Ode aan ‘cool’

My kind se PeetMamma is baie cool.

Sy dra pers strepies in haar pikswart hare om by haar pers trourok te pas. En dit lyk fantasties!

Sy bestel nie-identiese tweelingskoene by haar gunteling aanlyn winkel. Die linkerskoen met gekolde partroon, die regter is gestreep. En begin terstond ‘n nuwe mode-neiging!

Sy kleur haar hare silwer, al is sy net dertig. En lyk jare jonger en hiper-modern!

Sou ek so iets waag, sal ek bloot ‘weird’ lyk…

Ja, dit is gewis My kind se PeetMamma is super-cool!

In ons jong, pre-moederskap dae toe ons nog baie tyd en geld gehad het, het my kind se PeetMamma my van tyd tot tyd gevra om haar op inkopietogte te vergesel. Ons sou deur winkel A, tot winkel B, tot winkel C stap… op soek na ‘n spesifieke kledingstuk. En vir die finale aankoop terugkeer na winkel A. Die oefening het baie lank geneem – totdat ek my doel daarin gesnap het. My smaak was die baro-meter wat moes aandui watter kledingstukke iewat ouderwets was. ; )

My kind se Peetmamma is altyd op hoogte van die nuutste mode-neigings. Daarom kon sy op ‘n keer opmerk dat een van my bloesies so outyds is, dat dit amper modern lyk. En wanneer ek alewig terughol vir ‘n truitjie om bo-oor my t-hemp te dra, sou sy my maan dat ‘n mens soms bereid moet wees om koud te kry as jy mooi wil kyk.

Ja, dit is ‘n onweerlegbare feit. My kind se PeetMamma is uber-cool!

My kind is onteenseglik bewus daarvan. Sodat sy haar PeetMamma as onderwerp kies in ‘n opstel getiteld: ‘My role model’. Een van die sinne in die opstel lees: ‘She teach me how to dress’.

My kind en haar PeetMamma blyk eenders geveerde voëls te wees. Soos toe ek die kind nou een dag winkel toe neem om swemklere uit te kies. Ons stap deur winkel A, pas hier en daar iets aan. Toe na winkel B, daar is niks na haar smaak wat haar (konserwatiewe) Ma se goedkeuring wegdra nie. In winkel C is dit nog erger, ‘alles hier is outyds, Ma!’. Vir die finale keuse piekel ons terug na winkel A. : )

“Is ek meer cool as jou maats se mamma’s?”, flikflooi ek oplaas skaamteloos by my pre-teen.
“Ek weet nie eintlik nie”, bewys sy dat sy vele lesse in die kuns van takt moet leer. “My maats se ma’s is baie jonger as Mamma.” Ek lê soos ek lag. Dit kom daarvan as jou laatlam ook jou enigste lam is…

“Ek weet nie baie van cool nie, maar jy is ten minste ‘n mooi vrou”, vaar my Moeder beter in die kuns van takt toe ek die staaltjie in ‘n ligte oomblik met haar deel.

‘Jy moet verstaan’, probeer ek later aan Liefman verduidelik, ‘daar is net vyf jaar in ouderdom tussen my en my kind se PeetMamma. Maar sy is ten minste vyftien keer meer cool as ek’!

Dit bly twee van my heel gunsteling mense: my baie-cool kind en haar nog-meer-baie-cool PeetMamma!

Xxx

Advertisements
Posted in Ligweg | Lewer kommentaar

Dooie blare

Ek het die volgende aangrypende gelykenis in ‘Freedom from fear’ deur Dr Neil T. Anderson and Rich Miller raakgelees. Dit het my diep geraak, sodat ek dit graag hier wil deel.

——————————————————————————————————————————————–

There was once a new tree in a garden full of taller, mature trees. This was the first year the little tree had received a nice covering of leaves, and it was quite comfortable with the leaves it had. So, when autumn came and its leaves started to turn yellow, the little tree was scared! In its fear, it looked around at the other trees and saw that their leaves were also changing color, so it relaxed a little.

