Sò wil ek oud word

Tydens ‘n onlangse familie wegbreek, besluit my pa om ‘n entjie te gaan stap, en bly so lank weg dat almal later bekommerd oor hom begin word. My pa het geen erg aan ‘n selfoon nie, en daar is in ieder geval nie selfoonopvangs in die natuurkamp waar ons kuier nie – dus is daar geen manier om vas te stel of alles in die haak is nie. Heelwat later kom my pa doodluiters by ons karavaanstaanplek aangeslenter. Hy vertel ewe ongeërg dat hy ‘n entjie deur die park wou stap, en toe ‘n kennisgewingbord gesien het wat ‘n formele staproete aandui. Hy het die paadjie tot onder in die kloof maklik kafgedraf, maar op die terugtog het sy ouderdom teen hom begin tel, en kon hy met die beste wil in die wêreld nie die ruwe, steil trappe boontoe baasraak nie. Hy het darem later een van die werkers met ‘n kruiwa sien verbyloop en om hulp geroep. So het hy daarin geslaag om ons weer te bereik.

Die familie is erg verontwaardig en steek uit alle oorde preke af oor my pa se onverantwoordelikheid – en dit op sy bejaarde ouderdom – met sy geskiedenis van hart- en long probleme. Ek stem saam dat my pa se impulsiewe besluit om alleen ‘n staproete, onbekend aan hom, te verken, heelwat risiko’s inhou. Hy kon geval en seergekry en wie weet hoe lank daar gelê het, sonder dat enige iemand wis waar om in die grote park te begin om na hom te soek. Maar ‘n deel van my is mal oor my pa se ondersoekende geaarheid, en sy durf en manmoedige ondernemingsgees. Daar is te veel mense wat in ‘n gemaksone verval, te oud of moeg om te waag en buite hul normale ruimte te beweeg. Ek, besluit ek net daar, wil oud word soos my pa!

Ek wil (aanhou) om groot drome te droom, om avonture te loop soek, en om opwinding in my lewe in te bou. Mag ek nooit in ‘n vaal en vervelige bestaan vasgevang word nie. Ek mag nou kamma ‘n volwassene wees, reeds verby my mid-veertigs, maar ek is steeds mal oor pret en speel. Ek is ‘n natuurkind wat op my gelukkigste is wanneer ek God se skepping kan bewonder. Gee my ‘n duisend maal eerder ‘n kampeervakansie as ‘n luuksie hotel. En dit is soos wat ek wil bly totdat ek eendag doodgaan.

Posted in Hartsmense, Inspirasie | Lewer kommentaar

Ma se grootskrik siekword

‘Ma is siek. Dis soos laas’, waarsku my Sus toe ek vra of ek kan kom kuier. Ek is dadelik onrustig.

‘Laas’ was ongeveer twee maande gelede. My Ma het aanhoudend gebraak. Wat ons bekommer het, is dat die kleur daarvan baie donker was. Soos bloed. Ek het my ma na ‘n algemede praktisyn geneem. Sy het ons gerusgestel dat die kleur nie op inwendige bloeding dui nie, maar op gal, en my ma na ‘n inspuiting en ‘n pilletjie om vir naarheid te help, huis toe gestuur.

Toe ek by my ouers se huis aanmeld vir die kuier, is my ma in die bed, wat ‘n teken is dat sy regtig sleg voel, aangesien my ma ‘n bedrywige mens is. Sy raak kort-kort naar, en ons kuier nie lank nie. Laatmiddag besluit my sus om my ma Ongevalle toe te neem, aangesien dit ‘n openbare vakansiedag is. Sy laat weet van daar af dat die dokter by ongevalle besluit om my ma op te neem in die hospitaal, aangesien daar vermoed word dat sy inwendig bloei. Onsteld haas ek en my gesin ons na die hospitaal. Dit neem ure om al die formaliteite af te handel, en my ma, wat dadelik op ‘n drip gesit is, word eers teen laataand van die ongevalle afdeling na ‘n kamer in die hospitaal geskuif.

