COVID-19 Lockdown gedagtes

Party dae voel ek geestelik sterk en moedig. Opgewasse vir enige uitdaging wat oor my pad mag kom.

Ander dae weer voel ek bang, uitgelewer en magteloos. Opstandig en kwaad. Gefrustreerd met almal wat so hard probeer om positief te bly. Dan wonder ek swartgallig wat die afsienbare toekoms vir ons almal inhou.

Gisteraand kruip ek vroeg in die bed, siende dat ek tans die enigste een in my huis is wat daagliks werk toe gaan. Na ‘n rukkie kom sê my dogter nag. Ek gee vir haar een van die gehoorstukkies van my selfoon se oorfone aan. Ons lê en luister saam in die donker na ‘n Michael W Smith konsert wat ek op die kunstenaar se Facebook-blad ontdek het.

Die gemeensaamheid van die spesiale gedeelde oomblikke vul my hart met dankbaarheid. Sodat ek opnuut besef: But still, I am blessed.

Posted in Mymeringe | 1 Kommentaar

Seisoene

‘Ja-nee, oudword is nie vir sissies’, kla ‘n kollega gereeld met ‘n swaar gemoed.

Sy is met slegs enkele jare my senior, maar ek staan op presies die teenoorgestelde teenpool van die opinie-skaal as sy.

Ek is tans in my laat-veertigs, en beskou dit as die beste seisoen tot nog van my ganse lewe.

My twintigs was die dekade van Projek Man-Soek. Dit was geen eenvoudige storie nie! Want is ek been-af op hom, is hy nie heeltemal so gek na my nie. Of loer hy leep-oog na my, voel ek bloot platonies oor hom. My ander vriendinne was later almal veilig gestrop, en ek het benoud begin wonder of my ewige lotsbestemming die van raksitter sou wees. Maar toe ek dit die minste verwag, verskyn HY op my horison. Ek het na hom geloer en gedink, ‘WOW’! Hy het homself met ‘n verspotte kniebuigingtjie aan my voorgestel, en my doppie was geklink. Hy het my in ‘n warrelwind van blomme en afsprake van my voete af die hof gemaak. Ons twintigste huweliksherdenking is reeds verby, en ons twee is nog net so gek na mekaar. Maar die feit bly staan, ek is bly die ingewikkeldhede van Projek Man-Soek is ver in my verlede…

My dertigs was die dekade van Operasie Baba-Maak. Vergeleke met Operasie Baba-Maak, was Projek Man-Soek ‘n piekniek… Sjoe, die pad na swangerskap was besaai met dorings en rotse. Ek was later moedeloos en emosioneel totaal uitgeput van al die gesukkel. Die natuur wou glad nie saamspeel nie, en ek het later soos ‘n totale mislukking as vrou gevoel. Oplaas het ons die mediese wetenskap ingespan, ‘n diagnose is gemaak, ‘n spul operasies het gevolg, en ses behandelingsiklusse het uiteindelik toe darem op een suksesvolle swangerskap uitgeloop. Ek is in my hart ter harte oortuig dat my dogter ‘n wonderwerk uit die hand van die Here is, uitgekontrakteer aan ‘n knap mediese span. My dogter is nou ‘n lieflike tienermeisiekind wat my en haar Pappa se harte vol sit en ons elke dag met vreugde bestrooi. Ek is bevoorreg en geseënd, sowaar. Hoe dit ook al sy, ek is dankVader bly dat my dertigs ver agter my lê. Dit was jare van tranedal en gereeld op moed verloor se vlakte draai. Van wonde lek, opstaan, afstof en weer en weer probeer. Gewis nie vir sissies nie…

Vergeleke met Projek Man-Soek en Operasie Baba-Maak, is my veertigs een groot fees! Die baba is ‘n tiener, sterk op pad na onafhanklikheid, en hoewel iewat van ‘n geldvreter, glad nie so arbeidsintensief om te onderhou as in haar jonger jare nie. Om die waarheid te sê, neem sy baie maal werkies uit my hande. Sy dra tee aan en dek elke aand die etenstafel, sy weet hoe om ‘n geurige spinasiesop (sonder ‘n resep) aanmekaar te slaan, en bederf ons selfs so dan en wan deur vir ons nagereg te maak of ‘n koek te bak! Die kind is louter vreugde, maar dan weer, dit was sy nog altyd, selfs aan die heel begin toe sy dalk ‘n bietjie meer arbeidsintensief was.

