Moed vir koue voete

Ek het die slegte gewoonte om nogal maklik angstig te word. Ek vermoed die oorsprong daarvan het meer te doen met die vinnige lewenstempo van ‘n voltyds-werkende ma, as dat ‘n spesifieke kwessie die antstigheid veroorsaak. Hoe dit ook al sy, toe ek onlangs in CUM die outeur Jentezen Franklik se boek, ‘Fear Fighters’, raaksien, boonop op ‘n spesiale aanbieding, het ek dit summier gekoop.

Sommer vroeg in die boek, skryf die outeur oor die onderwerp, ‘Cold-feet courage’, wat ek vir die doel van hierdie skrywe sal vertaal as ‘Moed vir koue voete’. Die idee word gebasseer op 2 Samuel 23:20
‘Verder Benàja, die seun van Jòjada, ‘n sterk man, groot van daad, uit Kàbseël; hy het die twee groot helde van Moabi verslaan; en hy het afgegaan en ‘n leeu binne-in ‘n kuil doodgeslaan op ‘n sneeudag.

Franklin speel met die koue-voete metafoor. Enersyds het die sneeu onder in ‘n put waarskynlik vir fisiese koue voete gesorg, maar kyk, om in ‘n put af te klim en te weet dat ‘n leeu aan die onderkant daarvan vir jou wag, sal sekerlik selfs vir die dapperste vegter koue rillings gee. En in die proses laat stry teen die spreekwoordelike koue voete – die impuls om tou op te gee as gevolg van vrees vir ‘n spesifieke optrede of aksie.

Franklin skryf voorts dat moed net nodig is in ‘n situasie wat vrees veroorsaak. As ek nie bang is vir ‘n ding nie, dan doen ek hom eenvoudig, sonder om te dink of ek die moed daarvoor het, al dan nie. In my prille jeug het ek op ‘n keer die Tsitsikamma staproete met ‘n toentertydse romantiese aanhangsel, en ‘n spul van sy pelle, op daardie stadium onbekend aan my, aangedurf. Die eerste paar dae was fantasties, die natuurskoon was so verruklik dat ek heeltemal van my moeë en seer voete vergeet het. Dit het egter baie gereën gedurende die staptoer, sodat daar oor een weer gegrap is daaroor: ‘Wat sal ek tog nou vandag aantrek – my groen nat t-hemp, of my blou nat t-hemp’. Maar die gees wat goed, ons was jonk en avontuurlustig, en nie eers die voortdurende nattigheid kon die atmosfeer in die groep demp nie. Op die vierde dag was ons veronderstel om deur ‘n stroompie op die roete te loop. Die enigste probleem was dat die stroompie nou, as gevolg van al die reën hoër op in die berg, ‘n wildvloeiende, bruisende rivier was. Vir lopende water is ek van altyd af baie bang. Die liefie-van-ouds het aangebied dat ek en hy die ‘evacuation’-roete kan neem, ‘n vaal en vervelige grondpad wat op ‘n bosbouhuisie uitloop, waarna ons per voertuig na die volgende oornaghut, en die res van die groep, geneem sal word. Ek het besef my kêrel brand om die res van die avontuur saam met sy maters mee te maak, en dat ek my vrees vir lopende water in die gesig sal moet staar. Die einde van die saak is dat die manne in die groep beurte gemaak het om, met my soos ‘n klouende apie op die rug, met toue deur die river te gaan. Veilig aan die oorkant het ek vreeslik verleë en pleinweg simpel gevoel, maar die spanleier het plegtig my hand kom skud, en my verseker dat dit die dapperste ding is wat hy enigiemand nog ooit sien doen het.

Vandag besef ek wat hy bedoel het. Ek het moed vir koue voete iewers vandaan gekry, en gedoen wat gedoen moes word. Franklin skryf in sy boek, dat die ‘Fear Fighters’ wat ons in elke situasie nodig het, in die Woord van God sal vind. Daar word gesê dat die Bybel ‘n ‘Moenie bang wees nie…’, belofte vir elke dag van die jaar bevat. Dis ‘n heerlike, praktiese gerusstelling, vir koue-voete dae, maar ook vir elke gewone dag wat ek in dolle jaag my pad moet vind en my gang moet gaan.