Die volgende oggend gaan maak ek voor werk ‘n draai by die hospitaal. My ma slaap vas, en omdat ek vermoed dat sy ‘n rustelose nag gehad het, maak ek haar nie wakker nie. Teen middagete gaan haal ek my tienerdogter, en laat haar by my ma vir die middag. My ma word geneem vir ‘n sonar, waarna sy mag begin om vloeistowwe in te neem – tot haar verligting, sy het die vorige middag laas iets oor haar lippe gehad, en is baie dors. Dit blyk ‘n groot fout te wees, want my ma begin feitlik dadelik daarna weer braak, en die keer veel erger as tevore. Die kleur daarvan is nou onmiskenbaar donker bloed, en die volume wek oor sorg.

Toe ek na werk by my ma kom, lyk sy baie sleg. Sy braak bloed met baie gereelde tussenposes, haar oë is diep in haar oogbanke ingesak, sy is wasbleek, en verswak by die uur. Toe my pa saam met my suster by die hospitaal aankom, begin hy huil toe hy my ma sien. My hart kan dit nie vat nie, en ek begin ook huil. My ma begin sommer raas: ‘vir wat huil julle nou, ek het Sondag laas geëet, ek sal swak word, maar ek sal weer gesond word.’ Ek kan nie ophou huil nie, en omdat ek weet dat dit my ma ontstel, besluit ek later om liefs huis toe te gaan en die volgende oggend terug te gaan hospitaal toe. My swaer dring later daarop aan om self met die dokter te praat, aangesien die hele familie ontsenu is omdat ons nie weet wat my ma makeer nie, en dit lyk asof haar toestand by die uur vererger. Na ‘n groot gesukkel slaag my swaer daarin om met die dokter te praat. My ma word gediagnoseer met ‘n mantelvliesbreuk, maar die dokter verseker my swaer dat sy deurlopend gemonitor word, en dat haar toestand nog stabiel is. Dit laat ons almal meer gerus voel.

Half-twaalf die nag lui my selfoon my wakker uit ‘n diep slaap. Ek skrik my yskoud toe ‘n vroulike stem haarself as ‘n suster in die hospitaal voorstel, en my vra om aan te hou aangesien my ma se dokter met my wil praat. Die dokter verduidelik dat my ma se maag gedraai het, en dat dit net per operasie reggestel kan word. Aangesien my ma se toestand nog stabiel is, moet die operasie binne die volgende paar uur gedoen word, want haar toestand kan enige oomblik verswak. Die dokter vra vir my toestemming om met die operasie voort te gaan. Ek verduidelik dat ek my suster moet ken in die besluit, en die dokter spreek af om my die geleentheid daarvoor te gee, en my oor ‘n tydjie terug te skakel. Die gesprek met my suster duur nie lank nie. Ek verduidelik die situasie soos wat die dokter dit aan my beskryf het, maar ek en my sus besluit saam dat daar nie eintlik ‘n ander opsie is as om voort te gaan met die operasie nie. Toe die dokter terugbel, lig ek hom sodanig in. Hy verduidelik dat hy ‘n pyp deur my ma se neus gesit het om haar maag van bloed, vloeistof en gas te dreineer, en dat sy nie meer pyn het nie. Die dokter praat rustig en kalm, sodat my wildkloppende hart ook stadigaan begin bedaar. Die dokter lig my in dat die operasie om sewe-uur die volgende oggend gedoen sal word, en dat die familie vroeg, voor die operasie, by my ma besoek kan aflê.

Ek slaap maar sleg, en staan donkeroggend die volgende oggend op om gereed te maak om hospitaal toe te gaan. My ma is ‘n ander mens toe ek in haar hospitaalkamer instap. Sy verduidelik dat sy baie beter geslaap het, want die pyp wat haar maag drieneer, het inderdaad tot gevolg dat sy nie meer braak nie, en ook nie meer pyn het nie. Haar gemoed is goed, en sy voel positief oor die operasie. My pa en sus arriveer ‘n rukkie later, en ons kuier by my ma totdat sy na die teater geneem word. Toe sy in haar bed weggestoot word na die operasiesaal waai sy vir ons. Ek, my sus en my pa gaan eet ontbyt in die hospitaal se restaurant, omdat ons onseker is oor die res van die dag se verloop, en nie weet wanneer ons weer kans gaan hê om te eet nie.

