekind. Lieflike ontluikende jong vrou. My eie, eie kind. My enigste, daarby.

Toe sy heel klein was, was ek mal daaroor om na haar te kyk wanneer sy slaap. Mooiste klein engeltjie. Ek kon skaars my goeie geluk glo. Ek is ‘n mamma. Oplaas. Háár mamma.

Deesdae neem ek gefassineerd kennis van die ontwikkeling van haar persoonlikheid. Hoe sy in haar menswees in groei, as’t ware. Sy het ook maar haar eie unieke gewoontetjies, soos elkeen van ons maar. Soos dat sy baie stadig eet en baie vinnig praat. Sodat ek soms die stortvloed van woorde onderbreek met ‘n ‘Hokaai jong, ek kan nie so vinnig process nie!’

Sy gee opreg om vir sake wat haar hart raak, en verknies haar veral oor die lot van diere. Sy droom groot oor haar toekoms, maar trek ook gereeld haar vermoëns in twyfel. Sy is erg mal oor die vriende in haar binnekring, maar kies hulle versigtig – sy is beslis nie álmal se maat nie.

Haar voorkoms gaan nie by die seuntjiekinders in haar omgewing verby nie, en aan aandag van die teenoorgstelde geslag is daar nie ‘n tekort nie. Daaraan steur sy haar min. Soos wat sy my, iewat geïrriteerd, onlangs meedeel: ‘Ek wil in elk geval nie nou al ‘n boyfriend hê nie. Boyfriends is soos klein seuntjies – hulle soek die hele tyd aandag!’ Ek knik sedig, wel wetende van daai één wat haar hart met ‘n enkele blik op galop kan sit; ‘n geheim wat sy baie goed bewaar.

Onlangs stormloop ek en sy ons plaaslike mall op ‘n doodgoeie Saterdagoggend. Sy met ‘n beursie wat haar brand en ‘n hart vol somersbegeerte vir ‘n nuwe rok, ek net vir die plesier van saamwees. Ons pas arms vol rokke in eindelose klerewinkels aan, sy al sukkelend om ‘n finale keuse te maak, ek vir die pret en saamwees daarvan. ‘Dis fun om saam met mamma te shop’, komplimenteer sy my in eg tiener-tipiese taal.

Oplaas, voetseer en met haar droomrok in ‘n inkopiesak oor haar arm, gaan soek ons ‘n lafenissie in ‘n coffee-shop. ‘n Verbyganger stop by ons tafeltjie en sê, ‘I cannot believe the resemblance between the two of you. You look like sisters!’ Woorde waarin hierdie ma haar natuurlik verkneukel.

Dit is die waarheid. My dogter is een soos ek, maar op haar eie, unieke manier. Ek is eindeloos dankbaar vir die vreugde wat ons verhouding my bring; en ek sien uit om te beleef hoe dit oor baie jare een, nog gaan verdiep en verinnig deur ons gedeelde belewenisse heen.

Liefjou, Liefkind.

Posted in Liefkind | 1 Kommentaar

Oor ouer-word

Ek lees onlangs hoe ‘n reisgenoot in die lewe haar lot bekla oor haar naderende vyftigste verjaardag. Sy weet nie, kla sy, hoe sy daardie kwade dag sal kan hanteer nie. Haar relaas laat my iewat geamuseerd voel, veral omdat dit in skerp kontras met mý siening oor die onderwerp ter sprake is.

Ek sien erg uit na my vyftigste verjaardag en die vooruitsig laat my, indien enigiets, opgewonde voel! Hoewel ek nog ‘n jaar of twee vir die heuglike gebeurtenis sal moet wag. Ouer word is ‘n voorreg – van my hartsmense het na hul ewige tuiste verhuis nog voor hul vyftigste verjaardag. Elke jaar wat by ‘n aardse lewe gevoeg word, is ‘n genadegawe om in dankbaarheid te vier, en ten volle te benut.