Ek sien baie uit na my vyftigste verjaardag. 50! Wat ‘n mylpaal. Dit help sekerlik baie dat ek gesond en aktief is, dat ek gek is na oefen en (meestal) jonk en lewenskragtig voel. Ek is gevestig in my beroep, gelukkig getroud en ma van ‘n allerliefste meisiekind. My twintigs en dertigs het bewys dat die lewe nie altyd maanskyn en rose is nie, maar dit het ook bewys dat moeilike tye verbygaan, dat elke donker wolk ‘n silwer randjie het, en dat die son weer sal skyn.

God is goed en getrou, in goeie én slegte tye. Dit is vir my genoeg.

Posted in Ligweg | Lewer kommentaar

Dubbele vreugde

Terugflits

Ek maak haar donkeroggend wakker. Sy staan iewat traag op, maar trek nietemin aan en eet ontbyt sonder om een keer te mor omdat sy sò vroeg moet opstaan op ‘n Saterdagoggend. Tieners is immers bekend daarvoor dat hulle ‘n spesie is wat hou van laat slaap – soggens en snags!

Ons klim in die motor en oomblikke word die ruimte gevul met polsende tienermusiek. Weens herhaardelike blootstelling het die liedjies waarna sy graag luister met die tyd saam op my gegroei, sodat ek ook nou al luistergenot daaruit put. Om haar so ‘n bietjie te terg gooi ek my arms in die lug en pluk my lyf in dansbeweging rond, sommer net daar agter die stuurwiel in die donker strate waardeur ons ry. ‘Mamma…!’, keer sy soos altyd, erg verleë, al is daar nie ‘n siel in sig om my dop te hou nie.

Ons ry oor die lengte van die stad, en ry ons in die ‘venue’ waar die padwedloop aangebied word, in ‘n verkeersknoop vas, ondans die onwaarskynlike uur van die dag vir so ‘n gebeurlikheid. Hardlopers is ‘n spesie met vreemde gewoontes… Ons soek ‘n tydjie lank na parkeerplek, maar oplaas het die motor ‘n gaatjie, en ons haas ons na die kleedkamer vir ‘n laaste draadjie voordat die wedloop ‘n aanvang neem. Die tou beweeg stadig, en sy besluit dat sy sonder die draadjie kan klaarkom, en neem haar plek in tussen die hardlopers. Met enkele minute om te spaar breek my beurt aan, ek woerts-warts blitsig deur die hokkie, en vind my wegspringplekkie toe die aankondiger reeds besig is om die roete wat ons gaan hardloop, te verduidelik. Sy moes ‘n oog op my gehou het, want sy trek my aandag en roep my ‘n paar treë vorentoe sodat ons saam kan wegspring.

Sy is nou vinniger as ek, en hardloop die eerste klomp kilometers gemaklik onder my uit. Ek is met uithouvermoë nog een voor, en teen die tweede helfte van die wedloop hardloop ek haar weer in. Ons hardloop nou sy aan sy. By die voorlaaste kilometer draai sy die krane oop, maar ek hou gemaklik by haar. Ek trap versigtig om die modderpoele in die veld oor die laaste vyfhonderd meter na die vorige nag se swaar reën, en sy hardloop ligvoets by my verby. Sy kom ‘n minuut of wat voor my by die wenstreep aan.

Na die wedloop gaan sit ons op ‘n lae muurtjie om ‘n koeldrankie te sluk en ons asems terug te kry. Haar oë blink en haar gesig straal toe sy haar belewenis van die wedloop met my deel. ‘Om te hardloop, is seker die naaste wat ‘n mens aan vlieg kan kom. Ek LOVE dit!!!’

En ek…? Ek voel soos die gelukkigste moeder op aarde, om my gunsteling-tydverdryf, my sportbeoefening-van-voorkeur, en my liefde en passie vir hardloop met my tienerdogter te kan deel. Gedeelde genot verdubbel die vreugde.

Dankie Liefkind, mag daar vele gedeelde (hardloop)-avonture op die twee van ons wag.

Posted in Hardloop, Liefkind | 1 Kommentaar

Op reis

Een aand tydens ‘n selgroep-byeenkoms het ‘n vrou, ‘n paar jaar my ouer as ek, terloops genoem dat sy die Bybel al drie maal deurgelees het. Dit het my aangespreek, aangesien ek in my vier dekades op aarde nog nooit die Bybel van hoek tot kant deurgelees het. Ek lees weliswaar gereeld Bybel, maar op die basis van hier-en-daar, hot-en-haar. Soms na aanleiding van die Skrifgedeelte in ‘n geestelike dagboek, soms om ‘n preekreeks te komplimenteer, en soms sommer soos wat ‘n gier of ‘n behoefte my pak. Hoe dit ook al sy, daardie dieselfde aand het ek my Bybel oopgeslaan by Genesis 1.

Dit is ‘n ongelooflike reis. Party van die Skrifgedeeltes wat ek sistematies deurlees, is oorbekend aan my, ander lees ek sowaar nou vir die eerste keer. Ek stel klein mikpunt en vier elke boek wat ek klaar lees. Ek kom tot baie dieper insigte in die proses. Soos dat die Here vir Esegiël ‘Mensekind’ noem, vir Daniël ‘Geliefde man’, en vir Sagaria ‘Jongman’. Boeke wat profesieë en visioene bevat en wat daarom tradisioneel moeiliker is om te verstaan en wat ek om daardie rede nog altyd vermy het, vind ek nou fassinerend en intellektueel stimulerend.

Ek is baie dankbaar vir die geestelike reis waarmee ek besig is, en sal nooit weer die Bybel op ‘n ander manier as sistematies, hoofstuk vir hoofstuk, boek vir boek, lees nie. Wanneer ek die laaste bladsy van Openbaring omblaai, sal ek dadelik weer by Genesis begin – waarskynlik in ‘n ander vertaling, of in ‘n ander taal.

Soos wat die Bybel deur die jare ontwikkel het, is daar uitgawes te kus en te keur. En steeds, na al die jare, bly dit die gewildste boek van alle tye! Ek weet hoekom… Ek ken die outeur deur wie hierdie Boek van alle boek geïnspireer is. Mag ek Hom, deur die lees van Sy Woorde, al hoe beter en meer intiem leer ken – elke dag vir die res van my lewe.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Vrese

Ek lees ‘n besondere boodskap oor Psalm 91 in Jentezen Franklin se boek, Fear Fighters.

Franklin skryf dat, hoewel ons van die ‘Psalms van Dawid’ praat, hierdie spesifieke Psalm deur Moses geskryf is.

In vers 13, word verwys na beskerming van ‘n leeu, ‘n slang en ‘n draak. Die outeur gebruik dit simbolies as die vrese waarmee mense gekonfronteer word.

Die leeu staan vir vrese wat ‘n mens te wagte kan wees. ‘n Relletjie tussen huisgenote, wanneer ek siek word of finansiële druk beleef. Hierdie dinge is deel van die lewe, en ons almal sien elke dan en wan ‘n leeu in ons pad staan.

Die slang simboliseer ‘n vrees wat onverwags op jou toesak. ‘n Slang lê agter ‘n klip, en slaan toe wanneer ek niksvermoedend verbystap. Dit is altyd onverwags, betrap my onverhoeds, en veroorsaak skok en trauma. In terme van vrees, vergelyk die outeur dit met dinge soos dood of ernstige siekte van geliefdes, ek verloor my werk of my huwelik ly skipbreuk.

Moses was in die woestyn, en daar was nie drake nie, tog voel hy dat hy beskerming daarvoor nodig het. ‘n Draak simboliseer die ongegronde vrese wat my beetpak. Die ‘wat as’ en ‘sê nou maar net’-gedagtes. Franklin skryf dat navorsing bewys dat net 8% van ons vrese in ieder geval realiseer.

Psalm 91 is ‘n uitstekende werktuig om ons vrese te laat bedaar. Dit is maar één Skrifgedeelte wat na vrees verwys. Daar word gesê dat daar 365 verwysings na vrees, en die hantering daarvan, in die Woord is – ‘n verwysing vir elke dag van die jaar.

Ons pastoor preek Sondag dat daar geen emosie is wat ons kan voel, wat Jesus nie beleef het nie. Vrees tel ook daaronder. Ek is dankbaar vir God se versekering dat ons beskerm sal word teen leeus, slange en drake. In hierdie land, in hierdie tyd het ons dit werklik nodig. Ek hoef nie te vrees nie, Jesus het oorwin – ook vir my.

He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty.
2 I will say of the LORD, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust.
3 Surely he shall deliver thee from the snare of the fowler, and from the noisome pestilence.
4 He shall cover thee with his feathers, and under his wings shalt thou trust: his truth shall be thy shield and buckler.
5 Thou shalt not be afraid for the terror by night; nor for the arrow that flieth by day;
6 Nor for the pestilence that walketh in darkness; nor for the destruction that wasteth at noonday.
7 A thousand shall fall at thy side, and ten thousand at thy right hand; but it shall not come nigh thee.
8 Only with thine eyes shalt thou behold and see the reward of the wicked.
9 Because thou hast made the LORD, which is my refuge, even the most High, thy habitation;
10 There shall no evil befall thee, neither shall any plague come nigh thy dwelling.
11 For he shall give his angels charge over thee, to keep thee in all thy ways.
12 They shall bear thee up in their hands, lest thou dash thy foot against a stone.
13 Thou shalt tread upon the lion and adder: the young lion and the dragon shalt thou trample under feet.
14 Because he hath set his love upon me, therefore will I deliver him: I will set him on high, because he hath known my name.
15 He shall call upon me, and I will answer him: I will be with him in trouble; I will deliver him, and honour him.
16 With long life will I satisfy him, and shew him my salvation.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Rich man

Poem by my fifteen-year old

Once there was a rich man
He was nice and to whom all the children ran
He wanted all the riches of the earth
but he overlooked love and compassion’s worth.
He looked wise and strong
but in his life everything was wrong.

He chased everything that he thought could fulfill him
But whatever he did, his life grew more dim
The storm was raging and the cold told him there was no forgiveness.
Then Jesus came and showed him kindness.
For the first time he felt love and compassion
and in his life there was restoration.
Jesus broke the chain that was binding him,
and now he has freedom and is no longer a victim.

Once there was a rich man,
and to Jesus he ran.
God’s love was raging in him like a waterfall.
Nothing he feared because he knew he would not fall –
for now he knew Jesus, and his life was rich within.

For all who feel empty, lost and cold
know that Jesus is the cure for your fear.

Posted in Liefkind | Lewer kommentaar

Moed vir koue voete

Ek het die slegte gewoonte om nogal maklik angstig te word. Ek vermoed die oorsprong daarvan het meer te doen met die vinnige lewenstempo van ‘n voltyds-werkende ma, as dat ‘n spesifieke kwessie die antstigheid veroorsaak. Hoe dit ook al sy, toe ek onlangs in CUM die outeur Jentezen Franklik se boek, ‘Fear Fighters’, raaksien, boonop op ‘n spesiale aanbieding, het ek dit summier gekoop.