Die gewag vir my ma om uit die teater te kom, is uiters spanningsvol. Eers skuins voor twaalf uur kom sê die saalsuster in ICU dat my ma terug is uit die teater, en dat ons vinnig vir haar kan kom hallo sê. Die dokter is gelukkig nog in die saal, en verduidelik dat die breuk my ma se maag en dunderm versteur het. Hy kon egter alles herstel, en is tevrede dat die operasie ‘n sukses was. My ma is wakker en kan met ons praat, hoewel haar gesig baie geswel is. Ons gaan met veel meer geruste harte huis toe, aangesien die ICU-eenheid streng by besoektye hou.

Met die aand se besoektyd maak ons beurte om by my ma te kuier, aangesien slegs twee besoekers op ‘n slag by elke bed toegelaat word. My ma dui aan dat sy nie pyn het nie, behalwe vir die pyp in haar neus wat ongemak veroorsaak. Dog, sy is elke dag ‘n bietjie beter, en vorder treë vir treë op die herstelpad. Ek gaan kuier elke dag en skakel die hospitaal elke oggend vroeg om na my ma se welstand te verneem. Ek slurp brokkies goeie nuus vraatsig op en deel dit met die familie. Vandag het Ma ‘n entjie gestap. Dan weer kan sy ‘n bietjie jellie eet. Ons vier elke klein sukses en kyk en reik net vorentoe.

My Ma spandeer Kersdag in die hospitaal. Ou Kersaand, ook my Pa se verjaardag, sit die hele familie, met ouderdomme wat wissel tussen drie jaar en sewe en sewentig jaar, af hospitaal toe, geskenkies vir die pasiënt in die hand. My Ma se gemoed is wonderbaarlik steeds lig, en vrolik maak sy geskenke oop. Met ek wat weet, daar is geen geskenk soos God se oorvloedige genade nie. Die dag na Kersdag word ons geliefde pasiënt uiteindelik uit die hospitaal ontslaan, en vorder tuis onder my sus se toegewyde versorging, treë vir treë, stadig maar seker, op die herstelpad.

My dankbaarheid ken geen perke nie. Hierdie skrywe kon ‘n baie hartseer einde gehad het, maar die Here se genade is groot. Vir my mamma is ek sommer baie lief.

Posted in Hartsmense | 1 Kommentaar

Die beste jaar van my lewe

Tydens ‘n onlangse familie-wegbreek speel ons een aand ‘n speletjie waartydens ‘n vraag aan een persoon gevra word, en al die ander deelnemers moet dan die antwoord raai. Die wat reg raai, verdien dan ‘n punt. Party antwoorde is voor die hand liggend, anders kos kopkrap. Die regte antwoord kom soms uit ‘n bron wat ek nie verwag het nie. Die speletjie slaag in sy doel – om ons te help om mekaar nòg beter te leer ken.

My Pa is aan die ontvangkant van die interessantste vrraag van die aand. ‘Wat was die beste jaar van jou lewe’. ‘Hierdie jaar!’, raai ek, deels volgens my filosofie dat elke huidige jaar die beste jaar behoort te wees; en deels omdat dit ‘n groot jaar vir ons familie is. My ouers het hul vyftigste huweliksherdenking gevier, en my ma word sewentig, wat ons daardie einste naweek met ‘n heerlike familie-wegbreek gevier het. ‘2015’, raai my pittige swaer – ‘want dit is die jaar waarin Pa my leer ken het’. My Sus raai 1969, en so ook my Ma – die jaar waarin my ouers getroud is. My pa stem toe maar met hulle twee saam, met ek wat heimlik wonder of hy dan nou regtig ‘n keuse het onder soveel emosionele druk… : )

Laataand dink ek weer oor die vraag, en begin toe wonder wat my eie beste jaar sou wees.
‘Ek kan nie kies nie!’, keer Liefman toe ek hom in ‘n hoek probeer druk vir ‘n antwoord.
Hy is eintlik reg, besluit ek later. Ek voel steeds dat ek my uitsterste bes moet doen om elke huidige jaar die beste jaar van my lewe te maak, maar daar is tog ‘n paar jare wat uitstaan bo die res.