Ek het my veertigste jaar gevier deur die Comrades-maraton te voltooi. Dit was ‘n goue belewenis wat my altyd sal bybly. Ek beplan om ook iets spesiaals vir my vyftigste lewensjaar te doen. ‘n Luidrugtigte partytjie met ‘n menigte gaste trek my glad nie, ek vind die blote gedagte uitputtend. Veel eerder ontvoer ek my naastes na ‘n multi-dag staptoer in verruklike natuurskoon. ‘n Pelgrimstog om terug te kyk en vorentoe te reik.

Ek baklei nie teen oudword nie, maar ek belê in my liggaam, om sover moontlik sterk en gesond te bly om my in staat te stel om ‘n kwaliteitlewe te bly leef. Ek wil aanhou om te draf en aan padwedlope en my weeklikse Cityrun deel te neem. Die oudste deelnemer aan my stad se Parkrun neem in die 80-85 jaar ouderdomskategorie deel. Dit is ‘n voorbeeld wat ek vas van plan is om na te volg – en te oortref!

Natuurlik is daar mos maar tekens van ouer word. Van my middel-veertigs af blyk dit dat my sig by die week agteruitgaan. Dan is daar ook die permanente suising in my ore, wat die oudioloog ook as ‘ouderdomsverwant’ verklaar. Ek is wel in my noppies om te ontdek dat my weeklikse Pilates-klas tog wel positief in my liggaam inbou in terme van soepelheid en algemene krag . ‘n Mens hoef nie te aanvaar dat jy swak en verstok gaan verouder nie…

Facebook verras my onlangs met ‘n foto van myself wat ek agt jaar gelede geplaas het. Ek staar geskok na die lang, blink hare-weelde en die smal, gladde gesiggie. Hoe gaan ek oor nóg agt jaar lyk?! Maar steeds, ek beskou my veertigs as my heel lekkerste dekade tot nóg, en ek het ‘n sterk vermoede dat my vyftigs net nóg lekkerder gaan wees. En wat fisiese voorkoms betref, ‘n plooi hier en daar gee karakter aan ‘n gesig, en met ‘n grys haar is daar altyd ‘n plan te maak. Die ekstra kurwe, ronding en rolletjie sien ek as vrouliker en meer sensueel as die plankdun geraamtetjie met wie my man twintig jaar gelede getrou het – ‘n feit waarmee hy heel guitig saamstem. Ek is op pad na vyftig, en ek voel steeds mooi, want skoonheid het meer met ‘n vrou se siening van haarself te doen as enige iets anders.

Ouer word is ‘n voorreg en ‘n seën. Oudword kan ook ‘n heel opwindende avontuur wees – as ek dit toelaat. Ek beplan om my hart en siel in dié avontuur te werp.

‘Realising a dream is not necessarily about winning the trophy, it’s about striving for it. A dream allows you to live.’ Natalie du Toit – Tumble turn

Posted in Leefstyl | 1 Kommentaar

Wittebrood nr ???

Ons lê langs mekaar op ons helderkleurige strandmatjies en ek nestel teen jou aan. Jou hand gly soekend oor my sy en vind ‘n rusplek in die holte bokant my heupbeen

Die wind speel tergend oor my sondeurdrenkte vel. Die ruising van branders wat immer strandwaarts gallop, vorm die volmaakte agtergrondmusiek.

Kinders gil luid van jolyt en vind hulself in sorgelose spel.

Laatmiddag neem ons op die balkon van ons vakansiewoonstel stelling in. Ons sit en kyk vir etlike ure hoe haastige branders tromp-op in tamaaie stukke rots vasjaag. Om dan in weerwraak ‘n indrukwekkende boog sproei hoog die lug in te projekteer.

En verwonder ons aan die soet klank van kwettering wanneer voëls in vlug weer neswaarts keer.

Bietjie vir bietjie,

stukkie vir stukkie,

verlaat die angstige gejaagdheid van elke dag se dinge my siel.

Hierdie is ontspan…

herlaai…

weer-mens-word

in sy heel beste baadjie.

So saam met jou.

