Petrol op die gesels

Ek stop vir ‘n tenkie brandstof en kyk met ‘n gelate sug hoe die syfers in die honderde-kolom uitgelate bokspring om uiteindelik met ‘n triomfantelike oorwinnaarskreet tot stilstand te kom.

‘Het jy die grappie gehoor van die ou wat sy girlfriend wou uitvat na ‘n duur plek?’, maak ek geselsies met die petroljoggie. Hy skud ontkennend kop en ek vervolg: ‘hy het haar saamgevat toe hy gaan petrol ingooi.’

Hy lag te lekker en besluit om saam te speel. ‘Het jy gehoor van die ou wat petrol ingooi toe jaag hy weg?’ Ek hét gehoor maar skud plegtig kop. ‘Ja, die judge se fine was goedkoper as die tenk petrol!’ Na die saamlag probeer ek ons albei met ‘n ‘Dit sal weer beter gaan’ troos.

Ek kry my bankkaart nader vir die betaalslag en gee sy fooitjie in kontant. ‘Dit was so lekker om jou te sien!’, sê hy soos vir ‘n gewaardeerde vriend, die son van ‘n Afrika opregtheid al glimmend in sy oë. ‘Lekker naweek’, wens ek hom toe en ry met ‘n platter beursie en ‘n voller hart huis toe.

Posted in Uncategorized | 1 Kommentaar

Paasfees se onthou

Paasfees gaan oor Jesus se kruisdood wat ons met God versoen en só die ewige lewe vir ons verseker.

Die afgelope jaar het Paasfees vir my ‘n ander spesiale betekenis bygekry. Ek het my liewe pappa verlede jaar vir die laaste keer op Goeie Vrydag gesien. Ek het brood en druiwesap saamgeneem hospitaal toe. Ek het vir my pappa nagmaal bedien en toe hardop vir hom gebid. Daarna het ons só lekker gesels. Nie ek, en ek dink ook nie my pappa nie, het geweet dat dit ons laaste saamkuier sou wees.

Toe dit tyd word om huiswaarts te keer, vra ek vir pappa of ek die boksie druiwesap vir hom kan los om later te drink. ‘Nee, vat jy dit, my ou kind. Dit gaan nie oor die boksie nie, dit gaan oor die onthou’, antwoord pappa. Ek het die laaste druiwesap in die motor gedrink, die boksie tuis uitgespoel en in my memory-boks gebêre.

Jesus het my pappa vroeg op OpstandingSondag hemel toe kom haal. Daardie Goeie Vrydag nagmaal en hospitaalkuier sal vir die res van my lewe een van my heel kosbaarste herinneringe aan my pappalief bly.

Posted in Uncategorized | Lewer kommentaar

Die ring

n Paar weke na my Pa se dood kry Moeder ons in die kombuis bymekaar en oorhandig plegtig aan elkeen ‘n geskenk.   Iets van Pa.

My geskenk slaan my asem weg.   Pappa se trouring!  Ek besef dadelik dat die gee van hierdie geskenk baie van my Ma moes gevra het.   Daar is nie woorde om my dankbaarheid en waardering daarvoor te omvou nie.

Ek laat die ring kleiner maak by ‘n juwelier en dra dit sedertien elke dag.  Wanneer ek verlang streel ek oor die ring wat Pappa elke dag vir meer as vyftig jaar lank gedra het, of raak dit teer teen my lippe.   ‘My Pa is nou altyd by my’, vertel ek die mense na aan my.

Ek lees onlangs ‘n ongelooflike Skrif raak in Spreuke 1 van ‘The Message’ vertaling.

Pay close attention, friend, to what your father tells you; never forget what you learned at your mother’s knee. Wear their counsel like a winning crown, like rings on your fingers.
Proverbs 1:8‭ MSG

Hoe kosbaar, dat my Pappa se ring nou ‘n simbool word van elke lewensles wat hy geleef en geleer het.   Sy nederigheid.   Sy opregtheid.   Sy standvastige geloof.  Sy groot kapasiteit om lief te hê en sy onwankelbare lojaliteit.   Sy liefde vir die lewe.   Jonk van gees en hou van pret en speel.  