Dit sal nie ‘The summer of 69’, volgens die Bryan Adams liedjie wees nie – toe was ek nog nie eers gebore nie! My geboortejaar sal tog wel impak dra in my lewe – die begin van ‘ek’. In die woorde van een van my gunsteling aanhalings, deur die skrywer Neil T. Anderson: Ek is nie die groot ‘EK IS’ nie, maar deur die genade van die Here, is ek wie ek is.

Die laat 90’s was goeie jare. Ek het, nadat ek ‘n paar keer met die liefde kop gestamp het, vir Liefman ontmoet. Hy het my behoorlik van my voete af die hof gemaak. ‘n Jaar later was ons verloof, en nog ses maande later getroud. Ons het in sy ‘geswore oujongkêrel-woonstelletjie’ nesgeskop en met min uitgawes en verantwoordelikhede, te lekker gespeel. Ons het sommer elke week gaan fliek, amper net so gereeld uitgeëet, en met gereelde tussenposes op ‘n Vrydagmiddag na werk berge toe geskiet vir ‘n naweek saam met die stapmaats. Ons het darem getrou gespaar ook, om drie jaar later in ons eerste (en steeds huidige) huisie in te trek.

Ons was op daardie tydstip ook gereed om met ‘n gesin te begin, en die heerlike wittebroodsfase het spoedig tot ‘n einde gekom. ‘Operasie Babamaak’ het nie maklik vir ons gekom nie. Die uiteinde daarvan was ses jaar van operasie op operasie, en ses uitmergelende behandelingsiklusse by die infertiliteitskliniek. Dit was van die moeilikste jare van my lewe tot nog. Jare van bid en hoop en teleurstellings, om gereeld op moedverloor se vlakte te draai. Die ligpunt in die tonnel is dat ons nou die ouers is van ‘n allerliefste meisiekind, nou al ‘n tiener. Sy verfraai en verryk ons lewens op maniere waar woorde eenvoudig nie kan bykom nie. Haar geboortejaar en klein babadae sal vir ewig vir my ‘n tyd bly waaraan ek met groot dankbaarheid en genoegdoening terugdink.

2014 was ‘n bitter moeilike jaar vir my familie. My swaer is in die hartjie van die winter met kanker gediagnoseer, en het vier maande later gesterf. ‘n Swaar weemoed oorval my steeds as ek aan daardie tyd terugdink. Dit was ontsettend moeilik om my sus se swaarkry te beleef, om haar te probeer help om deur die moeras van verlies, trauma en rou te werk. Maar elke Winter word deur ‘n Lente gevolg, en my sus se hartseer seisoen het ook weer tot ‘n einde gekom. Sy is vandag weer gelukkig getroud, en die Mamma van die dierbaarste dogtertjiekind denkbaar. My sus se troue en die geboorte van haar kindjie was ‘n baie mooi tyd, wat ook kwalifiseer as van die beste jare van my lewe.

My ouers het ‘n paar jaar gelede verhuis na die stad waar ek en my sus saam met ons gesinne woon, wat ook ‘n heerlike en vreugdevolle tydperk was. Om my hele familie naby te hê en sommer elke naweek saam te kan kuier, is ‘n voorreg wat nie vir almal beskore is nie. Dit, saam met my gelukkige gesinslewe, is ‘n groot motiveerder vir my siening dat elke jaar eintlik die beste jaar is.