Posted in Hartsmense | Lewer kommentaar

Breinsake

Ek lees baie en ek lees graag. Ek het onlangs ‘n splinternuwe lekkerte ontdek, om e-boeke by die provinsiale bibliioteek uit te leen en in elektroniese formaat te lees. Dit is soos ‘n nuwe skatkis wat voor my oopgegaan het. Nou lees ek éérs lekker. Ek het oor die jare talle juwele raakgelees, wat indruk op my gemaak en waarde tot my lewe toegevoeg het. Oor die laaste paar jaar lees ek uitsluitlik nie-fiksie, om as mens te ontwikkel en by ander te leer, is ‘n voorreg en ‘n vreugde.

Dr Caroline Leaf se ‘Switch on your brain’, is ‘n boek soos min wat ek al gelees het. Ek het waarhede daarin ontdek waarvan ek glad nie bewus was nie, wat in my middelveertigs nie iets is wat te gereeld gebeur nie. Die lees van die boek was dus vir my ‘n baie opwindende belewenis.

Vervolgens ‘n paar hoogtepunte uit die boek.

Elke mens beskik oor ‘n bewuste en ‘n onder-bewuste brein. 90% breinaktiwiteit vind in die onderbewuste brein plaas, teenoor net 10% in die bewuste brein. Wanneer jy ‘n nuwe aktiwiteit aanpak, soos om te leer fiets ry, begin die denkprosesse in die bewuste brein. Soos wat jy aanvanklik sukkel, maar aanhou oefen en probeer, kry jy dit op ‘n dag reg. Daarna hoef jy nie meer te dink aan wat om te doen wanneer jy fietsry nie.

Ons sê dan ons kry dit outomaties reg, maar dit is nie die waarheid nie. Wat eintlik gebeur het, is dat die denkprosesse deur herhaling na die onderbewussyn geskuif het. Elke keer wanneer ek nou fietsry, dink die brein steeds deur die prosesse, maar nou gebeur dit in die onderbewuste brein.

Dit werk met elke aksie so. As ek byvoorbeeld altyd negatief dink, word die onderbewuste brein geleer om negatief te praat en te reageer, en word negatiwiteit naderhand ‘n spontane reaksie.

Die brein kan egter geleer word om dit om te keer, deur te kies om in elke situasie positief en opbouend te dink, deur onder meer Skrifgedeeltes te memoriseer. Wanneer dit lank genoeg volgehou word, sak die nuwe denkpatrone tot in die onderbewuste brein. Die gevolg daarvan is dat positiwiteit ‘n spontane reaksie word. Kragtige gedagtes!

As ‘n mens slaap, is dit die tyd wanneer dr Leaf sê verwerking van die bewuste na die onderbewuste brein plaasvind. Dit verduidelik hoekom ‘n mens soms emosioneel nie op jou beste voel wanneer jy pas wakker word nie.

Dr Leaf beveel ‘n vyf-stap program aan om jou brein te herbedraad:

1. Word bewus van jou gedagtes
2. Ontleed jou gedagtes. Verwerp negatiewe of onwenslike gedagtes, of verander dit sodat dit ‘n gesonde gedagte word.
3. Hou ‘n dagboek waarin gedagtes aangeteken word. Gebruik kleur, sketse of diagramme om dit interessant te maak. Dit is die formaat waarin die brein inligting die effektiefste opneem.
4. Gaan terug na die gedagte-joernaal. Beoordeel die gedagtes, identifiseer ongesonde gedagtes en vervang dit met opbouende gedagtes, soos gedeeltes uit die Bybel. Hierdie stap is gemik op vordering en om na oplossings vir ongesonde gedagtes te soek.
5. Daarna volg ‘n aktiewe fase waar die besluit om te verander aktief implementeer word. Hier word gedagtes belyn met belydenis en tot uitvoer gebring.

Ek sê nie sommer dat ‘n boek ‘n lewe kan verander nie, maar as dr Caroline Leaf se ‘Switch on your brain’ toegepas word, het dit alle potensiaal daartoe.