Posted in Geestelik | Lewer kommentaar

Doolhof

Ek het niks daarvan gedink toe my ginekoloog, tydens ‘n jaarlike roetine-ondersoek, aanbeveel dat ek vir my eerste beendightheid toets gaan nie. My ma het weliswaar osteoporose, maar juis as gevolg daarvan, doen ek vir etlike jare al alles in my vermoë om die siekte te systap. Ek oefen gereeld, ek is lekker bruingebrand weens sonblootstelling om my vitamiene-D vlakke ‘n hupstoot te gee, en ek gebruik daagliks ‘n kalsium-aanvulling. Groot was my skok en ontnugtering toe die radioloog my meedeel dat ek reeds osteoporose het, en dat natuurlike hulpmiddele nie meer my wa deur die drif gaan trek nie. Ek moet vir die res van my lewe medikasie daarvoor gebruik.

Die radioloog, my ginekoloog, en my huisdokter het al drie aanbeveel dat ek Boniva gebruik. So gesê, onmiddelik so begin maak. Boniva word een keer per maand op ‘n nugter maag gedrink, en vir ‘n uur nadat die pil gesluk is, moet tjoepstil regop gesit word. Met my eerste inname van Boniva het ek vir ‘n hele dag lank intense braking gehad. My huisdokter het aanbeveel dat ek twee dae voordat ek Boniva gebruik, een Nexmezol-pil per dag drink, wat die naarheid uitsorteer het. Vyf maande nadat ek Boniva begin gebruik het, het ek egter spysverteringsprobleme begin ervaar wat uiterste ongemak veroorsaak het. Sooibrand, ‘n vol gevoel nadat ek net ‘n klein bietjie geëet het, ek het nooit honger geword nie, en dit het gevoel asof voedsel op my borsbeen sit, en nie verder af wil gaan nie. Ek het my simptome met my huisdokter bespreek, wat voorgestel het dat ek vir ‘n gastroskopie gaan. Die prosedure is onder ligte narkosing gedoen, en was glad nie pynlik of ongemaklik nie. Na afloop van die gastroskopie het die slimme chirurg my meegedeel dat ek inflammasie in my maag het, en dat dit na alle waarskynlikheid as gevolg van die Boniva-medikasie is. Ek het daaroor op Google gesoek, en tot my onthutsing ontdek dat dit algemene newe-effekte van die gebruik van Boniva is.

Die chirurg het my beendigtheidverslag vir ‘n endokrinoloog wat spesialiseer in osteoporose gestuur. Nadat met bloedtoetse bepaal is dat my kalsuim en vitamiene D vlakke normaal is, het die spesialis aanbeveel dat ek, vanweë my ouderdom van laat veertigs en my beendightheidsvlakke, nie op hierdie stadium nodig het om medikasie vir osteoporose te gebruik nie. Ek moet die gebruik van Boniva onmiddelik staak, en dit is ook nie nodig om die jaarlikse binne-aarse medikasie vir osteoporose, Aclasta, te gebruik nie. Die spesialis is van mening dat medikasie soos Boniva eintlik bedoel is vir persone wat op baie gereelde basis frakture opdoen, of ‘n beenbreuk het wat nie wil heg nie. Aangesien ek nie met hierdie probleme sukkel nie, is dit nie nodig dat ek die medikasie gebruik nie. Ek kan volstaan by ‘n goeie Kalsium aanvulling, soos Caltrate plus, of B Cal DM, soos wat ek tans reeds doen. Medikasie word voorgeskryf om die inflammasie in my maag te behandel.

Ek moet erken dat ek nogal ontsteld gelaat is deur die hele ondervinding. Ek het net weereens besef dat die gebruik van medikasie nie ligtelik opgeneem moet word nie. Dat die soek van ‘n tweede opinie soms deurslaggewend is. Ek het rustigheid en vrede dat ek nou in die regte hande is, en ek het baie waardering en respek vir ‘n chirurg wat alles in sy vermoë doen om my probleem aan te spreek, en werklik die tweede myl vir sy pasiënte loop. Oplaas het ek die ligkol in die doolhof gevind.