Wanneer ek oor moeilike jare en goeie jare dink, word die goue draadjie deurgetrek dat elke droë seisoen deur ‘n heerlike vrugbare seisoen gevolg word. Ek leef lank genoeg om te weet dat die lewe soms ingewikkelde en onvoorspelbare draaie kan maak. Dat alles wat mooi en goed is, in ‘n oogwink weggeruk kan word. Dat omstandighede die gelukkigste mens oornag sielsongelukkig kan maak. Dat daar in daardie tye min anders is om te doen, as om die moeilike tyd uit te wag. Want die son sal weer skyn. Die wete bied gerusstelling vir ‘n onseker toekoms.

Maar vir nou is die lewe mooi. Ek is vol vertroue dat hierdie jaar een van die beste jare van my lewe gaan wees. Mag elke volgende jaar ook so wees!

Posted in Mymeringe | 3 Kommentaar

2019 in retrospek

2019 was ‘n genadejaar. ‘n Jaar, baie amper sonder noemenswaardige krisis. In die doodsnikke van Desember het my moeder wel baie siek geword en in die hospitaal beland, waar sy ‘n operasie ondergaan en in ICU herstel het. Maar ook in die uitspeel daarvan sien ek die Here se goedheid en getrouheid raak. Dit was ‘n jaar sonder verlies. Al my hartsmense is nog met my, ook die vier oues van dae vir wie my hart besonder teer klop.

Ek het ‘n goeie gevoel oor 2020, en sien uit na die nuwe jaar. Die lewe het my geleer dat vreugde in die klein juweeltjies van elke dag lê. Dat vervulling gevind word deur ‘n verskil te maak – waar ek is met wat ek het. My geluk lê in wese in my eie hande. Ek het ook al geleer dat die lewe soms bitter onregverdig en onnodig wreed kan wees. Uiters onvoorspelbaar. Maar sou die jaar ‘n krisis of wat inhou, hanteer ek dit soos, en ás, dit kom. Want my God bly goed en getrou. In goeie én in minder goeie tye.

Ek is ‘n hardloper, weliswaar met waarskynlik meer entoesiasme as talent. Steeds, dit is ‘n lewensfeer wat my baie vreugde verskaf, en avontuur en opwinding in my lewe inbou. Dis soos speel! En ongelukkig ‘n gebied waar ek in 2019 gereeld sinkplaatpad geloop het. Ek het vroeg in die jaar ‘n ITB-besering op die lyf geloop. Die aanhoudende ongemak in my knie- en heuparea’s, tesame met ‘n osteopirose-diagnose ‘n paar maande later, het my teneergedruk laat wonder of ek vir veel langer sal kan hardloop…

‘n Paar maande later het die geleentheid hom aan my voorgedoen om Pilates-klasse in my omgewing te begin bywoon. Wat ‘n ongelooflike keerpunt! Oor die volgende ses maande het my liggaam met rasse skrede in terme van krag en soepelheid ontwikkel. Ek kan nou strekke doen en bewegings uitvoer wat ek laas op hoërskool kon baasraak. Tot my vreugde is ek tans op ‘n punt waar ek algeheel pynvry hardloop.

Dit is ‘n voorreg dat baie van my beplanning vir 2020 rondom hardloop draai. Ek wil aan soveel padwedlope moontlik deelneem, saam met my tienerdogter om die lekker van die belewenis te verdubbel. Ek wil weer aantree by die landloopliga’s en my hand aan die middelvlakitems by die atletiekbyeenkoms vir atlete in die meesterskategorie waag. En ek wil aanhou om weekliks Pilates-klasse by te woon, vir solank as wat ek leef.

Die lewe moet vol en geesdriftig geleef word. Mag my Here my die moed en krag gee om in 2020 presies dit te doen!

Posted in Hardloop

‘n Doop-storie

Die doop is ‘n uiters persoonlike saak, en beslis nie ‘n voorwaarde om Hemel toe te gaan nie. Die doel van hierdie skrywe is geensins om enige iemand van my siening te probeer oortuig, of druk op iemand toe te pas nie. Ek deel slegs maar ‘n belewenis wat teer op my hart lê.