But then it lost a leaf! The little tree panicked and held on to the rest of its leaves tightly. It looked around again at the other trees and saw that their leaves were falling of too! Why were they letting their leaves get away? They won’t be protected from the wind any more, and what about the sun? How will they give shade without leaves? The little tree decided it was going to keep its leaves, even if they were now turning brown. The leaves were dead now, but the little tree held on, feeling safe hiding under the shelter of the leaves. Snow fell, and the leaves became heavy, but is still held on.

Soon the weather started to turn warmer, and light rains replaced the snowfall. Ah, this was much better, he told himself. Then he noticed the other trees had little green buds on them, and some were starting to flower! He looked at himself and saw that he did not have any signs of change. Pretty soon the other trees had glorious leaves on them, and some had fruit hanging among their branches. Now he was jealous!

So he asked God, ‘Hey, why did you give the other trees new leaves and fruit, but you did not give me anything?’

God said, ‘My dear tree, I gave you the same sunshine, I gave you the same rain, and I gave you the same love as the other trees in the garden.

The tree said, ‘But God, look at me! I am ugly! Why did they get new leaves, and I did not? It’s not fair!’

God replied, ‘Well, my child, you did not get new leaves because you did not let go of the dead ones. You see, the older trees have been through the seasons before. They know that when they let a dead leaf go, I will replace it with a new one when spring comes. Not only that, but I usually give them more than they had before! They sometimes struggle with letting go, just like you. That struggle does not go away when you grow. You just have to know that there is a reason why you can’t keep your dead leaves. Don’t allow fear and pride to trick you into keeping the things of your past. Besides, you have to admit that it was difficult to hang on to them in the winter! It is easier to let go and let me worry about the new leaves. That is a lesson all new trees have to learn.’

The little tree said, ‘Are you saying that I can be just as beautiful as the other trees?’

God said, ‘You are already just as beautiful as they are to me. I do not love you any less because of your old leaves. I see what you can be, not what you look like now. But if you truly want to grow, be patient, let go of your leaves as they die, and I will do the rest. I love you’.

———————————————————————————————————————————————–

Ek weet nie wat die dooie blare is waaraan jy vashou nie.

Vir my mag dit wees…

– die diep letsels op my siel na ‘n laaste nagwaak om ‘n hospitaalbed

– ‘n oordrewe verantwoordelikheidsin vir alles en almal in my lewe

– die ewige gejaag, altyd in volle vaart op pad iewers heen

– die (vals) oortuiging dat alles inmekaar gaan val, sou ek nie daar wees nie

Ek is moeg. Sielsmoeg. Dit was ‘n lang, besige skoolkwartaal met baie uitdagings. Ek wil hierdie dooie blare wat so swaar op my rus, afskud. Sodat dit een vir een grond toe kan dwarrel. Ek wil diep asemhaal. Lig en vry voel.

Hoe lyk dit…? Is jy met my?

Xxx

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar

Melktert

Ek wil vandag vir jou ‘n melktert bak – met regte botter en volroommelk. Sonder sukkel blaai ek na die regte bladsy in my resepteboek. Toeka se tyd terug reeds het ek die vetgedrukte titel deurgestreep. Wat eers as ‘Korslose Melktert’ getitel was, is nou, in my eie skribbel, herdoop na ‘Chris se Melktert’. Omdat jy so lief daarvoor was, Swaer.

Ek het my elke keer verkneukel wanneer jy vir vriend en vreemdeling vertel dat jou skoonsuster, dit is nou die uwe, die lekkerste melktert bak wat jy nog ooit geproe het. Dit was my beste manier van troos. As ek empatie ervaar het tot waar woorde nie kan bykom nie, het ek vir die objek van my jammerhart ‘n melktert gebak. Soos toe ons gehoor het dat die moesie se naam ‘Melanoom’ is. Soos toe ons gehoor het dat die kanker terug is. Jy het later geterg dat ‘n mens eers in die hospitaal moet beland voordat jy ‘n proeseltjie van jou gunsteling melktert uit my kan kry.