Pa is net maar my Pappa.   En so sal ek hom vir altyd onthou.

Gelukkige een-jaar-in-die-Hemel, PappaLief.

Liefde ís vir altyd. En daarna.

Posted in Hartsmense, Hemellinge, Liefde | 1 Kommentaar

Konstruksiewerk

Ek lees ‘n besondere gedagte raak in Billy Graham se boek, ‘Nearing Home’. Hy beskryf naamlik hoe sy vrou Ruth, op ‘n dag iewers heen op pad is en op haar roete deur ‘n pad wat onder konstruksie is, moet ry. Versigtig volg sy die aanwysings wat waarsku oor kronkels en draaie, en ompaaie aanbeveel. Oplaas sien sy ‘n kennisgewingbord wat lui: ‘End of construction. Thank you for your patience.’

Terug tuis deel sy oor die ondervinding met haar familie. En versoek toe, in ligte luim maar met erns, dat die woorde op die kennisgewingbord as haar grafskrif sal diens doen. ‘n Versoek waaraan haar familie toe ook na haar dood in later jare voldoen het.

‘End of construction. Thank you for your patience.’

Dit is ‘n groot waarheid. Deur my ganse aardse lewe werk God in my om my meer soos Jesus te maak. In die proses moet ons inderdaad soms maar geduldig wees met mekaar – en met onsself! Maar die dag wanneer ek my aardse liggaam agterlaat, word ek ‘n volmaakte wese. Om vir tyd en ewigheid saam met my Heer in ‘n hemelse heerlikheid verder te leef. Soos my liefste Pappa nou.

Die oomblik wanneer ek my laaste asem uitblaas, is die konstruksie werk voltooi. Dankie Heer, vir genade onbeskryflik groot.

Posted in Geestelik | 1 Kommentaar

Gee se ontvang

Hy staan by die verkeerslig, die bedelbordjie hang aan ‘n tou om sy nek. Ek reik na die sak met geblikte vleis, waarvan ek elke maand vir dié uitsluitlike doel ‘n vasgestelde hoeveelheid koop en in my motor hou. Ek hou die blikkie sodat hy dit kan sien en vra: ‘Sal jy hierdie kan gebruik?’. Gretig neem hy die blikkie in ontvangs en sê: ‘Dankie Mma’. En wyl my voet op die brandstofpedaal voor die groen verkeerslig luier, groet hy gou. ‘Geseënde dag’.

Ek ry met ligte hart weg. Om te gee is om te ontvang.

Posted in Inspirasie | 1 Kommentaar

Abigail

Ek loop ‘n juweel raak in Uninvited deur Lysa TerKeurst, ‘n kragtige boek oor die tema van verwerping en sy langtermyn gevolge.

In die boek beskryf die outeur hoe dat Dawid, in die Bybelboek 1 Samuel, aan’t vlug vir Koning Saul, by Nabal se grond verbygaan. Nabal is juis besig om ‘n fees te hou, en Dawid stuur van sy manne om proviant vir die honger bende te gaan vra. Nabal antwoord as volg, wat dan ook woordeliks aan Dawid oorgedra word.

Nabal answered David’s servants, “Who is this David? Who is this son of Jesse? Many servants are breaking away from their masters these days. Why should I take my bread and water, and the meat I have slaughtered for my shearers, and give it to men coming from who knows where?” David’s men turned around and went back. When they arrived, they reported every word.
1 Samuel 25:10‭-‬12 NIV

Dawid is briesend kwaad daaroor. In so ‘n mate dat hy bevel gee dat Nabal en al die mans op sy gronde doodgemaak moet word. ‘Is dit nie ‘n oordrewe reaksie nie?’, spekuleer die outeur. Jy wil nie vir my kos gee nie, dan maak ek jou en al die mans op jou grond dood. Die outeur gee ‘n moontlike verduideliking vir Dawid se optrede. Nabal se onverskillige woorde het dalk ‘n wond van vorige verwerping in Dawid se hart getref. Oor die oorsprong daarvan, sê die skrywer, hoef sy nie diep te delf nie.