Ek het in ‘n tradisionele kerk grootgeword, en het vir baie jare baklei toe die Here met my begin praat oor die bekeringsdoop. Op die einde is ek oortuig en gereed vir die groot stap. My man, met sy sterk teologiese agtergrond, het eie aan sy aard uitgebreide navorsing oor die saak gedoen, en uiteindelik ook onder oortuiging van die bekeringsdoop gekom. Ons het besluit om, hoewel ons op daardie stadium nog lidmate van ‘n tradisionele kerk was, ons te laat doop deur ‘n geestelike leier van ‘n pinksterkerk wat ons goed ken en heelhartig vertrou het. Hy is ook ‘n goeie vriend van my man, en hulle twee het gereeld saam gebid. My man het die leierskap van ons tradisionele kerk skriftelik van ons besluit verwittig, en ons het geen teenkanting vanuit daardie oord gekry nie.

Die dag van ons beplande doop, was die ‘bedekte seën’ van vrouwees vroegoggend met my. Hoewel ek nie glo dat ‘n vrou, soos in Bybelse tyd, onrein is gedurende daardie tydperk nie, het ek besluit om my doop te laat oorstaan tot ‘n volgende geleentheid. Ek wou hê my doop moes perfek wees, sonder dat ek my oor enigiets hoef te kwel of bekommer. Tot my heimlike teleurstelling het my man besluit om op die bepaalde dag voort te gaan met sy doop. Dit sou vir my baie spesiaal wees as ons op dieselfde geleentheid gedoop word, maar ek moes maar die stand van sake aanvaar.

‘n Tydjie daarna is ons gevra om na familielede se swembad om te sien terwyl hul met vakansie gaan. ‘n Saterdagoggend vroeg het ek skielik en heeltemal onbepland in my geesmens beleef dat dít my doopdag is. My enigste vereistes vir die persoon wat my sou doop, is dat die persoon ‘n gelowige moet wees, en self al die bekeringsdoop moes ondergaan het. My man het aan die vereistes voldoen. So het dit gekom dat ek vir my eie man gevra het om my te doop. Dit was baie, baie spesiaal, en iets wat ek vir die res van my lewe sal onthou. Ek is in my hart oortuig dat God dit so bestem het, en dat dit deel is van Sy perfekte plan vir ek en my man. Nadat my man my gedoop het, het hy gesê: ‘Jy is die eerste mens wat ek gedoop het.’
‘Mag ek die eerste van vele mense wees wat deur jou gedoop word’, het ek geantwoord.

Ons het ‘n paar jaar later ons geestelike wortels na ‘n Pinksterkerk verplaas, waar veral ons dogter, teen daardie tyd al ‘n tiener, teen rasse skrede geestelik ontwikkel het. Sy het in haar eerste hoërskooljaar ‘n geestelike kamp bygewoon, en daar onder die oortuiging gekom van die bekeringsdoop. Vir maande daarna het doopgeleenthede hulself aan my dogter voorgedoen, maar dit het nooit presies reg vir haar gevoel nie. Ek het haar van my bekeringsdoop geleendheid vertel, en haar aangemoedig om rustig te wag, God sal die perfekte geleentheid vir haar skep. Dit was toe ook so. Laat in die jaar het die jeugbediening se leier vir die tieners vertel dat hul jaarafsluiting by ons pastoor se huis aangebied sou word. Die kuier sou afgesluit word deur ‘n doopgeleentheid in die pastoor se swembad. My dogter het onmiddelik besef dat dit die geleentheid is waarop sy gewag het. Die jeugleier het ook gesê dat elke kind self kon besluit deur wie hy of sy gedoop wil word, op voorwaarde dat die persoon self reeds gedoop is met die bekeringsdoop. My kind het net ‘n klein rukkie nodig gehad om daaroor te dink, waarna sy vir haar Pappa gevra het om haar te doop.