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar

Wegkruipertjie

Dit is groot pret wanneer die vierjarige Magneet my nooi om saam met haar wegkruipertjie te speel. Ek maak sommer op die bank waarop ek sit oë toe en begin hardop tel, waarop sy vervaard keer. ‘Jy kan nie híér tel nie!’. Op my verbaasde ‘hoekom nie?’, antwoord sy ewe: ‘Want ek wil daar wegkruip’.

Ek gee gelyk, en toe ek klaar getel het, staan sy oop en bloot handeviervoet op die bank, kop onder ‘n kussing weggesteek. Sy is duidelik ‘n aanhanger van die ‘as ek jou nie kan sien nie, kan jy my ook nie sien nie’-teorie. Ek sluk my lag en soek met groot gebaar en luide kommentaar na haar deur die huis. Wyl sy al giggelend toeluister. Totdat ek haar kamma eindelik opspoor, en haar kielie totdat sy haarself wriemelend loswikkel.

Toe die soek-my-kry-my speletjie later eentonig raak, leer ek haar die volgende hoofstuk. Sy is dadelik gek daaroor, en wag ongeduldig dat ek klaar tel, sodat sy kan gil, ‘Blok myself!’, en vir effek dan omswaai om weg te spandeer. Haar Mamma leer haar om my pogings te troef met ‘n ‘Blok vir Tannie!’, wat sy met groot gelag beproef.

Soos wat dit ‘n goeie tannie betaam, maak ek seker dat sy elke keer die oorhand oor my kry. Toe ek later groet om huiswaarts te keer, stap sy saam met die hele familie na die deur om my af te sien. Ek kan die versoeking nie weerstaan nie, swaai om, nael terug na die wegkruipertjie muur, en gil uitgelate, ‘Blok myself!’

Sy sug luid, en stap doelgerig na my toe. Sy kyk skrams op na my en fel haar beslissing. ‘Jy het nou einlik getoet!’ Ek skommel die letters blitsig terug na kleutertaal, en erken met ‘n geveinsde askies-gesig. ‘Jy is heeltemal reg. Ek het gekroek’.

Lekker verjaar, liefste Klein Magneet’. Dit is groot pret om jou wegkruip-maatjie te wees.

Posted in Hartsmense | Lewer kommentaar

Hardeskryf probleme

‘Ek wonder of die verwerkingspoed stadiger word wanneer ‘n rekenaar oud word’, vra ek nou die dag heel tong-in-die-kies vir my niksvermoedende familie.
‘Dit kan seker wees.’, antwoord my man.
Waarop ek toe kamma-kla, ‘Want dieselfde ding gebeur met my… My brein kan nie meer byhou wanneer mense vinnig praat nie!’.

Ek het in die kerk bewus geword van die nuwe probleem. Die ding is dat Pastoor soms baie opgewonde raak wanneer hy preek. Hoe meer meegevoer hy raak, hoe vinnniger en harder praat hy. Soms lyk dit asof hy baklei teen die versoeking om op en af te spring. Of wie weet, synde die omgewing, dalk ‘n entjie in die lug op te styg! Maar hoe dit ook al sy, na ‘n rukkie bêre ek met ‘n gelate sug my notaboekie en pen in my Bybelsak. Die probleem is nie dat ek nie vinnig genoeg kan skryf nie – maar dat ek nie vinnig genoeg kan luister nie! Ook vergeet ek soms ‘n naam net nadat iemand aan my voorgestel word, of ‘n welbekende woord wat ek tydens ‘n gesprek wil gebruik. Onlangs moes ek selfs noodgedwonge eers ‘n rukkie dink oor die antwoord toe ek onverwags na my ouderdom gevra is!

Ek deel die Maandag by die werk daaroor met my werkmaters. ‘Dalk is dit stresverwant?’, doen een van hulle aan die hand. ‘Of dalk is dit net die ouderdom’, stel die ander een skalks voor. En bieg toe darem dat hy dieselfde probleem ondervind.