Toe die profeet Samuel deur die Heer na Jesse se huis gebied is om die nuwe Koning aan te wys, is al Jesse se seuns in ‘n ry aangetreë. Behalwe Dawid. Die rede wat Jesse aanvoer – Dawid moet die skape oppas. Wat ‘n belaglike rede, voer die skrywer aan. Sou daar geen werker wees wat Dawid kon gaan aflos vir die groot gebeurtenis in die huishouding nie? Soos wat in elke geval gebeur het toe Samuel, via God se instruksie, aandring dat Dawid lsat haal word. Nee, Jesse het waarskynlik gereken dat Dawid eenvoudig nie van ‘n koninklike stoffasie gemaak is nie. In sy pa se oë skiet Dawid te kort. Haal hy nie die paal nie. Maar God kyk anders as mense en Dawid word tot koning gesalf. Tog het pa Jesse se optrede dalk ‘n verwondheid in Dawid se hart gelaat. ‘n Wond waaraan Nabal se woorde en gesindheid pynlik torring en woel.

Jesse had seven of his sons pass before Samuel, but Samuel said to him, “The Lord has not chosen these.” So he asked Jesse, “Are these all the sons you have?” “There is still the youngest,” Jesse answered. “He is tending the sheep.” Samuel said, “Send for him; we will not sit down until he arrives.” 1 Samuel 16:10‭-‬11 NIV

Abigail, Nabal se vrou, hoor van die debakel en sy tree vinng en beslis op. Sy voldoen aan Dawid se versoek aan voedsel – mildelik. Maar sy voldoen ook aan Dawid se onuitgesproke emosionele behoeftes wat deur emosionele verwondheid veroorsaak is. Sy bedien Dawid met woorde van Lig en Heling deur reg in sy hartswonde in te spreek.

“Please forgive your servant’s presumption. The Lord your God will certainly make a lasting dynasty for my Lord, because you fight the Lord’s battles, and no wrongdoing will be found in you as long as you live. Even though someone is pursuing you to take your life, the life of my Lord will be bound securely in the bundle of the living by the Lord your God, but the lives of your enemies he will hurl away as from the pocket of a sling. When the Lord has fulfilled for my Lord every good thing he promised concerning him and has appointed him ruler over Israel, my Lord will not have on his conscience the staggering burden of needless bloodshed or of having avenged himself. And when the Lord your God has brought my Lord success, remember your servant.”
1 Samuel 25:28‭-‬31 NIV

Dawid reageer op haar woorde deur sy bevel om dood te bring terug te trek en Abigail te bedank dat sy hom van onnodige bloedvergieting weerhou het. Nabal sterf tien dae later aan die hand van die Here, en Dawid laat haal vir Abigail om haar sy vrou te maak.

Die outeur se vertolking van die bekende Bybelse verhaal maak ‘n diep indruk op my. Is dit nie maar so dat daar altyd ‘n storie ágter die storie is nie. Soms kwes ek ‘n ander sonder dat ek dit so bedoel het, soos Jesse. Ek is jammer daaroor. Soms karring ek met ondeurdagte woorde aan ‘n ander se wonde soos Nabal. Ek is jammer daaroor. Soms slaan ek terug met woorde van woede, gebore uit my eie verwondheid, soos Dawid. Ek is jammer daaroor.

Maar mag die Here gee dat ek ook soms woorde van Lig en Heling bring. Woorde wat wonde versorg en verbind en genees. Soos Abigail. En soos Jesus.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Beste van die beste

Pastoor maak nou een Sondag in sy boodskap ‘n stelling wat my tref en bybly. ‘God doen nie wat ek dink die beste vir my is nie, maar wat Hy wéét die beste vir my is.’

Rondom my Pa se dood verlede jaar het ek die waarheid van daardie stelling op ‘n praktiese vlak beleef. My pa het die laaste vier dae van sy aardse lewe in die hospitaal deurgebring. Al wat ék wou hê, is dat hy genoegsaam herstel om uit die hospitaal ontslaan te word en nog ‘n paar jaar saam met sy geliefdes te leef. Verswakte hart en longemfiseem wat hom dikwels benoud en moeg laat voel het, ten spyt. Sal ek ooit die dag vergeet toe hy met albei die ou hande op die kombuistafel druk en sê: as ek tog net kan ásem haal…

Wat die Here wou hê, is om my die mooiste afskeid denkbaar saam met my pappa te gee voordat Hy hom hemel toe neem. ‘n Laaste kuier so kosbaar dat ek dit vir die res van my lewe naby my hart sal koester. Heilige Gees het dit my op die hart gelê om op Goeie Vrydag nagmaal saam met my pappa in die hospitaal te gebruik. Om vir hom te bid en vir ‘n goeie drie uur na sy geselsies te luister. Om, hoewel ek glad nie vermoed het dat die einde naby is nie, te sê dat hy ‘n goeie pappa is. Oor niks in sy lewe spyt hoef te wees nie. Dat ek vir hom lief is. My pa het die volgende middag ‘n hartstilstand gehad en nie weer sy bewussyn herwin nie. Hy is vroeg op OpstandingsSondag Huis toe.

My hart is steeds seer van verlang, maar daarmee saam het ek soveel vrede. Daar het niks ongesê of ongelaat gebly tussen my en my geliefde pappa nie. Ek is die Here so dankbaar daarvoor. Inderdaad het die Here in hierdie geval gedoen wat die beste vir my pappa, en ook vir my is.

God werk so mooi en sag met my in hierdie rou proses, ‘n proses wat ek met tye as vreesaanjaend en wispelturig beleef. Dit is ‘n praktiese geloofbouer en lei daarom tot ‘n kosbare persoonlike geloofsverdieping. En dít, is die genade in die Here se ‘ten goede laat meewerk”. En my liefste pappa wat nou in ‘n ewige hemelse heerlikheid leef, verlos van die krankhede en beperkinge van ‘n aardse liggaam, het inderdaad die beste van die beste deel ontvang.

Ons weet dat God alles ten goede laat meewerk vir dié wat Hom liefhet, dié wat volgens sy besluit geroep is.
ROMEINE 8:28 AFR83

Posted in Geestelik, Hartsmense, Hemellinge, Liefde | 1 Kommentaar

Net ‘n gedagte vêr

So met die rou verlang na my Pappa se dood tien maande gelede, kyk ek een middag na die fraai vier-uurtjies in my tuin.   Dit herinner my soos altyd aan my Swaer in die hemel, in wie se tuin die spesifieke blompies so welig gegroei het.     Sommer dadelik hoor ek sy stem, sy lag, sy eindelose arsenaal van stories.   Ek verlustig my in die lekker van onthou.
Die struikie het welig rondom my pa se koi-visdam in die tuin by my grootwordhuis gegroei. Enkele weke na my pa se dood skiet dieselfde plantjie in my tuin op. In die sement op my stoep reg voor my slaapkamervenster. My pa het weliswaar jare gelede vir my van die struik se saad gegee, maar dit is die eerste keer dat ek dit in my tuin gewaar. Hoe dit gebeur het dat die struikie juis nou en juis daar groei wis ek nie, maar dit word ‘n wonderlike troos vir my hartseer verlanghart.

Dan is daar die vriendin wat ek tien jaar gelede aan kanker verloor het. Haar oudste dogter stuur elke jaar vir my ‘n Kerswens saam met ‘n foto van haar prag gesin. Dan onthou ek hoe ánders dit geklink het as my vriendin, in die greep van een uitmergelende chemo-sessie op die ander, stil verklaar: SY genade is vir my genoeg.

Nog ‘n vriendin, deesdae woonagtig in die hemel, het, met die geboorte van my dogter, haar raad gedeel. Maak soveel moontlik mense lief vir jou kind. Wanneer háár, nou reeds volwasse, dogter my seën met woorde van liefde en deernis, dink ek elke keer weer aan my vriendin wat ook haar eie raad gevolg het. Want wie liefde uitdeel sal dit ook mildelik ontvang.

Net daar tref ‘n kosbare gedagte my – my geliefdes in die hemel, onbereikbaar ver, is letterlik net ‘n gedagte weg.  En deur kosbare herinneringe en baie dae gedeel, het my geliefdes wat my vooruit gegaan het, steeds inspraak en impak in my lewe. Wat ‘n lieflike troosbesef.

Posted in Hemellinge, Liefde, Uncategorized | Lewer kommentaar

Lesse van ‘n vuil kombuisvloer

Vroeg een Sondagoggend, aant jaag om my huismense betyds gereed te hê vir die kerkdiens, sug ek eers oor my vuil kombuisvloer. En merk dan tot my stomme verwondering dat een vuil kol in ‘n perfekte hartvorm wag om raakgesien te word. Ek roep my huismense op die daad kombuis toe, en elkeen buk ewe nader vir ‘n naby blik en is ewe verbaas oor die onmiskenbare hartvorm in die vuil kol op ons kombuisvloer.

Ek vertel hulle, net half-skertsend, dat dit my super-power, of dan my geheime talent is – om harte op ‘n vuil kombuisvloer en wolke in veertjievorm in die lug raak te sien. Ander mense mag dalk dink dat dit sommer ‘n lawwe talent is, maar vir my is dit kosbaar. Dan kyk ek my mense vol in die oë, en beloof opreg dat ek ook altyd vir die harte in húlle ‘vuil kolle’ sal soek.

In die motor op pad kerk toe praat die Heer se stem onmiskenbaar in my gees. ‘Ja, dis maklik om vir harte in vuil kolle te soek in die lewens van hulle wat jy liefhet. Maar wat van al die ander? Wat van die mense wat jou irriteer en frustreer. Wat eenvoudig met jou persoonlikheid bots. Wat van die mense wat jou verwond sodat jy nou vér draaie om hulle loop. Sal jy ook na die harte in húlle vuil kolle kan soek?’. Ek staan skuldig voor die boodskap nog vóór my kerkpreek.

So asof Pastoor alles van my oggend af weet, merk hy ewe in sý preek op dat ons as Christene nie van alle mense hoef te hou nie, maar dat ons wel geroep is om almal lief te hê. Dit kan ons net doen as ons na ander kyk deur die bril van Jesus se liefde.

Na kerk was ek my kombuisvloer silwerskoon. Maar die vuil kol se hart sal ek vir altyd onthou.

Posted in Geestelik, Hartsdinge | Lewer kommentaar

Nalatenskap

Op die dag wat jy jou vierde dekade betreë, loop my gedagtes ver paaie. Terug, die gisters in. Na waar dan nou ook anders heen?

Jy was ‘n kleine piekenien toe ons paaie ontmoet het. Seninglyfie, blink bokstert, ewe kontant. Alles wat goed en reg was in haar lewe.

Dit bly ‘n groot tragedie dat sy so gou moes groet. Deur omstandighede so bepaal. Had sy ‘n keuse in die saak, sou sy veel langer verwyl – daar het ek geen twyfel aan.

Toe ek self die pad na ouerskap betree, het sy haar goue reël gedeel. Maak soveel mense moontlik lief vir jou kind.

Ek sien die verwesenliking daarvan in jou, weet jy. Ek weet van min so geliefd en bemind in haar kring as jy. Juis dalk omdat jy geken word aan jou liefde vir mense.

Sy sal só trots wees op jou. Soos wat ek ook is.

Posted in Uncategorized | Lewer kommentaar