Haar doop was ‘n wondermooi geleentheid. Haar Pappa het ‘n kort boodskap gelewer, saam met sy lieflingsdogter in die swembad geklim, en haar in die naam van die Vader, die Seun, en die Heilige Gees gedoop. Hy het haar daarna innig op haar nat hare gesoen, met ek wat die geleentheid met foto’s vasvang. Na haar doop herinner ek my man dat sy die tweede persoon is wat hy gedoop het. ‘Nou gaan jy hopenlik eendag van jou kleinkinders ook doop…’, mymer ek. ‘Daar is iemand wat ek graag ook sal wil doop’, antwoord hy. Toe hy die naam van die persoon noem, verteder my hart opnuut vir my man. En begin ek dadelik bid dat die Here die kosbare begeerte van my man se hart sal laat verwesenlik.

Posted in Geestelik, Hartsmense | Lewer kommentaar

Silwer appels

Spreuke 25:11
Goue appels wat in silwer gemonteer is, so is die regte woord op die regte tyd.

Ek het die waarheid van hierdie Skrif onlangs aan eie lyf beleef. Dit was ‘n kosbare ondervinding. Ek bid elke oggend dat die Here vir my die regte woord op die regte tyd, vir die regte persoon, sal gee. Wat ‘n voorreg wanneer hierdie gebed beantwoord word. Soos wat ek al soveel keer beleef het, staan ‘n mens dikwels aan die ontvangkant van seën wanneer jy iets vir ‘n ander doen.

So gebeur dit onlangs dat my kind ‘n kragtige positiewe stelling maak omtrent ‘n skoolaktiwiteit waarin sy betrokke is. Ek besluit om die stelling per selfoonboodskap met die afrigter te deel. Die persoon ter sprake benader die afrigting van die spesifieke aktiwiteit met passie en toewyding, en is opreg lief vir die leerlinge wat deelneem daaraan. Sy reageer met dank en waardering op my boodskap. Ek beskou die saak as afgehandel, maar die volgende oggend ontvang ek ‘n tweede boodskap vanaf die afrigter. Sy meld dat my boodskap baie vir haar beteken het, aangesien sy aan die ontvangkant van fel kritiek oor haar afrigting van die spesifieke aktiwiteit was, en dat my boodskap, wat sy kort daarna ontvang het, bevestig het dat baie van die kinders wat daarin betrokke is, wel baat en aanklank vind by haar afrigtingstyl. Ek besef dat my boodskap die regte woord op die regte tyd vir haar was, so bestem deur ons Heer wat alles weet.

Dis ook om ‘n hartsmaat wat ‘n ingewikkelde mediese diagnose ontvang, te bemoedig met die bevestiging van onvoorwaadelike aanvaarding. Woorde gebore uit opregte toegeneentheid en deernis – met die hoop dat dit kwalifiseer as die regte woord op die regte tyd.

Een Sondag in die kerk, vra Pastoor dat ons na die persoon langs ons draai, en deel wat dit is wat elkeen van ons bly maak. ‘Jy!’, sê ek vir my man, wat op presies dieselfde oomblik vir my sê: ‘Jý maak my bly’. Ons omhels mekaar net daar in die kerk, en deel ‘n spesiale oomblik van ‘n gedeelde regte woord op die regte tyd.

Die volgende Sondag in die kerk reageer ‘n jong vrou in ons kerk op Pastoor se uitnodiging dat diegene wat ‘n aanraking van Jesus nodig het, moet opstaan vir gebed. Die ongemak is duidelik op haar gesig leesbaar. Teen my teruggetrokke aard in stap ek na die diens na haar toe. Ek sê vir haar dat mense spontaan aangetrokke voel tot haar sagte gees. Dat my gebed is dat God die begeertes van haar hart vir haar sal gee. Ons deel ‘n drukkie en sy sê, ‘Dankie, ek het hierdie woord van God nodig gehad.’ Alle eer aan my Heer vir sulke kosbare oomblikke.