Ek voel bemagtig en baie dankbaar dat ek kon deel in die lering wat in hierdie sktiterende boek aangebied word!

Posted in Inspirasie | 1 Kommentaar

Onwelkome indringer

Ek dink niks daarvan toe my ginekoloog my verwys na ‘n radioloog vir my eerste beendigheidstoets nie. Ek sien dit in dieselfde lig as my jaarlikse besoek aan my tandards, my oogarts of my cholesterol-toets.

Nadat my rugstring en heupbene uit elke moontlike hoek vasgevang is per X-straal, word ek na die radioloog se spreekkamer teruggeroep vir terugvoer. Sy roep my liggaam se beeld op haar rekenaarskerm op en sê sonder omhaal: ‘Jy het al klaar osteopirose’. Op my naïewe vraag of dit normaal vir my ouderdom van laat-veertigs is, skud sy haar kop. Sy wys na ‘n grafiek op die rekenaarskerm, my telling is in die middellyn van die laagste vlak van beendightheid. Sy maan dat die bene in my liggaam maklik sal breek, en dat ek met tyd al hoe krommer sal trek. Dat my drawwery, hoewel dit goed is vir osteopirose, saam met vitamiene D van sonblootstelling, en kalsuim aanvullings, nie genoeg is om te verhoed dat osteopirose verder ontwikkel nie. Ek sal dadelik met behandeling moet begin. ‘n Paar minute later sit ek, getikte verslag wat die diagnose bevestig in die hand, eers ‘n versie in my motor en huil oor die onverwagse nuus.

Ek beleef iewat geamuseerd dat my emosies ‘n eiesoortige ‘stadiums van rou’ betreë . Ek plaas ‘n hoë premie op gesondheid en probeer wyse keuses daaromtrent maak. Die ding is, my ma het osteopirose, en ek het haar na ‘n klompie kundiges in die verband vergesel. Een slimme spesialis het voorgestel dat my ma na haar liggaam luister, aktiwiteite wat pyn veroorsaak nie oordoen nie, en leer om haar pyn te bestuur. Wat op praktiese vlak beteken dat my ma ten alle tye ‘n pakkie pynpille in haar handsak het. ‘n Ander kundige het praktiese raad gegee. My ma moet elke dag vir twintig minute stap, op die warmste deel van die dag sodat haar vel die vitamiene D wat sonlig bevat kan absorbeer, omdit dit die vordering van osteopirose vertraag. My probleem is, ek is ‘n ywerige drawwer wat, saam met die kalsiumaanvulling wat ek al vir jare daagliks sluk, alreeds die meeste dinge reg doen. En ten spyte daarvan kry ek toe wraggies osteopirose. ‘My hart is seer’, kla ek by my Sus. Sy vra uit en laat my praat. Sy luister en simpatiseer en gee raad soos wat net ‘n sussie wat ook ‘n beste vriendin is, kan doen.

Die volgende dag is ek smoorkwaad. Ek is kwaad vir Hardloop wat veronderstel was om ‘n gewaarborgde teenvoeter vir ostepirose te wees. Hardloop het my in die steek gelaat! So kwaad is ek vir Hardloop dat ek vir die eerste keer in drie jaar nie vir my plaaslike Cityrun aantree op die eerste Saterdagoggend na die osteo-diagnose nie. In plaas daarvan was ek my huis se matte. Ek skuif meubels vrou-alleen weg. Ek skrop die kolle op die mat met ‘n borseltjie terwyl ek hande-viervoet staan. Ek stofstuig en draf die huis met my matwasser kaf. Ek klim die aand in die bed sonder ‘n enkele pyn. Die harde fisiese werk laat my sterk en lewenskragtig voel. Ek besef dat dit ‘n manier van rebelleer teen die osteo-diagnose is, maar ek het nodig om aan myself te bewys dat ek nog steeds ék is, osteopirose ten spyt.