‘Mens kan iets doen aan ‘n brein wat oud en lui word’, doen die jong wetenskaplike in die huis aan die hand. Ek is bewus daarvan dat ‘n brein gereeld geoefen moet word om aktief en gesond te bly, op dieselfde manier as wat ‘n atleet haar liggaam moet oefen om fiks te bly. Uit die aard van my werk kry my brein darem gereeld stimulasie. Voorts geniet ek intellektuele speletjies soos blokraaisels invul en legkaarte bou. Om nie-fiksie boeke te lees, deel van ander mense se stories te word en op ‘n kreatiewe dag my eie neer te pen.

Dit is ook maar goed so. As die Here dit so wil, beplan ek om stokhoringoud te word, en tot dan my plek in die samelewing vol te staan. Daarvoor het ek elke liewe breinsel nodig!

Posted in Ligweg | Lewer kommentaar

Perspektief

Ek verkneukel my aan die verskillende perspektiewe wat geopenbaar word wanneer ek die familie nooi vir koffie by ons plaaslike kwekery.

Die kleutertjie se ogies blink by aanskoue van die apparate wat die speelgronde volstaan. Daar is klimrame, swaaie, hobbelperdjies en glyplanke waarop sy haarself na hartelus kan vermaak. Sy ry vir die eerste keer ooit op ‘n regte-egte ponieperdjie, en toe sy ‘n selfde-hoogte dogtertjie aan ‘n draairoomys sien lek, wil sy opsluit en op die daad ook een hê. Haar tannie kan nie gou genoeg haar beursie oopkry om aan elke versoek te voldoen nie. Daardie Klein Magneet is immers haar hart se punt, en o tog so mal oor lekker speel!

Die tienerkind haas haar eers na die kwekery se inhuise troeteldierwinkel om te kyk of daar dalk ‘n babahondjie in die te-koop hok is wat sy kan vertroetel. Sy word nie teleurgestel nie, en maak dadelik somme om te kyk of sy die wolgevreetjie kan huis toe neem. Haar pretbederwer-ma keer egter sonder omhaal ‘n emmer yskaswater oor haar entoesiasme om. Verdere troeteldiere moet maar wag totdat die tiener eendag in haar eie nessie woon. Die tiener is gelukkig nie iemand wat lank oor ‘n saak tob nie, en begewe haarself in ‘n klere-winkel waar sy voor ‘n beeldskone wit rok stelling inneem en vir ‘n paar oomblikke soete toekomsdrome droom. Dan kry sy oplaas haar sit in ‘n restaurant, waar sy haar tyd neem om deur al die verleidelike opsies te kwyl. Sy besluit op ‘n Ferrero-Roche melkskommel, wat sy met toe oë, al sugtend en smakkend, geniet. Haar onbevredigbare lus vir soete genietinge tydelik bevredig.

Die oupa se fokus word totaal en al deur die talle plante op vertoon in beslag geneem. Hy loop heen en weer, kruis en dwars, maak seker dat hy nie ‘n enkele gangetjie miskyk nie. Buk laag af om oogkontak met ‘n eksotiese rooiblaar plant te maak. Vryf sag liefkosend oor ‘n groen blaar, ruik op uitnodiging aan ‘n verruklike lilakleurige blom. En, boerseun in murg en been, gaan hy in sy gedagtes dadelik oor tot aksie. Hy plant entoesiasties, versorg toegewyd, en verlustig hom in die oes van skoonheid wat hy eiehandig tot stand gebring het. Hy is nie meer jonk in jare nie, maar hy is nie bang om te droom nie, en nog minder om die werk te doen om sy tuindrome waar te maak. Vir hierdie man, simboliseer ‘n besoek aan ‘n kwekery potensiaal!