Iemand wat my besonder na aan die hart lê, sukkel om ‘n persoon wat haar lank gelede te na gekom het, te vergewe. Toe sy ‘n besondere mylpaal in haar geestelike lewe nader, haal ek die netelige saak van vergifnis op. Ons deel ‘n besondere gesprek, waarin ek verduidelik dat ‘n mens met jou wil en verstand vergewe, selfs al voel jy emosioneel nie daartoe in staat nie. Dat jy nie die persoon se gedrag goedkeur wanneer jy vergewe nie, maar dat jy self vry kom van ‘n las wat jou lewe later met bitterheid kan smoor. Sy verdwyn vir ‘n lang ruk, en deel later met my dat sy wel vergewe het. Dat sy lig en vry voel, en die geestelike mylpaal in haar lewe nou tegemoet kan gaan sonder dat kettings van onvergewensgesindheid haar aan bande lê.

Ek voel dankbaar en bevoorreg dat die Here my periodiek gebruik om vir iemand ‘n woord aan te gee wat op daardie spesifieke tydstip nodig is om helderheid en klaring te bring, en ek is telkens diep geraak wanneer ek aan die ontvangkant van so ‘n woord is. In al my onvolmaakte menswees is die woorde wat ek uiter ook maak alte dikwels skeef en krom, maar dit is my opregte strewe om woorde te gebruik wat lig en lewe bring.

Posted in Hartsdinge | Lewer kommentaar

Sewentig goeie jare

My ma is ‘n vrou wat, met ‘n aand-atletiekbyeenkoms, haar trui uittrek omdat haar dogtertjie koud kry. En dan verduidelik dat ‘n ma nie kan koud kry solank haar kinders warm aangetrek is nie.

My ma is ‘n ma wat vir weke lank twee fietse as verjaardaggeskenke in ‘n spaarkamer kan wegsteek – sonder dat haar kinders snuf in die neus kry.

My ma kan die heel lekkerste en mooiste eetgoed maak met kinderpartytjies – vir haar kinders én kleinkinders.

My ma is ‘n ma wat die kombuisdeur toetrek terwyl haar kinders Wielie Walie kyk, net om ‘n halfuur later met ‘n stomende bord pannekoeke te voorskyn te kom.

My ma is goed met blokraaisels invul en legkaarte bou. En sy kan baie mooi inkleur.

My ma is kunstig en kreatief, en sy kan toor met naald en gare.

My ma het vir amper ‘n hele dorp truie gebrui op haar brei-masjien.

My ma is ‘n vrou wat ‘n kerkbasaartafel eiehandig kan vol bak.

My ma is ‘n vrou wat nie bang is om ‘n nuwe resep uit te toets nie.

My ma het vir my die mooiste rooi aandrok vir ‘n formele funksie gemaak.

In my ma se huis sal jy elke Saterdag iets lekkers kry om te eet.

My ma het ‘n hele tafel vol lekkers vir haar kleinkind se entrepeneursdag gemaak.

Niemand maak Sondag- en Kersfeeskos soos my ma nie.

My ma is nie bang om iets nuuts op haar selfoon aan te leer nie.

My ma is altyd bereid om iemand anders te help.

My ma gee regtig om en is altyd daar vir haar gesin.

My ma pas kleinkinders op as haar dogters Comrades hardloop.

Jy sal ver moet kyk om nog ‘n ma te kry wat so trots is op haar kinders en kleinkinders.

My ma het deur al die jare lief vir, en getrou gebly, aan my pa.

My ma is ‘n kwaliteitmens.

Niks staan vir my ma se hande verkeerd nie.

My ma het nie vyande nie, almal wat haar ken is lief vir haar want sy laat almal om haar spesiaal voel.

Jy sal ver moet soek om nog ‘n vrou, ‘n ma en ‘n ouma te kry soos my ma.

Dit is ‘n voorreg en ‘n vreugde om Mamma se sewentigste verjaardag saam te kan vier! Vreugde en seën vir elke treë van die pad wat ons saam met Mamma stap.

Posted in Hartsmense | Lewer kommentaar