Ek begin ‘n maand later met Boniva, wat my dokter vir osteopirose aanbeveel. My mediese fonds se spesifieke plan dek nie osteopirose as ‘n chroniese siektetoestand nie, wat beteken dat ek uit my sak vir die medikasie moet betaal om te verhoed dat ek my mediese fonds se limiete op medikasie te vroeg in die jaar bereik. Die pil moet een keer per maand op ‘n nugter maag geneem word, waarna vir veertig minute regop gesit moet word. Die eerste keer wat ek Boniva gebruik is ek die hele dag daarna baie naar en braak met gereelde tussenposes. Dit is eers teen laatmiddag wat ek ‘n kossie in my lyf kan hou. Ek kontak my dokter, wat Nexmezol voorskryf om my maag te beskerm, wat ek die dag voordat ek Boniva neem, en ook die dag waarop ek dit drink, moet gebruik. Vir praktiese reëlings gebruik ek die Nexmezol teen laatmiddag, omdat dit ook op ‘n nugter maag geneem moet word. Dit werk soos ‘n bom, ek is glad nie siek of naar toe ek Boniva die volgende maand saam met Nexmezol gebruik nie.

Hiermee dan ‘n vaste voorneme om nie hierdie reis vooruit te loop met verdoemende voorspellings nie, maar om elke dag te vat soos dit kom. Om getrou my medikasie te gebruik en aan te hou met hardloop. Om my beendigtheid jaarliks te toets en te hoop en glo dat dit met tyd sal verbeter. Om die Here te vertrou en my lewe voluit te leef.

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar

Rou-proses

Ek is van my voete af geskok toe ek die nuus ontvang dat iemand in my kring se eggenoot baie skielik en onverwags, na komplikasies van ‘n operasie, oorlede is. Die nuus raak my diep, sy en haar man is ongeveer dieselfde ouderdom as ek en Liefman. Ons kinders is in dieselfde skool. Ek dink my in haar skoene in, en kan nie begin om te dink hoe sy hierdie groot verlies sal kan hanteer nie.

Ek besluit om die gedenkdiens by te woon, ter ondersteuning. Toe ek by die kerk kom, staan sy en haar kinders in die tuin. Sy lyk pragtig en keurig versorg. Ek gee haar ‘n drukkie, sy ontvang my woorde van simpatie met grasie, en maak ‘n ligte opmerking. Iemand anders hou haar vir ‘n lang ruk styf vas en vra hoe dit gaan. ‘Dit gaan okei’, antwoord sy. En vervolg, ‘ek weet dit is nie wat jy wil hoor nie, maar ek is regtig oukei’.

Die huldeblyk is presies soos wat sy dit wou hê – ‘n gedenkdiens om haar man se lewe te vier, nie ‘n roudiens om van hom afskeid te neem. Sy lewer self ‘n huldeblyk, en deel humoristiese staaltjies uit haar dinamiese man se lewe met die gehoor. Onderwyl dit alles stort sy nie ‘n enkele traan nie. By ‘n later geleentheid deel sy dat haar vriendin vir haar gevra het watter kalmeermiddel sy voor die gedenkdiens gebruik het. Waarop sy antwoord dat sy geen middel gebruik het nie, God is haar bron van krag.

Ek bewonder haar innerlike krag, wat ‘n groot indruk op my maak. Later deel ek met my afdelingshoof by die werk daaroor. Sy is ‘n vrou wat ook al haar deel van die lewe gesien en deurleef het. Haar antwoord op my vertelling laat my diep dink:
‘Wanneer ‘n geliefde doodgaan, is daar ‘n sekere aantal trane wat jy moet huil. As jy dit nie by die begrafnis of in die tyd van rou daarna huil nie, gaan jy twee jaar later, wanneer iemand net skeef na jou kyk, begin huil, en dan gaan jy baie moeilik weer ophou om te huil’.

Verskillende mense rou op verskillende maniere. Vir niemand is die proses maklik nie. Tog, die lewe gaan aan, en die oorlewende pas uiteindelik by die nuwe realiteit aan. En vind dikwels later weer sin, ‘n doel en geluk in die lewe.

Posted in Mymeringe | Lewer kommentaar