Jy is bykans drie jaar weg, maar Swaer, ek mis jou steeds met ‘n intensiteit wat soms seermaak. Ek is steeds verskriklik jammer dat jy so vroeg weggeruk is van ons. Ek dink steeds jy is een van die mees besondere mense wat ek ooit die voorreg sal hê om as deel van my mensekring te koester.

Jou troos-melktert is dese dae ‘n bederf-melktert. Ek bak dit nou gereeld, sonder nodigheid vir rede of okkasie. Want ek het geleer dat elke dag saam met geliefdes rede genoeg vir feesviering is – en daarom spesiaal en besonders in eie reg. Maar weet jy Swaer, elke keer wanneer ek na my resep vir ‘Chris se Melktert’ blaai en die vulsel in die kastrol roerkook, dan dink ek aan jou. Elke keer wanneer ek jou melktert bak, bak ek dit eintlik net vir jou.

Lekker verjaar GrootBeer. Mis jou.

Posted in Hartsmense, Hemellinge | 1 Kommentaar

Onbekende Weldoener

Dit is ‘n groot konsternasie as jy met die uitstapslag uit ‘n winkel ontdek dat jy ‘n inkopiesak, met die aankope van die vorige winkel wat jy besoek het nog daarin, in die aanpaskamer laat agterbly het! Ek haas my sonder verwyl terug na genoemde aanpaskamer. Waar die volgende klant dit reeds beset het… Ek kyk besluiteloos na die rooi toonnaels onder ‘n kaal kuit wat onder die gordyntjie voor die aantrekhokkie uitloer. Iewat verleë besluit ek om nie die aanpassery te onderbreek nie, maar liefs te wag totdat sy klaar is voordat ek navraag oor my inkopiesak doen. Wat toe in elke geval ‘n vrugtelose oefening blyk te wees, want sy skud ontkennend kop toe ek vra of sy nie perdalkies my pakkie gewaar het nie. Soos ook die dame wat die toonbank by die ingang na die aanpaskamers beman.

Ek kan myself skop dat ek nie beter na die pakkie opgelet het toe ek die aanpaskamer verlaat het nie! Ek haat dit om geld te mors. En hierdie is gewis om geld te mors…. Ek handel toe maar onverrigter sake my besigheid in die inkopiesentrum af, die gewig van die verlore pakkie swaar op my gemoed. Ek besluit teen huis-toe-tyd om ‘n laaste maal oor die pakkie navraag te gaan doen. Ek wend my weereens na die toonbank by die aanpaskamers. Nee, daar het my pakkie nog nie sy opwagting gemaak nie.

Ek aanvaar toe maar die stand van sake en val in ‘n lang tou om vir my aankope in die einste winkel te betaal. Toe my beurt kom, vra ek, sonder veel hoop, weer by die jong kassier na my pakkie. Hy skud kop, maar draf tog weg na die ander kassiere om te gaan seker maak. En kom tot my groot vreugde met ‘n baie bekende pakkie in sy hand teruggestap. Ek moet eers by ‘n inskrywing in ‘n register teken om ontvangs van my verlore pakkie te bevestig.

My hart juig vol dankbaarheid teenoor die persoon wat bedagsaam genoeg was om my pakkie by die betaalpunt te gaan inhandig. Ten spyte van al die baie slegte nuus wat ons elke dag hoor, glo ek met my hele hart dat die grootste persentasie van die wêreldbevolking goeie en opregte harte het. Hierdie insident bevestig daardie vermoede. Dankie, Onbekende Weldoener!

Posted in Ligweg | 1 Kommentaar

Totsiens

Ek het haar die eerste keer gesien toe sy die spreker was by Choc-huis, waar kinders wat behandeling vir kanker ondergaan kosteloos versorg word, se jaarlikse Lente-tee. Sy was ‘n pragtige, dinamiese sprankelvrou. Sy het in groot detail gedeel oor haar pad met kanker.

Haar getuienis het my familie versterk en soveel moed gegee vir die pad wat vir ons voorlê. Dit was baie kort na my geliefde Swaer se diagnose met kanker. Ons Chris is egter vier korte maande daarna oorlede. Maar met daardie Choc-tee het ek ‘n geesteskonneksie met Jana du Plessis ontwikkel. Ek het nooit op persoonlike wyse met haar kontak gehad nie, maar met opvolggeleenthede weer haar getuienis gehoor, en deur haar inskrywings op sosiale media op hoogte gebly van hoe dit met haar gaan.

Haar kanker het met gereelde tussenposes weer kop uitgesteek. Die laaste rondte was intens. Toe ek hoor dat die geveg verby is, het ek gehuil dat die trane spat. Ek is onmiddelik verplaas na die tydsgleuf van my geliefde swaer se dood. My eerste gedagte was dat kanker nog ‘n maal as oorwinnaar uit die stryd getree het. Maar net daarna het ek besef dat dit eintlik andersom is, dat liewe Jana oplaas van die kanker ontslae is. Soos wat my wyse vriendin altyd sê, soms genees God op die aarde, ander kere eers in die hemel.

Jana, jy het groot geleef, gul gelag, wyd impak gemaak en diep hartsafdrukke gelaat. Vlieg hoog met jou arendsvlerke, en as dinge in die hemel so werk, stuur baie liefde en ‘n grootbeer-drukkie vir Swaer Chris.

Xxx

Posted in Hemellinge | Lewer kommentaar

Landloop-doedie

Dit was ‘n goue dag. ‘n Goue belewenis.

Die dag van die Suid-Afrikaanse landloopkampioenskappe in Potchefstroom.

Ek was nie ‘n wafferse atleet op skool nie. Laaste span alles, jy weet… Maar darem het ek deelgeneem. As jy doerie tyd vir my sou vertel dat ek in ‘n hardloop-mal sportvrou sou ontluik as volwassene, sou ek jou nimmer geglo het nie. Nooit!

Maar tog is dit presies wat gebeur het. Ek het met korter afstande begin, opgeskuif tot by maraton en ultra-maraton vlak, en toe weer afgeskaal na korter afstande.

Aan landloop het ek net begin deelneem omdat ek in elke geval elke Vrydag gedurende die wintermaande na die landloopbaan moes piekel om my dogter in haar wedlope te ondersteun. Dit was daar dat die storie toe vir my lekker begin lyk. En ek besluit het om ook te probeer.

Dit was taai, taaier as enige padwedloop in die gelyke afstand waaraan ek nog deelgeneem het. Die ongelyke terrein, die onstabiele bulte, die los sand waardeur ek moes ploeter…. Ek was onmiddelik mal daaroor! Dit voel mos soos speel, man! Daar was net sewe deelnemers in my ouderdomsgroep, en ek was ver van die vinnigste van almal. Inteendeel…. Maar agter-os kom mos darem ook in die kraal. En wie gee om daarvoor – AgterOs geniet elke treë van hierdie nuwe avontuur!

Want ek glad nie verwag het nie, is dat ek sowaar toe gekies word vir die provinsiale span wat aan die Suid-Afrikaanse kampioenskappe mag deelneem. My insluiting in die span het weliswaar ongetwyfeld meer te doen met die beperkte aantal deelnemers in my ouderdomsgroep as met my indrukwekkend (gebrekkige) prestasie. Maar sowaar as vet, ek haal toe die span! Niks sou my van die SA’s kon weghou nie. Kyk, as jy vyf en veertig jaar lank wag vir ‘n voorreg wat jy nooit sou droom jou te beurt sou val nie, laat jy nie die geleendheid by jou verbygaan nie. Eers toe ek my spesiaal gemaakte provinsiale hardloopfrokkie in die hand het, het die realiteit my getref. Ek, die onsportiewe bleeksiel van ‘n skolier, het provinsiale kleure in ‘n sportsoort waaroor ek gaande is! Hoe gaaf is dit nou!

Die Suid-Afrikaanse kampioenskappe het my nederig en baie geïnspireerd laat voel. Gryskop tantes met ‘n 70-, 80- selfs 90 ouderdom kategorie kenteken trots vasgespeld op hardloopfrokkie, het aan dieselfde afstand as ek deelgeneem. Die roete was taai, met agtien bulte wat in die vier-kilometer roete ingebou is. Maar die bulte was stabiel, daar was ten minste geen los sand nie. My tyd was iewat swakker as op my tuisdorp, my posisie nie iets waarmee ek spoggend te koop gaan loop nie. Maar ai man, dit was lekker! L-E-K-K-E-R!!

En… dit is net die begin! Ek is nou ‘n entoesiastiese landloop-doedie, wie weet waarheen hierdie splinternuwe avontuur my oral heen kan lei.

Posted in Hardloop | Lewer kommentaar

Klaviereksamen

Dit is baie spesiaal as ‘n kind vir wie klavierspeel ‘n sentrale deel van haar grootwordjare was, in haar mid-volwasse jare suksesvol aansoek doen om akkreditasie as musiekonderwyseres by ‘n universiteit. En so ‘n droom waaraan sy baie jare lank gedroom het, bewaarheid. Nou is sy amptelik en formeel ‘n musiekjuffrou!

Dit is baie spesiaal wanneer die spiksplinternuwe musiekjuffrou haar eerste (en enigste) student ‘n paar maande later vergesel na ‘n sentrum waar klavier-eksamens afgelê word. Die student stap klik-klak met haar skoolskoene oor die blink teëls in die lang gang af. Sy giggel en gesels soos wafferse tiener, geen sprak of spoor van senuweeagtigheid te bespeur. Die eksaminator kom te voorskyn, roep haar nader en vra vriendelik vir sy volgende kandidaat: ‘En wat is jou naam….?’. Sy antwoord beleefd en reageer met kinderlike onskuld: “En wat is oom se naam…?’. Haar juffrou se geproes word bra onsuksesvol onderdruk. Wanneer die tweestuks, bestaande uit eksaminator en kandidaat, deurbeweeg na die eksamenlokaal, neem die juffrou as vasbeslote luistervink haar plek agter die toe deur in. Sy luister angstig en kou verbete aan haar vingernaels. ‘Dit is erger as om self agter die klavier te sit!’, fluiter sy vir die organiseerder wat haar glimlaggend sit en dophou. Die musiekjuffrou luister na haar kandidaat se toonlere, hier en daar ‘n haakplekkie, maar oor die algemeen goed gespeel! Sy luister na die stukkies, die eerste twee word pragtig gespeel, gevolg deur ‘n lang, weifelende pouse in die aanbieding van die derde. Dit is in die haak, besluit die juffrou. Niemand is immers perfek nie. Nou nog net vir die gevreesde bladlees en die gewraakte gehoortoetse.

Dit is baie spesiaal wanneer die studentjie met ‘n groot glimlag uit die eksamenlokaal te voorskyn kom. ‘Dit was lekker!’, verras sy die juffrou.

Maar niks…. NIKS is meer spesiaal as wanneer die juffrou haar studentjie in haar arms toevou vir ‘n innige hart-tot-hart drukkie nie. Die onderwyseres weet baie goed hoe toegewyd haar student voorberei het vir hierdie eksamen. Die onderwyseres weet, want hierdie student se naam is… Liefkind!

Mooi gespeel, Nooi. Ons twee maak ‘n goeie span. Juffrou-Mamma is só trots op jou, en baie, baie lief vir jou!

Posted in Hartsdinge, Liefkind | Lewer kommentaar