Dit is die oumatjie se eerste uitstappie nadat sy onlangs ‘n onverwagse draai in die hospitaal gemaak het. Dinge het daar amper sleg skeef geloop, op ‘n ingrypende operasie en ‘n klompie dae in ICU was sy nie heeltemal voorbereid nie – wie is ooit? Die oumenslyf is benerig en broos toe ek haar met die groetslag teen my vasdruk. Maar sy is op die herstelpad, en ons harte loop oor van dankbaarheid vir die geleentheid om tyd met haar te kan spandeer. Dit kon anders gewees het. Sy bestel ‘n sonder-fieterjasie-drinkdingetjie, en gee hoor oor aan geselsies en gemeensaamheid. Toe dit tyd word om elk in sy eie rigting huiswaarts te keer, sê sy, ‘dit was nou so lekker, dit laat die ou gemoed sommer ook weer beter voel’. Vir haar beteken die besoek aan die kwekery ‘n geleentheid om geliefd en spesiaal te voel, om ‘n slag uit die huis te kom en deel van die lewe te wees.

Ek is in murg en been ‘n familie-mens. My mense anker my, gee doel en rede aan my bestaan. Om hulle dop te hou op so ‘n middag, te sien hoe elkeen op sy eie, unieke manier plesier vind in ‘n eenvoudige uitstappie, gee my vreugde. Dit is werklik ‘n voorreg – een wat my sommer dadelik laat begin beplan aan ‘n volgende keer!

Posted in Hartsmense | Lewer kommentaar

Vyftien!

Ek moet erken dat ek iewat huiwerig voor jou tienerskap getalm het. Kom ons wees nou maar eerlik daaroor, oor die meerderheid van tieners word steen en been gekla. Die indruk word geskep dat die meeste tieners dikbek en egosentriese luigatte is. My mede-mamma-kollegas het my gewaarsku dat die veertiende jaar die ergste is, maar dat ‘n tiener darem hier rondom sestien jaar weer mens word.

Ek het my gehaas om die ouboet van Ross Campbell se ‘How to really life your child’ aan te koop, genaamd ‘How to really love your teenager’. Saam met ‘n hele arsenaal bykomende leesstof oor die grootmaak van tieners, het ek myself vir hierdie nuwe, onbekende, (selfs vreesaanjaende) fase in ons verhouding probeer voorberei. Een van die boeke het my verseker dat ek ‘n moeilike tiener reeds in haar tweede lewensjaar sal eien. ‘n Liewe, inskliklike, voorbeeldige kind verander ook darem nou nie oornag in ‘n monsteragtige tiener nie. Ek is baie bly en dankbaar dat jy daardie stelling korrek bewys het!

Natuurlik het die tienerjare veranderinge gebring. Jou dogtertjielyfie het ontluik tot die van ‘n jonge dame. Jy vorm jou eie opinies en menings oor dinge, en kan dit heel passievol beredeneer. Jy sien die seunskinders in jou omgewing ook nou in ‘n ander lig. Die meeste van hulle vind jy erg irriterend. Maar te oordeel aan hoe baie jy van daardie enetjie praat wat jou hart so vinnig laat klop, ly jy ongetwyfeld op hierdie stadiu aan ‘n ernstige graad van muisneste…

Onlangs lees ek ‘n vraelys op Facebook raak wat kinders rakende hul ouers moet invul, en gaan dit, net vir die pret, met jou deur.
‘What do you find most annoying about me?’, lees ek een van die vrae hardop vir jou voor.
Jy weier laggend om te antwoord, en toe ek aandring, antwoord jy iewat teënsinnig:
‘As Mamma so aanhou en aanhou oor iets’.
Laggend erken ek dat ek die aantyging nie kan ontken nie. En onthou met ‘n tikkie binnepret hoe ek en my tienervriendinne ‘n ewigheid gelede ons lot by mekaar bekla het:
‘My Ma is net mooi die hele tyd op my case – oor alles!’.
Om ewewig aan die negatiewe vraag te verleen, vra ek toe wat jy van my waardeer.
Jou antwoord kom sonder huiwering, “Al die chats”.
Jou woorde gaan lê in ‘n salige warm kolletjie in ‘n sagte holte van my hart. Indien enigiets, het ons hegte verhouding tot ‘n nòg mooier en dieper dimensie gegroei met jou tienerjare saam.