Sommer vroeg in die boek, skryf die outeur oor die onderwerp, ‘Cold-feet courage’, wat ek vir die doel van hierdie skrywe sal vertaal as ‘Moed vir koue voete’. Die idee word gebasseer op 2 Samuel 23:20
‘Verder Benàja, die seun van Jòjada, ‘n sterk man, groot van daad, uit Kàbseël; hy het die twee groot helde van Moabi verslaan; en hy het afgegaan en ‘n leeu binne-in ‘n kuil doodgeslaan op ‘n sneeudag.

Franklin speel met die koue-voete metafoor. Enersyds het die sneeu onder in ‘n put waarskynlik vir fisiese koue voete gesorg, maar kyk, om in ‘n put af te klim en te weet dat ‘n leeu aan die onderkant daarvan vir jou wag, sal sekerlik selfs vir die dapperste vegter koue rillings gee. En in die proses laat stry teen die spreekwoordelike koue voete – die impuls om tou op te gee as gevolg van vrees vir ‘n spesifieke optrede of aksie.

Franklin skryf voorts dat moed net nodig is in ‘n situasie wat vrees veroorsaak. As ek nie bang is vir ‘n ding nie, dan doen ek hom eenvoudig, sonder om te dink of ek die moed daarvoor het, al dan nie. In my prille jeug het ek op ‘n keer die Tsitsikamma staproete met ‘n toentertydse romantiese aanhangsel, en ‘n spul van sy pelle, op daardie stadium onbekend aan my, aangedurf. Die eerste paar dae was fantasties, die natuurskoon was so verruklik dat ek heeltemal van my moeë en seer voete vergeet het. Dit het egter baie gereën gedurende die staptoer, sodat daar oor een weer gegrap is daaroor: ‘Wat sal ek tog nou vandag aantrek – my groen nat t-hemp, of my blou nat t-hemp’. Maar die gees wat goed, ons was jonk en avontuurlustig, en nie eers die voortdurende nattigheid kon die atmosfeer in die groep demp nie. Op die vierde dag was ons veronderstel om deur ‘n stroompie op die roete te loop. Die enigste probleem was dat die stroompie nou, as gevolg van al die reën hoër op in die berg, ‘n wildvloeiende, bruisende rivier was. Vir lopende water is ek van altyd af baie bang. Die liefie-van-ouds het aangebied dat ek en hy die ‘evacuation’-roete kan neem, ‘n vaal en vervelige grondpad wat op ‘n bosbouhuisie uitloop, waarna ons per voertuig na die volgende oornaghut, en die res van die groep, geneem sal word. Ek het besef my kêrel brand om die res van die avontuur saam met sy maters mee te maak, en dat ek my vrees vir lopende water in die gesig sal moet staar. Die einde van die saak is dat die manne in die groep beurte gemaak het om, met my soos ‘n klouende apie op die rug, met toue deur die river te gaan. Veilig aan die oorkant het ek vreeslik verleë en pleinweg simpel gevoel, maar die spanleier het plegtig my hand kom skud, en my verseker dat dit die dapperste ding is wat hy enigiemand nog ooit sien doen het.

Vandag besef ek wat hy bedoel het. Ek het moed vir koue voete iewers vandaan gekry, en gedoen wat gedoen moes word. Franklin skryf in sy boek, dat die ‘Fear Fighters’ wat ons in elke situasie nodig het, in die Woord van God sal vind. Daar word gesê dat die Bybel ‘n ‘Moenie bang wees nie…’, belofte vir elke dag van die jaar bevat. Dis ‘n heerlike, praktiese gerusstelling, vir koue-voete dae, maar ook vir elke gewone dag wat ek in dolle jaag my pad moet vind en my gang moet gaan.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar