So klop ek spanning

Ek loop ‘n besondere Bybelvers in Spreuke 23:7 raak. Ek haal die Engelse vertaling aan:

As a man thinks, so is he.

Of in die New King James,

‘Where the mind goes, the man follows.’

In Neil T. Anderson se boek, ‘Freedom from fear’, word die presiese psigologiese prosesse wat deur spanning of angstigheid veroorsaak word, in groot detail verduidelik. Tipiese simptome van spanning is om vlakker asem te haal, dat die tempo van hartklop verhoog, en dat kliere sweet afskei. Die simptome berei die liggaam voor op die ‘veg’ of ‘vlug’ reaksie op ‘n potensiaal gevaarlike situasie. Dus, ‘n fisieke aktiwiteit waarvoor liggaamlike beweging vereis word.

In die tipe spanning wat baie mense vandag ondervind, vind daardie fisiese aktiwiteit egter nooit plaas nie. Met ander woorde, wanneer ek voordurende werksdruk beleef of in ‘n gejaagde lewenstempo vasgevang is, vertolk my brein die stressors en stuur seine na my liggaam wat op fisiese wyse in die tipiese simptome van stres reageer. Ons almal weet dat voortdurende verhoogde spanningsvlakke erg negatiewe gevolge ten opsigte van gesondheid inhou. En dit word net nog iets om oor te stres.

Wanneer ek egter verstaan dat die bron van stres nie gekoppel is aan eksterne gebeure buite my beheer nie; maar eerder in my brein se vertolking van ‘n situasie, begin ek besef dat ek iets aan die stand van sake kan verander. Wanneer ek leer dat die spanning by my werksplek nie lewensbedreigend is nie, waneer ek doelbewus tye van rus en ontspanning in ‘n besige skedule inbou, my oë oopmaak vir die mooi in die elke dag, begin ek reeds beter voel.

Ek lees onlangs van ‘n benadering waarin vyf stresontladings aktiwiteit geïdentifiseer word, en ‘n onderneming gemaak word om elke dag daardie aktiwiteite te beoefen. Vir my sou dit wees om te gaan draf of klavier te speel, ‘n paar bladsye te lees of ‘n paragraaf of drie te skryf. Vir elkeeen sou dit iets anders wees. Die proefkonyn van hierdie benadering het boek gehou van haar vordering en gewaarwordinge daaromtrent. Sy het gevind dat sy weliswaar nie elke dag by haar gekose aktiwiteite uitkom nie, maar op die dae wanneer sy dit wel doen, selfs vir ‘n korter tydsgleuf as wat aanbeveel word, vaar sy baie beter in die hantering van haar spanningsvlakke.

Volgens nog ‘n studie kan die waarde van oefening vir streshantering nie genoeg beklemtoon word nie. Ek het dit al self beleef, eindelose kere. Na ‘n lang, uitmergelende, stresbelaaide dag by die werk voel ek soms sielsmoeg, en vir niks anders lus as om my oor te gee aan trooskos en daarna net sommer op my bed te bly nie. Dit verg ysere selfdissipline om op so ‘n dag my tekkies aan te trek en die pad te vat, veral sou ek dit alleen moet doen. Maar nog nie een keer was ek spyt na ‘n oefensessie nie. Nog nie een keer het ek slegter gevoel daarna nie. Inteendeel, sonder uitsondering is my gemoed ligter, het ek meer energie, en het ek weer moed en lus vir die lewe.

Volgens Hettie Britz van Immergroen ouerskap, is sekere temperamenttipes meer geneig tot angstigheid as ander. Maar om myself te leer om my gedagtes te beheer, om nie toe te gee aan die impuls van ‘maar wat van…’ of ‘sê nou maar…’ nie, kan my ‘n ver pad bring. Om daagliks ‘n tydjie in te ruim vir ‘n ontspannende, genotvolle aktiwiteit en om te begin oefen om die voordeel van die goedvoel hormoon, endorfien, te beleef, is om die stryd te wen. Die stryd teen stres is ‘n daaglikse stryd. Soms wen ek veld, soms sak ek terug. Maar moed opgee en boedel oorgee, dit sal ek nooit.

Posted in Leefstyl | Lewer kommentaar

Drie keuses

Vele van die mense in my sfeer se kinders is nou op die oorgang tussen kind en jong volwassene. Dit is ‘n ouderdom waarin keuses gemaak word wat die res van ‘n lewe kan rig. Ek dink die drie belangrikste keuses wat ‘n mens in sy lewe kan maak, is as volg:

1. Geloof – om ‘n oorgawe aan die Here te maak.

2. Huwelik – met wie gaan ek trou

3. Beroep – wat gaan ek met my lewe doen

Dit is keuses wat ‘n lewe kan maak of breek. Wat die verskil tussen ‘n gelukkige en ‘n sielsongelukkige mens kan beteken. Dit is keuses waaroor ek my pre-tiener nou reeds leiding gee.

Ek sou dink dat, hoe vroeër ‘n oorgawe gemaak word, hoe beter. Maar dit is ook belangrik dat ‘n mens oud genoeg moet wees om die impak van jou oorgawe te verstaan; anders is dit net lippetaal. Ek het op vyftienjarige ouderdom my hart en lewe aan Jesus oorgegee, en ek sou my lewe op geen ander manier wou leef nie. Maar God loop Sy eie pad met elke mens. En die lewe neem jou soms op ‘n paar afdraaie. ‘n Oorgawe is, per slot van sake, ‘n uiters persoonlike saak.

Hartsake gaan nie net oor emosies nie; as jou hart alleen besluit oor ‘n huweliksmaat, gaan jy verseker in ‘n slaggat trap. Nee, jou hart en jou kop moet saamstem voordat jy jouself oorgee aan die lekker van verlief raak, vertel ek gereeld vir my dogter. En dan is daar ‘n paar praktiese riglyne. Die plek waar jy jou maat ontmoet, mag dalk ‘n paar dinge oor hom verklap. ‘n Gedeelde geloof is baie belangrik, die kosbaarste tye in my eie huwelik is wanneer ek en my man elke oggend saam bid. Dit is allerlekker om ‘n gemeenskaplike belangstelling of stokperdjie met ‘n huweliksmaat te deel. Verder, leer ek my dogter, kyk hoe hy teenoor sy ma en susters optree. Hoe hy teenoor onderwysers en ander gesagsfigure optree. Hoe hy die dames in sy lewe behandel, is soms ‘n goeie aanduider van hoe hy teenoor jou gaan optree wanneer die ergste verliefdheid bedaar het. Wat is sy gesindheid teenoor diere, daar is mense wat eenvoudig nie ‘n natuurlike liefde vir diere het nie, maar wreedheid teenoor diere is nooit aanvaarbaar nie. En my kind, moenie oorhaastig wees nie. Moenie met die eerste die beste man wat in jou belangstel ‘n verhouding aanknoop nie. Wees kieskeurig. Wees bereid om vir hom te wag. Wees suinig met wie jy jou hart deel. En bid vir jou toekomstige man, bid dat die Here hom sal beskerm, dat hy rein sal bly, dat hy staande sal bly teen die vele versoekings waarmee jongelinge gebombardeer word. Hy is die moeite werd om voor te wag. Glo dit met jou hele hart.

Beroepskeuses is ‘n toffie wat al hoe taaier word om te kou. Daar is ‘n paar dinge om in oorweging te neem, wat soms teenpole blyk te wees. Sal ek hou van die tipe werk? ‘n Mens spandeer te veel tyd by jou werksplek om nie daarvan te hou nie. Kies ‘n werk wat jy geniet en waaroor jy passievol voel. Kies ‘n beroep waarin jy jou sal kan uitleef, iets waaroor jy na baie jare steeds entoesiasties kan wees. Dit is deesdae ook nie meer ‘n gegewe dat jy ‘n betrekking sal kan vind in die veld waarin jy jou bekwaam nie. Dit is ongelukkig eenvoudig so dat daar ‘n eb- en vloed gety in beroepsvelde is. Dat sekere beroepsvelde op sekere tye versadigingsvlak bereik. Ek beleef dit in die IT-veld waarin ekself werksaam is. In my werksomgewing is dit algemeen om tagtig+ aansoeke vir ‘n enkele geadverteerde pos te ontvang. Die kompetisie is straf, en jy moet werklik uitstaan as jy in ‘n oorvol veld ‘n betrekking wil vind. Die ideaal sou natuurlik wees om ‘n beroep te kies waarin jy nie van ‘n eksterne werkgewer afhanklik hoef te wees nie. ‘n Veld waarin jy, sou dit moontlik wees, jou eie onderneming kan begin en vir jouself, en selfs vir ander gesinne ook, kan sorg. Dan werk die gemiddelde mens natuurlik ook darem vir meer as die genot en bevrediging daarvan. Kies ‘n werk waarin jy ‘n skaflike salaris kan verdien, en waarmee jy jouself kan onderhou. Vir jou, my kind, wens ek ‘n beroep toe waarin jy jouself kan uitleef, waarin jy ‘n uitstekende kans het om ‘n betrekking te vind, en waarvoor jy ‘n goeie salaris sal ontvang.

Gaan versigtig en verstandig om met die drie belangrikste keuses in jou lewe. Want vir jou, my kind, wens ek net mooi toe.

Posted in Hartsdinge | Lewer kommentaar

Fondament

Ek het as jongeling reeds Dalene Matthee se boek, ‘Fiela se kind’ gelees en toe al geweet dat dit ‘n besondere verhaal is. Maar nadat ek die vertolking daarvan ‘n week of wat gelede vir die eerste maal as volwassene op die planke gesien het, is ek getref deur die dieper nuanses van die verhaal, wat as kind by my verbygegaan het.

Die verhaal van Fiela se kind bewys ‘n paar algemene vooropgestelde idees as wanpersepsies:

— ‘AndersAsEk’ ouers kan ‘n kind nie so goed opvoed as ‘SoosEk’ ouers nie. Of dan, ‘n kind is altyd beter daaraan toe by ‘SoosEk’ ouers.

— ‘n ‘SoosEk’ mens neem aan dat ander ‘SoosEk’ mense vanselfsprekend ook goeie mense is, met morele waardestelsels.

— Bloed is altyd dikker as water.

In Fiela se kind word elkeen van bogenoemde stellings uitgedaag. Die verhaal bewys dat dinge nie altyd is soos wat dit met die eerste oogopslag lyk nie. Dat jy soms dieper moet delf om by die hart van ‘n saak uit te kom.

Dan is daar ‘n suggestie in Fiela se kind waarvan ek baie hou. ‘n Kind wat in sy vormingsjare met liefde en deernis omvou is, ‘n kind wat in ‘n gesonde gesinsstruktuur en goeie morele waardes grootgemaak is, hetsy dit in ‘n SoosEk gesin of ‘n AndersAsEk gesin is, word ‘n volwassene vir wie ‘n sterk fondament gelê is. Selfs as sou fel storms later in sy lewe, ook in die onstuimige tienerjare, om so ‘n kind se kop losbars, sou dit hom nie knak nie. Ja, so ‘n kind mag vraagstukke oor sy identiteit in hom ronddra, so ‘n kind mag swaarkry en innerlike worsteling beleef. Maar so ‘n kind sal heel aan die anderkant uitkom. So ‘n kind sal terugkeer na sy wortels. Voortbou op die fondament wat kleintyd vir hom gelê is.

Ek weet nie of daar al navorsing oor gedoen is in die werklike lewe nie. Maar ek hoop dat dit werklik so is. Dat ‘n goeie opvoeding in ‘n kind se vormingsjare, hom ‘n leeftyd lank sal dra. Ek weet voorts dat God se genade so groot is, dat ook die kind wie se vormingsjare nie ideaal was nie, in ‘n steunpilaar vir ander kan ontwikkel tydens sy volwasse jare. Dit is deur die eeue oor en oor bewys dat dit juis die storms van die lewe is wat ons daartoe dring om aan ander ‘n helpende help te veleen. Dat die beginsel van ‘the wounded healer’ besonder effektief is, want wie is beter toegerus om te help, as juis jy wat ‘n paar slukke van daardie bitter brousel geneem het. Beloof die Here dan nie in Romeine 8:28 dat Hy ALLES wat die lewe na my kant toe sal gooi, tot my beswil sal laat meewerk nie? Dit is maar een van vele beloftes in die Bybel waarvan ek die waarheid al baie maal beleef het. God is goed, en dit is veilig om op Hom te vertrou. Ek weet dit, ek glo dit met my hele hart. Dit is veilig om op God te vertrou.

‘God is lining things up for you. He always has been and He always will’. (Bron onbekend)

Posted in Mymeringe | Lewer kommentaar

Perskepit

Dit is wonderlik om soms heel toevallig op ‘n juweeltjie van ‘n kinder-radiovervolgverhaal oor die motor-radio af te kom. Die spesifieke dag gaan die verhaal oor Pip, ‘n perskepit wat nie net kan praat nie, maar ook in gesprek met ‘n boer kan tree. Op ‘n dag huil Pip dat die trane spat. Op Boer Jan se navraag, vertel Pip dat hy voel dat almal van hom vergeet het. Hy lê nou al vir maande op ‘n tuintafel in die koue en die reën sonder dat enige iemand ag op hom slaan.

Boer Jan verseker vir Pip dat hy nie van hom vergeet het nie; hy het net op die regte tyd gewag. Boer Jan loop haal toe ‘n graaf en ‘n tuinvurk, druk vir Pip die perskepit in sy sak, en maak vir die blomtuin. Terwyl Pip agterdogtig toekyk, grawe Boer Jan ‘n gat neffens die blomme. Toe Pip bekommerd verneem of Boer Jan hom dan gaan begrawe, verduidelik die boer dat hy eintlik vir Pip gaan plant. En bekloemtoon dat Pip hom moet vertrou, dat alles wat gaan gebeur tot Pip se voordeel sal wees, al mag dit dalk nie aanvanklik so voel nie. Natuurlik weet ons almal wat gaan gebeur – Pip gaan groei tot ‘n lieflike perskeboom en sielsalig gelukkig in sy hoekie van die mooie tuin wees. Dit kan egter net gebeur as Boer Jan eers vir Pip plant, of dan, begrawe.

Dit laat my dink oor my eie perskepit-lewe. Daar was ook tye wat ek vergete, alleen, selfs begrawe gevoel het. Die ergste daarvan was sekerlik die ses jaar wat ek infertiliteitsbehandeling ondergaan het. Dit was moeilike jare. Jare van teleurstelling, moed verloor, en uiteindelik wanhopig oortuig was dat ek nooit die voorreg van moederskap sou smaak nie. Kan jy dink hoe dit voel om op daardie plek te wees, en dan op ‘n dag te hoor dat ‘n behandelingsessie suksesvol was! Om ‘n gesonde swangerskap sonder noemenswaardige haakplekke te beleef. Om geboorte te skenk en die fynste huil van jou eers- en eniggeborene te hoor.

Dit is ongetwyfeld ‘n gewaagde stelling, maar sou ek my lewe kon oorhê, sou ek daardie ses jaar nie uitsluit nie. Daardie moeilike jare as ‘n perskepit in die grond, het soveel meer vrug gedra as net my lieflike meisiekind. Ek het God beleef soos wat ek nooit andersins sou nie. Ek het God leer ken as ‘n Goeie Vader, wie se tydsberekening altyd, anders as my eie, perfek is. Ek het ‘n liefdesband met my man gebou wat met die jare saam net inniger en sterker geword het. Hy is die held wat ‘my probleem’, in ‘ons probleem’ verander het. Hy het die pad treë vir treë saam met my gestap. Gedoen wat gedoen moes word, altyd ondersteunend en lojaal aan my sy. En, kan ek byvoeg, hy is die beste pappa wat enige kind kan droom om te hê. En ekself is ook deur die pynlike proses aangeraak en verander tot ‘n mens wat, glo ek, ‘n voller en ryker karakter sou kweek in daardie ses jaar. As ek vandag na my pragdogter kyk, voel ek soos ‘n begenadigde. ‘n Vrou wie se seer hart deur God raakgesien is. ‘n Hanna wie se desperate gebede beantwoord is. Ek sal my kind nooit as vanselfsprekend kan sien nie, sy is vir my ‘n simbool van God se goedheid teenoor my, en dit sal sy altyd bly.

So… vasbyt, liewe Pip. Ek weet jy verstaan nie altyd wat aangaan nie. Dit waarmee God besig is in jou lewe, maak nie vir jou sin nie. Dit is nooit lekker om onder die grond te wees tydens die plantproses nie. Maar hou moed. God se plan vir jou is goed, op meer vlakke as waarvan jy kan droom. Ek is die lewende bewys daarvan.

Jes 43 : 18, 19

Dink nie aan die vorige dinge nie, en slaan geen ag op wat vroeër gebeur het nie. Kyk, Ek gaan iets nuuts maak, nou sal dit uitspruit; sal julle dit nie merk nie? Ja, Ek maak ‘n pad in die woestyn…

Posted in Mymeringe | 1 Kommentaar

Kuiertyd

‘n Skrale paar maande gelede het ons saam met haar by die laaste groet van haar geliefde verwyl. Dit was ‘n fel verlies, na meer as vyftig jaar saam. Hoe vind mens opnuut jou identiteit as individu na soveel jare van ‘ons’-wees? Die uitnodiging om te kom kuier is reeds met die begrafnis aan die weduwee gerig. En toe sy oplaas laat weet dat sy eersdaags verjaar, dat sy net moes wegkom uit haar huis – hulle huis – was ons slaggereed met troosplanne.

Met die uitklimslag uit die bus het haar trane oorgeloop. ‘Sies tog, is jy nie lekker nie?’, het die gasvrou haar gegroet. En vervolg met: ‘Toe maar, ons sal jou weer lekker maak’. En geen tyd en moeite ontsien om haar belofte gestand te doen nie. Die weduwee het vertel hoe sy snags sukkel om aan die slaap te raak; hoe baie gewig sy verloor het. ‘Sy kry swaar’, het haar dogter telefonies beaam.

Daar is spesiale reëlings getref om die oues der dae te verlos van hul daaglikse verpligtinge met die doel om die Belangrike Gas se verjaardag spesiaal te maak. Geskenke is met sorg uitgesoek en met liefde oorhandig. Die gas is uitgeneem vir ‘n verjaardagontbyt, en goed bederf. En sy beloon ons later in die dag met ‘n sagte glimlag.

Die gas vanuit KleinerAsKleinsteDorp het net een item op haar toeriste-lysie aan GrootStad gehad. Sy wou Madiba se standbeeld op die berg besigtig. So pak ons op die koudste dag denkbaar die gas en haar oumens kamerade in ‘n kar en vaar die stad in. Hulle wil opsluit treintjie ry, die gas moes teen wil en dank ALLES beleef waaruit hulself al vreugde geput het. Met die wind snydend deur murg en been bestyg hul die mini-trein, en met die afklim-slag ‘n wyle later, korswil ons gas gemoedelik dat sy al die pad tot in die Kaap was. Daarna word ‘n blitsvinnige foto-sessie langs die Madiba-beeld afgehandel, almal smag nou na die koestering van ‘n warm koppie tee.

Die gas word sonder veel moeite oorreed om haar kuier met nog ‘n week te rek, ter wille van ons stad se jaarlikse kunstefees. Sy word saamgesleep na al wat beplande vertoning is. Die oues neem getrou ‘n foto van die gas langs ‘n plakkaat van elke okkasie. Die gas het te vertelle dat sy beter slaap, dat BabieLief haar aandag aftrek van die leegheid in haar hart. Haar gesels word meer en haar glimlag kom al hoe makliker.

Toe huistoetyd naby kom droog haar woorde op, sodat ek later verneem of sy daarna uitsien om terug te gaan na haar huis toe. ‘Nee wat’, kom haar stem plat en skraal, ‘daar is niks meer vir my daar nie’.

My bede is dat die wens in my verjaardagkaartjie aan haar tot vervulling sal kom:

Dat elke dag iets sal lewer wat haar laat dankbaar voel. Iets wat haar laat glimlag. En iets wat haar aan God se goedheid laat dink.

Kom kuier gou weer, TanSan!

Posted in Hartsdinge | 1 Kommentaar

Mense wat my inspireer

Ek het haar amper agtien maande gelede ontmoet. En my van die heel eerste dag af verkyk aaan haar, intens belang gestel in haar doen en late. Met die tyd saam het ek besef dat ek baie lesse by haar kan leer. Dat sy iets van die kuns van ‘leef’ verstaan wat ek lankal vergeet het.

Neem nou maar die slag wat ons aan haar huis gaan tee drink het, en koek met roomversiersel daarmee saam bedien is. Sy het haarself onbevange oorgegee aan die lekkerte. Met soveel oorgawe dat sy later die bordjie opgetel en met haar tong begin uitlek het…

Neem nou maar die slag wat sy met ‘n paar stukkies nuwe klere bederf is. Soveel onverdunde opwinding en blydskap oor ‘n geskenk het ek lanklaas gade geslaan. Sy het lateraan die hemp onder haar ken vasgeknyp en in die rondte begin getol, gesig absoluut stralend, vergesel van opgetoë byklanke.

Neem nou maar die kere wat sy wegspring om al jillend om die eetkamertafel te hardloop, om geen ander rede as om uiting te gee aan die vloei van ‘n fontein in haar hart. Of wanneer sy insinktief begin beenskud in ‘n dans wanneer sy geraak word deur musiek. Die stomme verwondering op haar gelaat wanneer sy ‘n skoenlapper in die tuin gewaar. Hoe sy spontaan in sang losbreek as sy in ‘n motor haar sit kry. Of inval wanneer sy ‘n lagbui in ‘n geselskap hoor, al sou sy dalkies nie die strekking van die grap ter tafel kon volg. Dan klap sy ook graag hande vir haarself aan die einde van elke konsert-item wat sy, op die ingewing van ‘n oomblik, besluit om vir haar familie te lewer.

Ek is gek na jou onbeskaamde geesdrif en entoesiasme oor die lewe, liefste Kleine BabaNiggie. Ek is mal oor jou manier om sonder enige filters of vooropgestelde idees op te tree.

Ons grootmense sou almal kon leer by jou!

Posted in Hartsmense | 2 Kommentaar

‘n Boom se Taal

Ek is gepla met die maan, gaande oor die son se gang, alewig aan’t soek na ‘n treffende wolksformasie, en behep met bome. ‘n Natuurkind, op my gelukkigste in die veld. Moeder sê dat ek altyd maar die mooi sal raaksien. Ek glo dat VaderGod doelbewys my aandag op die skoonheid in Sy skepping vestig. Sommer net omdat ek Sy kind is en Hy vir my lief is. Soos wat ek my eie kosbare kind ook graag bederf.

Die skoonheid in die lug is treffend, maar vlietend. Hoeveel maal het dit al gebeur dat ‘n rosig gekleurde hemelruim teen skemertyd my asem wegslaan. Ek sal die huis binnestorm om ‘n kamera te gryp, maar wanneer ek twee minute later weer buite kom, het die lieflike gesig verdwyn.

Maar bome…. bome is anders. Hulle talm tydsaam, betower my dag na dag. Bladwisselende bome is my gunsteling. Dit opwinding en fraaie speelsheid van ‘n Lenteboom – my dag van voorkeur mag dalk net wees wanneer ek die eerste bloeisel aan my buurman se perskeboom gewaar. Om van die guitige, dieprooi granaatblom in my voortuin nie te praat nie. En dan is daar die vuurdoring in haar ragfyn, wasige bruidsgewaad. Ag en wat is lekkerder as om op ‘n snikhete somersdag ‘n slaapsak oop te gooi in die ruim, verwelkomende skadu van my pragtige witstinkhoutboom. Om my te verwonder aan voëltjies wat ywerig nes bou, die worshonde wat lustig saamwei aan bessies wat grondwaarts val. Die vuurdoring vlam onverskrokke, met daarnaas die sagste, dromerigste pienk van roosblaar wat my elke slag ontroer. Aggapant en Kanna kondig later die hoog-somer aan, en as ek my oë uitvee is dit Herfs. Die weelde van kleur, elke dag ‘n skakering dieper. Nêrens is daar ‘n mooier mooi as die roes van ‘n akkerboom in Herfstyd. Ook nie as wanneer goue blare speels grond toe warrel nie.

Maar dan bevind ek myself in die hartjie van nog ‘n Winter. Daar is iets aan ‘n kaalgestroopte winterboom wat my eindeloos bekoor. Die bas wat onverstoorbaar voor die aanslag staan, takke wat gedetermineerd boontoe bly reik – na Son en Lig en Lewe. In skerp kontras met die diepblou wintershemel. Dit kos ‘n Winter om ‘n boom se hart bloot te lê. Dit kos ‘n Winter om ‘n mensekind ‘n boom se hart te laat waardeer, te koester.

Mense soos ek sou kon leer by bome. Bome wat nie van stryk gebring word deur ewig veranderende seisoene nie. Maar in eenvoud diep na die Godswete in hul boomwees reik, en daar presies uitvind wat om te doen om ‘n nuwe seisoen te verwelkom. Bome wat fier en trots en sterk staan wanneer die Winter met ysvingers in sy stam inboor. Die boom weet immers van die bloeisels wat wag. Bome wat nie verbete vasklou aan haar lieflike bloeiselprag. ‘n Boom is mos geskep om vrug te dra! ‘n Boom wat nie skrik wanneer haar blare begin verkleur. Sy weet dat die Winter móét. Sy weet dat daar altyd weer ‘n Lente kom.

Psalm 1, vers 3.

O Heer, mag ek wees soos ‘n boom wat geplant is by waterstrome. Wat sy vrugte gee op sy tyd, en waarvan die blare nie verwelk nie. Ag Heer, mag alles wat ek doen, in voorspoed uitgevoer word.

Maak my ‘n boom na U hart, O Heer; in watter seisoen ek my ook al mag bevind.

Posted in Mymeringe | Lewer kommentaar