Dankie vir die dogter wat jy vir my en jou pappa is. Dankie dat jy altyd help skottelgoedwas sonder dat ek hoef te dra. Dat jy elke aand die tafel dek. Dat jy jou geheime met my deel, en ag slaan wanneer ek raad gee oor hartsake. Dat jy daarvan hou om by my te wees. Al lyk jou slaapkamer soms soos ‘n oorlogsone, dink ek steeds jy is ‘n besonder liewe en voorbeeldige tiener. ‘n Absolute modelkind.

Baie geluk met jou vyftiende verjaardag, LiefsteKind! Mag al jou drome waar word, en mag die realiteit daarvan beter en mooier wees as wat jy jou in jou soetste verbeeldingvlugte kan voorstel. En mag ek en jy elke jaar al hoe liewer vir mekaar word.

Posted in Liefkind | 1 Kommentaar

Minimalis-in-wording

My huidige gunsteling Facebookblad is ‘becoming minimalist’. Elke liewe aanhaling wat daarop geplaas word, vind diep in my siel weerklank. Die volgende is maar ‘n paar voorbeelde daarvan:

‘May the inheritance you leave for your children be greater than material wealth’

‘Your home should be the antidote to stress, not the cause of it’

‘When you choose to collect experiences rather than things, you never, ever run out of storage space’.

‘The best portion of your life will be the small, nameless moments you spend smiling with someone who matters to you’

‘Always find time for the things that make you feel happy to be alive’

‘Stop the glorification of busy. Busy, in and of itself, is not a badge of honour. It is okay to not be busy.’

‘If you’re tired of organizing stuff, stop buying stuff.’

‘De-cluttering is self-care’.

‘At some point I realized that I wasn’t organizing my life; I was organizing my clutter.
That’s when I changed strategies: I went from word-class organizer to word-class de-clutterer.
Instead of arranging and containing things, I got rid of them. Instead of shuffling them around my house, I escorted them out of my house.’

Die laaste stelling was ‘n groot ‘eye-opener’ vir my. Na baie jare van op groot skaal opgaar en kla dat ek te min plek vir al my goed het, het ek uitendelik besef dat ek nie te min plek het nie, maar te veel goed! Waarvan ek boonop die meerderheid selde of ooit gebruik.

Die beste boek wat ek die afgelope jaar gelees het, is ‘Switch on your brain’, deur dr Caroline Leaf. Op haar Facebookblad, maak sy die volgende stelling, wat ek heelhartig beaam.

‘When you are in a messy space stress levels rise. Try make your home a sanctuary by throwing away anything you haven’t used in the last six months and invest in storage to keep things organized. You don’t have to do the whole house at once! Start with a room of corner. Just five to ten minutes of cleaning will help reduce cortisol, boost your mood, and make you feel more in control!

Die afgelope Desember-vakansie was ek vir drie weke met verlof, en ons het hierdie slag tuis gebly in stede daarvan om met vakansie te gaan soos wat ons gewoonlik ons verloftyd benut. Dus het ek heelwat meer tyd as gewoonlik op hande gehad. Projek De-clutter het spoedig begin vorm aanneem. Ek het eers items eenkant gesit wat in ‘n goeie toestand is en geskenk of aangegee kan word. My dogter, nou al ‘n tiener, het ‘n eindelose arsenaal sagte speelgoed in haar kas waarvoor daar nie eintlik meer nut of plek is nie. Sy het ‘n paar items gekies waaraan sy sentimentele waarde heg omdat sy dit van ‘n spesiale persoon ontvang het, en die res is aangegee vir my huishulp se twee dogtertjies. In dieselfde lyn is my dogter se kleuter-grootte klere en speelgoed van dieselfde ouderdom vir my suster se ougat dogtertjie geskenk. Die moeilikste was om van boeke ontslae te raak, aangesien ons hele huishouding gek is na lees. As daar nie meer plek op die boekrak vir al die boeke is nie, is daar net een manier om die probleem op te los… Klassieke boeke het hul plek op die rak behou. Daar was boeke wat ons slegs vir ‘n sekere fase gebruik het, soos oor die onderwerp van baba- en kleutersorg. Daar was skrywers oor wie ons eens gek was, en die een na die ander boek van aangekoop het, maar wat ons intussentyd ontgroei het. Daar was boeke was ons as geskenk ontvang het, en nooit by uitgekom het nie. Al die boeke is in ‘n kartoonboks gepak, en aan ‘n plaaslike kerk geskenk. My linnekas is uitgepak, en ‘n magdom oorbodige items is aan my dankbare huishulp geskenk, wat die voorneme bekend gemaak het om dit waarvoor sy nie nut het nie, aan bure en haar kerk uit te deel. Kombuistoebehore wat nie meer gebruik word nie en die kaste volstaan, is aan familielede geskenk wat wel nut daarvoor het. Al die ontvangers van die oorbodige items uit my huis was baie dankbaar en opgewonde oor dit wat aan hul geskenk is. Ek het sommer skaam gekry, om al die jare vas te klou aan vele items wat ek nie gebruik nie, terwyl dit vir ‘n ander soveel waarde het.

My opgaarder-van-formaat eggenoot, wat wonderlikbaarlik aan my de-clutter gier gebyt het, het ‘n massiewe Skip-houer vir die tweede fase van ons Groot Projek gehuur. Daarin het die items beland wat my aan die kinderliedjie laat dink van die lappop wat op die ashoop beland het. In ons Skip-houer was daar na twee dae se sif en weggooi ‘n paar gekraakte skinkborde, plastiese bakkies sonder deksels, onpaar sokkies, stukkende blompotte, die-jaar-toet se opgeleesde tydskrifte, stukkies afvalmat van toe ons ‘n dekade gelede nuwe matte gelê het, die raamwerk van ‘n strykplank wat toeka vervang is… Die lys is eindeloos. En raai, toe ons weer ons oë uitvee, klim haweloses en armes pens en pote in die groot houer op ons sypaadjie, en sif deur ons ongewenste goedere met dieselfde opwinding en afwagting as wat ek ‘n winkel wat ‘n uitverkoping adverteer binne-stap. Hulle stap hoogs in hul noppies weg met hul fondse. Wat my net weer laat besef, die een se rommel is die ander se skat.

Die grootste oorsaak van my self-geskepte chaos was dat ek baie sentimenteel was in my jonger jare. So het ek byvoorbeeld die sjokolade se papieromhulsel gebêre wanneer die ontvangs daarvan vir my spesiaal was. Of stukkies geskenkpapier van besondere geskenke. Ek doen dit lankal nie meer nie, maar daardie items het baie plek geneem en wanorde geskep.
Nog ‘n faktor was dat ouer familielede ‘n stadium bereik het waarvan hulle van huishoudelike items ontslae wil raak. Die items het dan dikwels in my huis beland, en daar ook maar in onbruik verval. In die toekoms sal ek die ontvangs van derglike items liefs op ‘n mooi manier van die hand wys.

Voorts wanneer my famlie oudergewoonte vra wat op my verjaardaggeskenk-wenslysie is, sal my standaard antwoord wees: ‘Enige iets wat ek kan plant, kan opeet, of in ‘n redelike tydperk kan opgebruik. Net nie iets waarvoor ek ‘n bêreplek moet soek nie’.

Ek en my man is baie trots op die einderesultaat van Projek De-clutter. Ons huis sien pragtig georden en netjies daar uit, en is boonop nou veel makliker om skoon te hou. Ons ontdek steeds met gereelde tussenposes items wat ons kan skenk of weggooi omdat ons nie nut daarvoor het nie. Ons ontdek winkels wat ‘n nuwe wêreld vir ons oopmaak en slim planne bied om beskikbare spasie optimaal te benut.

Ek is gek na ons nuwe leefstyl, en wil nooit weer teruggaan na die gemeenskap van die opgaarders nie. Ek is ‘n minimalis (in-wording) en trots daarop!

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar